hh

မငြင်းကြေးနော်

မြတ်သူတစ်ယောက် လင်နှင့်ကွဲခဲ့တာ တစ်နှစ်ကျော်ကျော် နှစ်နှစ်နီးနီးလောက်ရှိပြီ။ လင်ဖြစ်သူက မလေးရှားဖက်ကို အလုပ်ထွက်လုပ်ရင်း ပထမတော့ လစဉ်မှန်မှန်ငွေပို့ပေးနေရာက တစ်နှစ်ခွဲခန့်ကြာတော့ ငွေပို့တာမမှန်တော့ဘဲ သုံးလေးလလောက် ကြာမှ တစ်ခါလောက် ကြုံသလို မစို့မပို့ ငွေပို့ပေးရင်း သတင်းလည်း မသိုးမသန့်ကြားလာခဲ့ရသည်။ ရခိုင်မတစ်ယောက်နှင့် ဖြစ်နေသလိုလို အင်ဒိုမတစ်ယောက်နှင့်ပဲ ညားသလိုလိုသတင်းကြားရသည်။ နောက်ပိုင်း ခြောက်လလောက်အထိ သူငွေပို့တာမျိုးလည်း မရှိတော့ချေ။ သူ့ဖက်က မမှန်မကန်ဖြစ်လာရာက သူတစ်ခေါက်ပြန်ရောက်လာချိန်မှာ လင်မယားချင်း အကြီးအကျယ် စကားများကြရင်း အေးမြတ်သူလည်း သူ့ကိုကွာရှင်းခွင့်တောင်း၍ အိမ်ကနေ အပြတ်ပင် ဆင်းချလာခဲ့လိုက်သည်။

သူမသဘောထားက ပြတ်သည်။ သစ္စာမရှိသောယောက်ျားကို တစ်သက်တာလုံး ကျွန်ခံပြီးမပေါင်းလိုတော့ဟုဆိုပြီး ဆွေမျိုးသားချင်းများက အမျိုးမျိုးနားချသော်လည်း ဘယ်လိုမှ တားမရတော့ချေ။ အေးမြတ်သူက ရုပ်ရည်လှသလောက် စိတ်လည်းတော်တော်ကြီးသည်ဟုဆိုရမည်။ သူမဇာတိမြို့မှာလည်း နေသည်ဟူ၍ မရှိတော့ဘဲ ခရီးမကြာခဏထွက်၍ ထင်သလိုသာနေထိုင်ရင်း တစ်ခုလပ်မဘဝ၏ အနာတရ စိတ်ဒဏ်ရာကို သူ့နည်းနှင့်သူ ကုစား၍သာ နေလေတော့သည်။ သူမမိဘတွေက မရှိရှာကြတော့ပေ။ သူမအပျိုဖော်ဝင်စအရွယ်မှာပင် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်ဆုံးပါးသွားခဲ့ကြပြီး အေးမြတ်သူမှာ မောင်နှမချည်းသက်သက် ခုနစ်ယောက် အစ်မ ငါးယောက်နှင့် မောင်တစ်ယောက်ရှိသည်။ သူမက ခြောက်ယောက်မြောက် နို့ညှာဖြစ်သည်။
အစ်မသုံးယောက်က အိမ်ထောင်ရက်သားကျကုန်ကြပြီး သူ့အိုးသူ့အိမ်နှင့်ဖြစ်ကြလျက် သူမအထက်က အစ်မအပျိုကြီး နှစ်ယောက်အနက် တစ်ယောက်က ကျောင်းဆရာမ တစ်ယောက်က အမျိုးသမီးအလှပြင်ဆိုင်ဖွင့်၍ အေးအေးလူလူ နေထိုင်ကြသူများပဲ ဖြစ်သည်။ အားလုံးထဲမှာ သူမတစ်ယောက်သာ အိမ်ထောင်ရေးကံမကောင်းသလို ခြေဗွေပေါက်ကာ လမ်းတကာ လျှောက်လည်၍ ဆိုးချင်တိုင်းဆိုးနေသူမှာလည်း သူမတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ ဘယ်မောင်ဘွား တစ်ယောက်မှလည်း သူမကို ပြောဆိုပဲ့ပြင်နိုင်စွမ်းမရှိချေ။ သူ့အလုပ်နှင့်သူ ရုန်းကန်နေရပြီး သူမအောက်က အငယ်ဆုံးမောင်လေးတစ်ယောက်သာ သူမနှင့် အပေါက်အလမ်းတည့်၍ ကျန်ဘယ်အိမ်သား တစ်ယောက်ကိုမှ အေးမြတ်သူမျက်နှာသာမပေးဘဲ ထင်ရာစိုင်း၍သာနေလေသည်။ သူမ၏မောင်ဖြစ်သူ အောင်ကျော်မှာ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ခုမှ ကိုးတန်းတက်နေဆဲရှိသေးသည်။ အေးမြတ်သူမှာ အသက် ၁၆ နှစ်သမီးလောက်မှာ လင်နောက်လိုက်ပြေးပြီး အိမ်ထောင်ကျခဲ့ခြင်းဖြစ်၍ သူမအသက်မှာ ယခုမှ ၁၈ နှစ်ကျော် ၁၉ နှစ်ထဲဝင်ရုံမျှသာ ရှိသေးသည်။

မော်လမြိုင်အဝေးပြေးဂိတ်မှ ထွက်လာသည့် ကားတစ်စီးပေါ်မှာ အေးမြတ်သူတစ်ယောက် အဖော်လူရွယ် တစ်ယောက်နှင့်အတူ နှစ်ယောက်သား ခုံချင်းဘေးချင်းကပ်လျက် စီးနင်းလိုက်ပါလာသည်။ လူရွယ်မှာ အသက် အစိတ် ဝန်းကျင်ခန့်ဖြစ်ပြီး ခေတ်ဆန်ဆန်ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသည်။ ကားစထွက်လာကတည်းက နှစ်ယောက်သားပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်လာခဲ့ကြပြီး ကောင်လေး၏ လက်တစ်ဖက်က သူမ၏မီနီစကပ်ဝတ်ထားသော ပေါင်တန်နှစ်ဖက်အကြားရှိ ပေါင်ခွဆုံကြားထဲကို ထိုးသွင်းမွှေနှောက်၍နှူးဆွပေးလာသည်။ မုတ္တမကိုကျော်၍ ပေါင်မြို့ရောက်လာချိန်မှာ အေးမြတ်သူ ဖီလင်အတက်ကြီးတက်နေချေပြီ။ အဲယားကွန်းဖွင့်ထားသောကားထဲမှာ ဂွမ်းစောင်တစ်ထည်ကို နှစ်ယောက်လုံအောင်ခြုံလိုက်ကြပြီး အေးမြတ်သူ ကိုယ်လုံးကလေးက ကောင်လေး၏ရင်ခွင်ထဲမှာ ဝင်ရောက်လှဲလျောင်းရင်း သူမ၏လက်ကလေးတစ်ဖက် ကလည်း ကောင်လေး၏ ပေါင်ကြားတွင်ရှိသည့် လိင်အင်္ဂါကို လက်လျှိုသွင်း၍ နှိုက်ကာဆွကာ လက်နှင့် တဖတ်ဖတ် ဂွင်းရိုက်ဆောင့်ကာဖြင့် လုပ်ပေးလာသည်။

ဘီးလင်းမှာ နံနက်စာဝင်စားတော့ နှစ်ယောက်အတူ လူအလစ်မှာအိမ်သာထဲဝင်ပြီး မရမက တစ်ကြောင်းရအောင်ဆွဲပြီးမှ နံနက်စာကိုခပ်သုတ်သုတ်စားလိုက်ကြသည်။အေးမြတ်သူ ဒီအဖြစ်ကိုပဲတွေးပြီး ရင်ကလေးတဖိုဖိုနှင့်ကြည်နူးပီတိကလေး ဖြစ်၍နေပေသည်။ ညနေ ၄နာရီခွဲလောက်မှာ ရန်ကုန်ရောက်တော့ တည်းခိုခန်းတစ်ခုမှာဝင်ရောက်ညအိပ်တည်းခိုလိုက်ကြသည်။ နှစ်ယောက်သား အခန်းအလယ်ရှိ ကုတင်ကြီးပေါ်မှာ ခရီးတစ်လျှောက်လုံး တင်းလာခဲ့သမျှကို ဖြေလျှော့ကြလေပြီ။ အေးမြတ်သူ ကိုယ်ပေါ်ကအဝတ်လွှာတွေ အကုန် ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။ သူ့ကောင်လေး၏ ရင်ခွင်ထဲတိုးဝင်၍ ခါးကိုတင်းတင်းဖက်ကာ နှုတ်ခမ်းချင်း အတန်ကြာသည်အထိ စုပ်နမ်းနေကြပြီး … “ကိုဇေ ချစ်ကြစို့ကွာ သူသူမအောင့်နိုင်တော့ဘူး ” “ကိုယ်လည်း တင်းနေတာကြာပြီ သူသူ လုပ်ကြတာပေါ့ ” ကိုဇေဆိုတဲ့ချာတိတ်က သူ့ဘောင်းဘီခါးပတ်ကိုဖြုတ်လိုက်ပြီး ဇစ်ကို အောက်ဆွဲချကာ ဘောင်းဘီချွတ်လိုက်သည်။ ဘောင်းဘီအောက်မှ သူ့လီးက မတ်မတ်တောင်၍နေချေပြီ။ လုံးပတ်တုတ်တုတ် အရှည်၆ လက်မခန့်ရှိပြီး ပြောင်ချောနေကာ တဆတ်ဆတ်တုန်ခါလျှက် အကြောတွေထောင်ထနေကြသည်။ အေးမြတ်သူ သူ့လီးကို ကုန်း၍ စုပ်ပေးနေသည်။

လီးဒစ်တဝိုက်ကိုလျှာဖြင့် ထိုးကာထိုးကာဆွပေးသည်။ လီးတစ်ချောင်းလုံးငုံကာ စုပ်နမ်းပေးသည်။ သူကလည်း လက်တစ်ဖက်က သူမနို့အုံအိအိကလေးတွေကို ချေနယ်ပြီး ကျန်တစ်ဖက်က သူမပေါင်ကြားထဲနှိုက်သွင်းကာဖြင့် သူမအင်္ဂါဇပ်ကို ဆွကစားပေးသည်။ အေးမြတ်သူစောက်ရည်ကလေးများ စီးကျလာရပြီဖြစ်သည်။ “ကိုဇေ ထည့်ပေးတော့ကွာ ” အေးမြတ်သူ အပြတ်တင်းနေသည်။ ကိုဇေလည်း သူမပေါင်နှစ်ဖက်ကို ဖြဲကားစေလိုက်ပြီး သူကပေါင်ကြားထဲမှာဆောင့်ကြောင့်ဝင်ထိုင်၍ သူ့လီးကို သူမစောက်ပတ်အဝမှာတေ့ကာ စတင်ဆောင့်သွင်းပစ်လိုက်သည်။ “ဇွပ် ဖွပ် ဘွပ် ” “အ အ အိ အ ကောင်း ကောင်းတယ် ကိုဇေ ဆောင့် ဆောင့် ဟင်း ဟင်း ” အေးမြတ်သူ ခါးလေးကို အပြတ်ကော့ပေးသည်။ ကိုဇေက ဆက်ကာဆက်ကာ ဆောင့်လိုးချလျှက်ရှိသည်။ သူ့လီးက အေးမြတ်သူ စောက်ခေါင်းကလေးထဲကို အဆုံးထိစိုက်ဝင်ပြီး တဇွပ်ဇွပ်တဖွပ်ဖွပ် ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်နှင့် တဖြည်းဖြည်းအရှိန်ရသထက် ရကာ နှစ်ယောက်စလုံး ကောင်းလာကြပါသည်။

ကိုဇေမှာခန္ဓာကိုယ် ပိန်ပိန်ပါးပါးသာဖြစ်ပေမယ့် လိုးဆောင့်အားတော့ တော်တော်ကလေ ကောင်းလှသည်။ အတွေ့အကြုံလည်းစုံခဲ့ပုံရပေသည်။ လင်နှင့်တစ်နှစ်ကျော်ကျော်လောက်ပေါင်းပြီး လီးနှင့်မစိမ်းသူဖြစ်သော အေးမြတ်သူကို အကြိုက်တွေ့ရလောက်အောင်ပင် တဇပ်ဇပ်နှင့် ခပ်မြန်မြန် ခပ်သွက်သွက်လိုးဆောင့်ပေးနိုင်ပြီး သူမစောက်ခေါင်းထဲတွင်လည်း ချောဆီကဲ့သို့သော သဘာဝအလျှောက်ထွက်ပေါ်ကျဆင်းလာသည့် စောက်ရည်များဖြင့် ရွှဲရွှဲစိုနေပြီဖြစ်လေရာ လီးအဝင်အထွက်ကောင်းမွန်ချောမွေ့လာသည်နှင့်အမျှ ပွတ်တိုက်မှုကိုလည်း အပြည့်အဝပေးစွမ်းနိုင်ပြီး ကာမအရသာကို ကောင်းစွာရရှိခံစားးနေရလေသည်။

“ဇွပ် ဖတ်ဘတ် ဇွပ် ဗွပ် ဘုတ် ဘုတ် ဘတ် ဖတ် ဗွပ် စွိ စွပ် ဇွပ် ” “အိအင့် အင်း အိ အိ အင့် အ အ အို့ အင့် အင်း ဟင့် ဟင့် ဆောင့်ဆောင့် ကိုဇေ အား ကောင်းလိုက်တာ လိုး လိုး စမ်းပါ အင့် အင့် ” “ကောင်းလား သူသူ ကိုယ်လိုးတာ ကြိုက်လား ” “ကောင်းတယ် တအားကောင်းတယ် လိုး လိုး မြန်မြန် သူသူ ပြီး ပြီးတော့မှာ အ အ” သူမအသက်ရှူတောင်မမှန်တော့ဘဲ အဆက်မပြတ်ဆောင့်လိုးခိုင်းရင်း အချက် လေးငါးဆယ်မက ထပ်မံဆောင့်လိုး၍ ကိုဇေရောသူမပါ နှစ်ယောက်သားပြိုင်တူပင် သုက်ရည်များထွက်ကာ ပြီးသွားကြပါသည်။ မောမောနှင့် ကုတင်ပေါ်မှာ ဖလက်ပြသွားကြသည်။ အတန်ကြာမျှနားပြီး ရေအတူချိုး ညနေစာအတူဆင်းစားကြကာ အိပ်ခန်းထဲပြန်ဝင်၍ နှစ်ယောက်သား အချစ်ဇာတ်လမ်းပြန်စ နေကြပြန်ပါသည်။

အေးမြတ်သူ၏စောက်ဖုတ်ဖောင်းအိအိကလေးကို ကိုဇေ နမ်းစုပ်၍ဘာဂျာကိုင်ပေးသည်။ အေးမြတ်သူ၏ စောက်ခုံမို့မို့ကလေးမှာ အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် ဖုထစ်ဖောင်းကြွလျှက်ရှိပြီး အမွေးအမြင်ခပ်ပါးပါးမျှသာ ဝိုင်းရံကာ ပေါက်ရောက်နေကြလျှက် စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးများကမူ အပျိုစင်စောက်ပတ်ကလေးလို တင်းတင်းစေ့လျှက်ရှိတာတွေ့ရပေသည်။ သူမမှာ တစ်စထက် တစ်စ ကိုဇေနှင့် အပေးအယူညီမျှလာပြီမို့ သူက သူမစောက်ပတ်ကို ယက်ဆွပေးနေချိန်မှာ သူမကလည်း ကိုဇေ့လီးကို ပြန်လည်စုပ်ပေး မှုတ်ပေးနေသည်။ သူမစောက်ပတ်အရည်ရွှဲလာသလို ကိုဇေလီးလည်း မခံမရပ်နိုင်အောင် တင်းမာထောင်ထ၍လာရလေပြီ။ “လိုးကြစို့ သူသူ အချစ်ကလေး ” ဒီတစ်ခါ စပြောလာသူကတော့ ကိုဇေပဲ ဖြစ်သည်။ “လိုးလေ ကိုဇေ စိတ်ကြိုက်လိုး မနက်သွားစရာရှိတယ်ဆို ဒီတစ်ညလုံး လိုးနိုင်သလောက်လိုး သိလား ဟင်းဟင်း ” အေးမြတ်သူ သူ့လည်တိုင်ကို မှီခို၍ ခပ်နွဲ့နွဲ့ကလေးပြောလိုက်လေသည်။

“ပေါငကြားပေး သူသူ ” ကိုဇကပှေောရငြး အေးမှတသြူပေါငနြှဈဖကကြို ပှဲပှဲကားကားလုပစြလေိုကကြာ သူ့လီးဒဈထိပကြို သူမ၏စောကခြေါငြးလေးထဲသို့ စတငဆြောငြ့သှငြးလိုကပြါသညြ။ “ရတယြ ဆောငြ့ ဒီတဈခါ ကှမြးကှမြးလိုးပေး ကိုဇေ ” အေးမှတသြူဖငနြှဈဖကကြို အပေါမြှောကကြှှပေးလွှကကြ ပှောလိုကသြညြ။ကိုဇေ တဇှပဇြှပတြဖှပဖြှပနြှငြ့ အသံထှကအြောငဆြောငြ့လိုးခလွိုကသြညြ။ လီးကအရငြးထိ ဆောငြ့ဆောငြ့ဝငသြှားသဖှငြ့ အေးမှတသြူစညြးစိမတြှေ့နရပှေီး ကိုဇေ၏ ခါးကို တအားဆှဲဖကကြာ အောကကြနေ ကော့ကော့ပေးနမေိပသညြေ။ လီးဝငလြီးထှကြ မှနသြထကမြှနလြာသညြ။ အခကွနြှဈဆယြ အစိတခြနြ့ စောကပြတပြူထူသှားအောငြ ဆောငြ့လိုးပေးလိုကရြငြး ကိုဇကသေူမနို့အုံတငြးတငြးအိအိနှဈဖကကြို လကနြှဈဖကနြှငြ့ညှဈနယကြာ နို့သီးခေါငြးအခဲကလေးနှဈခုကို စို့စို့ပေးလိုကရြာ အေးမှတသြူ တောတြောကြလေးအရသာတှေ့သှားရပှီး အောကကြနပေိုမို၍ ကော့ထိုးညှောငြ့ပေးလာတာကို တှေ့ရပသညြေ။
“ကောငြးတယြ ကိုဇေ အဲ့လို နို့ စို့စို့ပှီး လိုးပေးတာ သူသူကှိုကတြယြ သူသူ့ကိုလညြး နမြးစမြးပါဦး ” “ကိုယြ့လီးကိုရော မကှိုကဘြူးလား သူသူ” “ကှိုကလြို့ ခုလို အလိုး ခံနတောပေါ့ လို့ သူသူက တခှားဘယသြူ့ကိုမှ ခံခငွတြိုငြးခံတာ မဟုတဘြူး ” “ကိုယသြိပါတယြ သူသူရဲ့ ဒါကှောငြ့ ဒီလောကခြစွရြတာပေါ့ ” “သှား သူခစွတြာက ဒီ … လီး … လီးကှီးနဲ့ … ဟငြ့ ဟငြ့ ” သူသူ သူ့ကို ညာဖှီးပှောမှနြးကို ကိုဇသေိပါသညြ။ တကယတြော့ သူမအကှောငြးကို သူတို့မှို့ကလေးမှ လူတောတြောမြွားမွား အထူးသဖှငြ့ သကတြူရှယတြူ ခွာတိတြ တောတြောမြွားမွားသိကှပါသညြ။ အေးမှတသြူက လငကြှဲပှီးကတညြးက စိတလြပှေီး သူမစိတကြှိုကတြှေ့သူ မညသြူ့ကိုမဆို ကုနြးမညြ့ မိနြးကလေးသာဖှဈကှောငြး သူတို့တဈတှေ သဘောပေါကနြကှပှေီးဖှဈသညြ။ ကိုဇကေ ရနကြုနမြှာ အလုပလြုပသြညြ။ ကားဝပရြှော့တဈခုမှာ ဘောဒြီဆေးမှုတအြလုပကြို လုပပြှီး နယရြှိမိဘအိမသြို့ ခတျေတခဏပှနလြာရာမှ သူမနှငြ့တှေ့ဆုံမိကှခှငြးဖှဈသညြ။
ဒီတဈရကနြှဈရကအြတှငြး သူ့ခှငြ့ရကစြေ့ပှီဖှဈ၍ အလုပထြဲကို ပှနဝြငရြမညဖြှဈသညြ။ အေးမှတသြူကတော့ ရနကြုနမြှ အမွိုးအိမြ တဈအိမမြှာ ရကတြောတြောကြှာကှာ နထေိုငြဦးမညဟြုဆိုသညြ။ ဒီကှားထဲမှာ သူတို့နှဈယောကြ မကှာခဏ ခွိနြးတှေ့နိုငကြှဦးမညဟြု ကိုဇတဈေယောကြ အပိုငတြှကဆြထားပှီးလညြး ဖှဈသညြ။ ကိုဇေ လီးကိုအဆကမြပှတထြိုးသှငြးထိုးထုတလြုပရြငြး လရညထြှကခြငွလြာ၍ ခဏခိုးနားလိုကပြှီး ဖငကြိုငလြိုကြ နို့စို့ လိုကလြုပနြပသေညြေ။ နောကြ အတတတြဈမွိုးဆနြး၍ သူမဖငသြားနှဈဖကအြကှားရှိ စအိုပေါကထြဲသို့ လကကြို ထိုးနှိုကထြညြ့သှငြးကာ ဖငပြေါကထြဲကိုဆောငြ့ဆောငြ့ပေးလိုကသြညြ။ “အ အာ ကို …ကိုဇေ … ဟငြ အ အ ဟငြး လိုး လိုးလေ သူသူ မနနေိုငတြော့ ဘူး အ ရှီး အိ အီးဟီး ” ဖငပြေါကထြဲ လကနြှိုကလြိုးခှငြးကထိရောကကြှောငြးကို ဆရာ့ဆရာမွား ပှောကှားဖူးတာကို သတိရမိသှားသညြ။ အေးမှတသြူကိုယတြိုငလြညြး ဖငမြခံဖူးပမယြေ့ တဈမူထူးခှားသော အရသာကို ခံစားလိုကရြသဖှငြ့ ပိုမိုအလိုးခံခငွစြိတပြေါကပြှီး စောကပြတထြဲမှာ ပိုရှလာသလို ဖှဈလာမိသညြ။
ကိုဇလညြေး အပှီးသတခြွိနြ ရောကပြှီ ဆိုပှီး အသညြးအသနပြငြ လီးတဈခွောငြးလုံး ပူထူသှားအောငြ အဆကမြပှတြ ဆောငြ့လိုးခွ လိုကလြရော သူ့လီးက ကငွကြနဲကငွကြနဲဖှဈသှားရပှီး သုကရြညတြှေ ဒလဟောကှီး သူမစောကခြေါငြးထဲသို့ ပနြးထှကဝြငရြောကသြှားရလတေော့သညြ။ သူမ မပှီးခငြ ရပလြိုကမြှာစိုး၍ အေးမှတသြူက … “မရပနြဲ့ ကိုဇေ ဆောငြ့ ဆောငြ့ မှနမြှနဆြောငြ့ပေး အားအား ကောငြး ကောငြးတယြ လိုး လိုးလေ မှနမြှနြ ဟငြ့ဟငြ့ ” ဆိုပှီး သူ့ကိုတအားဖကတြှယကြာဖှငြ့ သူမခါးကလေးကိုအောကမြှနေ၍ အဆကမြပှတကြော့ထိုးကာ ညှောငြ့လိုးပေးနလရေော ကိုဇလညြေး လီးကလရညထြှကတြာတောငြ အနားမယူနိုငသြေးဘဲ အခကွနြှဈဆယလြောကြ မီးပှငြ့မတတြ လိုးဆောငြ့ပေးလိုကရြငြး သူမ စောကခြေါငြးထဲက ဖစွကြာညှဈကာနှငြ့ စောကရြညတြှေ အလီလီပနြးထှကလြာတော့မှ တဈစခနြးရပမြိကှလတေော့၏။ နှဈယောကသြား ခဏအကှာ အနားယူကှပှီး နောကတြဈခွီထပဆြှဲကှပှနသြညြ။
ဒီတဈကှိမကြတွော့ အေးမှတသြူက ကိုဇေ၏ကိုယလြုံးပေါကြနေ မှငြးထိုငတြကခြှထိုငရြငြး အပေါစြီးက လိုးဆောငြ့ ပေးလိုကလြသညြေ။ အေးမှတသြူ၏ ရမျမကသြညြးထနမြှုနှငြ့ ဆနျဒပှငြးပှမှုတို့က ကိုဇေ့ကို အံ့အားအသငြ့ကှီး သငြ့စခေဲ့ပှီး သူ့အနနှငြေ့သူမအပေါြ လကဖြွားပငခြါမိလသညြေ။ ကိုဇေ နောကတြဈခွီထပလြိုးဖို့ အခွိနတြောတြောကြလေးယူလိုကရြသညြ။ ဟိုငြးဝေးခရီးကို အတူနှငလြာခဲ့ကှတာခငွြးအတူတူ သူက အေးမှတသြူထကပြို၍ ပငပြနြးနှမြးနယနြသလေိုကှီးဖှဈနသညြေ။ ကိဈစပှီးစီးသှားကှတော့ နှဈယောကသြား ခှပဈေလကပြဈအိပမြောကသွှားခဲ့ကှလသညြေ။ အေးမှတသြူ တဈရေးနိုးလာသညြ။ သူမနဘေးကို လှညြ့ကှညြ့လိုကတြော့ ကိုဇကနှေဈခှိုကစြှာ အိပမြောကနွပသေညြေ။ အပေါ့အပါးသှားခငွသြလို ဖှဈလာ၍ အိပခြနြးမှထှကကြာ သနြ့စငခြနြးသှားလိုကပြှီး ဆေးကှောသနြ့စငကြာပှနလြာတော့ ဧညြ့ခနြးမှာ လူရိပလြူခှညတြှေ့တာနှငြ့ အပှငကြိုလှမြးထှကလြာခဲ့မိသညြ။ ဧညြ့ခနြးမှာ လူသုံးလေးယောကရြှိနကှပှေီး တီဗှီဇာတလြမြးတှဲတဈခုကို ထိုငကြှညြ့နကှသေညြ။
တညြးခိုခနြးက ဧညြ့ကှိုကောငလြေးနှဈယောကရြယြ ဧညြ့သညဖြှဈဟနတြူသညြ့ သကလြတပြိုငြး အမွိုးသားတဈယောကရြယြ တို့ ဖှဈကှသညြ။ အသားခပလြတလြတြ ကိုယလြုံးခပတြောငြ့တောငြ့နှငြ့ မကွလြုံးအကှညြ့က ရဲတငြးစူးရှလှတာကို အကဲခတလြိုကမြိသညြ။ “လာ ညီမ ထိုငလြေ ” “အောြ အငြး ဟုတကြဲ့ ” “အိပမြပွောဘြူး ထငတြယြ ” “တဈယောကတြညြးလား … ” ဟူ၍ သူကဆကမြေးသညြ။ သူမက အဖောပြါကှောငြး အိပပြွောနြရောက တဈရေးနိုးမကွလြုံးတှကှေောငနြေ၍ ထလာခဲ့တာဖှဈကှောငြးမွား ပှောဆို၍ သူနှငြ့ နှဈယောကသြား လပေေးဖှောငြ့သှားကှသညြ။ အတနကြှာ ထိုငနြကှရေငြး စကား တဈခှနြးစ နှဈခှနြးစ မေးလိုကဖြှလေိုကနြှငြ့ ခွာတိတလြေးနှဈယောကကြ အိပခြွိနရြောကပြှီဆိုပှီး ဧညြ့ခနြးစားပှဲတှကေို နရောခကွာ ဧညြ့ခနြးကှမြးပှငမြှာပငြ စောငခြေါငြးမှီးခှုံ၍ အိပဖြို့ပှငနြကှတော တှေ့လိုကရြတော့ … “မငြးတို့ ဒီမှာ အိပကြှဖို့ လား ” “ဟုတတြယြ အဈကို အဈကို တို့ဆကကြှညြ့ခငွကြှညြ့လေ ” “ရတယြ ငါတို့လညြး အိပတြော့မှာ မငြးတို့အိပခြငွြ အိပကြှ ” ဆိုပှီး သူကထလိုကတြာမို့ အေးမှတသြူလညြး သူ့နောကကြနေ ထပှနလြာခဲ့ရသညြ။
“အခနြး ဘယလြောကလြဲ ” “အခနြး၂၈ မှာပါ ” “အိပတြော့မလို့လား ကိုယကြ ဒီဖကြ ၃၅ မှာ ” “…… …… ” “လာလညပြါလား တဈခုခု ဧညြ့ခံမှာပေါ့ ” အေးမှတသြူကို တဈကိုယလြုံးခှုံ၍ ကှညြ့လိုကသြော သူ့အကှညြ့တှကေ မရိုးဘူးဆိုတာတော့ သိသာလှနြးနသညြေ။ ဒီအခွိနဆြို ကိုဇလညြေး ကုလားသေ ကုလားမော အသကေောငလြို အိပမြောကနွလေောကပြှီ။ မနကနြအတေောမြှငြ့သညြ့ အခွိနအြထိတောငြ တောရြုံနှငြ့နိုးနိုငမြညြ့ပုံ မပေါပြါခွေ။ အေးမှတသြူ သူ့ကိုခပစြူးစူးကလေးစိုကကြှညြ့လိုကရြာက သူမ အရဲစှနြ့၍… “တကယြ ဧညြ့ခံမှာလား သှားမယလြေ ” “တကယပြေါ့ ညီမရဲ့ လာ … ” သူမလကကြို မသိမသာဆှဲကိုငကြာ ခေါလြိုကတြာမို့ အေးမှတသြူ ရုတတြရကရြုနြးမလိုလုပမြိပှီးမှ စိတကြူးတဈမွိုး ပေါကကြာ မရုနြးတော့ဘဲ အသာငှိမြ၍ လိုကလြာခဲ့လိုကသြညြ။ သူ့အခနြးတံခါးကို ဖှငြ့၍ ဝငလြိုကသြညြ။ “ထိုငလြညေီမ နာမညကြ ဘယလြို ” “အောြ သူသူပါ … အဈကိုကရော” “ကိုကိုနိုငပြါ … ကိုနိုငြ … လို့ပဲ ခေါပြါ ” “အဈကို တဈယာကတြညြး လား ” “အငြး တဈယောကြ … ခုတော့ နှဈယောကပြေါ့ … ဟငြး … ဟငြး ” “ဟငြး ဟငြး… ဟငြး … အဈကိုက ရယစြရာပှောတတသြားပဲ ” သူက အေးမှတသြူအနားကိုကပလြာသညြ။
“သူသူ ဘီယာသောကမြလား … ဒါမှမဟုတအြအေး… တဈခုခု ” “အို နပေါ … ရပါတယြ … ဘီယာတော့ မဖှဈသေးဘူး အဖောပြါလို့ အဟငြး…ဟငြး … အအေးကတော့ ဘာဖှဈဖှဈ ရပါတယြ ” “သူသူ့အဖောကြ အိပပြှီလား ” “အငြး ဟုတတြယြ … ခရီးပနြးလာလို့ … ကို နိုငြ … အ ဟငြး ဟငြး ” အေးမှတသြူ ကိုယြ့စကားကိုယြ မလုံမလဲနှငြ့ ရယနြလေိုကသြညြ။ သူက ဘာမှမဖှဈသလိုနှငြ့ ဘီယာနှငြ့ အအေးဘူး သုံးလေးဘူးထုတကြာ အေးမှတသြူ ကိုတဈဘူး ကမြးပေးသညြ။ အေးမှတသြူအနားမှာ ကပြ၍ ထိုငလြိုကသြညြ။ ကိုယခြနျဓာခငွြး ပူးပူးကပကြပြ ပေါငခြငွြးထိနမေိကှသညြ။ အေးမှတသြူ စိတတြှေ လှုပရြှားနသညြေ။ သူမစိတလြှုပရြှားနတော သူသိမွားသိနလမေလေား လို့ စိတထြဲက တှေးပူလိုကမြိသေးသညြ။ အေးမှတသြူ ကိုယြ့ကိုကိုယြ ဟနကြိုယြ့ဖို့ ဆိုပှီး ကိုလာအအေးဘူး လကကြိုငကြှငြးကလေးကို အသာအယာ ဆှဲဖောကပြှီး အအေးကို ဖှညြးဖှညြးခငွြးစုပသြောကနြလေိုကသြညြ။ သူမထငသြညြ့အတိုငြးပငြ သူက စကားစလာသညြ။ “သူသူ အခွိနရြ ရဲ့လား … ဟငြ ” “အငြး ရ ပါတယြ ဘာ ဖှဈလို့ ” “စကားပှော ခငွလြို့ပေါ့ အဟငြး ဟငြး ” သူ့မကွနြှာက သူမအနားကို နီးနီးကပကြပရြောကရြှိလာသညြ။
သူမ လကကြလေးတဈဖကကြို သူ့လကနြှငြ့ မသိမသာကိုငစြမြး၍ … ။ အေးမှတသြူ အသာကလေး ငှိမနြမေိသညြ။ “ပှော လေ ရ … ပါတယြ … ” သူမအသံက တိုးတိုးလေး …မဝံ့မရဲ လသေံမွိုး …။ “ဟိုလေ အကှာကှီးတော့ သူသူ မနရေဲပါဘူး တောကြှာ သူနိုးသှားရငြ … ” “ဒါဖှငြ့ ခဏလေး တဈနာရီ … နှဈနာရီ …လောကဖြှဈဖှဈ … ” “အငြ … အဈကို ကလဲ ” “ပှှတြ … ပှှတြ … ” “အ …… အာ …… အ အကို အှနြးးး …… ” အေးမှတသြူ သူ့ရငခြှငထြဲသို့ ဘယနြညြးဘယပြုံ ရောကရြှိသှားမှနြးတောငြ ကိုယြ့ကိုကိုယြ သတိမထားမိလိုကပြါ။ သူမအသိဝငလြာခွိနမြှာတော့ သူမနှုတခြမြးလှှာဖူးဖူးကလေးဆီသို့ ရှညလြွားလှသော ငှငြးဆနဖြို့ ရနြ ခကခြဲလှနြးသညြ့ သူ့အနမြးမွားက ကရွောကလြွှကရြှိလပှေီ။ နှဈယောကသြား ကှာမှငြ့စှာပငြ အနမြးရယောဉကြှောထဲ မွောပါနမေိကှသညြ။သူမနို့အုံ လုံးလုံးအိအိ နှဈမှှှာကို သူ့လကမြွားက ဖစွလြိုကညြှဈလိုကြ ဆုပကြိုငခြွနယေပြေးလွှကရြှိသညြ။သူမ ဘယလြိုမှပငြ ရုနြးထှကလြို့မရ ရုနြးဖို့ အားအငတြှေ ကုနခြမြးပွောကဆြုံးသှားသလို ဖှဈနသညြေ။
“သူသူ ” “အငြ … ” “ကိုယြ့ကို အခွိနြ နညြးနညြးလောကပြေးပါနောြ ဒီည …ပေါ့ ” “ကို ရယြ … နောကနြေ့ ကမွှ ပိုမကောငြးဘူးလား ဟငြ မနကဖြှနဆြို သူသူ တဈယောကတြညြး ရှိမှာပါ ” “ဟငြ့အငြး ဒီည … အခု ည … ” “သှား … လူ ဆိုး …တောြ တောဘြီကှာ ဖယပြါ ဒီလကကြှီးက …ဟငြ့ ဟငြ့ ” “ခစွြ ခစွတြယြ ခလေး ရယြ အရမြး ခစွြ ” အေးမှတသြူ သူ့ကုတငပြေါကြို တဈကိုယလြုံး ပှိုဆငြးသှားခဲ့ရသညြ။ သူမကိုယပြေါကြ ညဝတအြငြျကွီပါးကလေးမှာလညြး ကုတငအြောကကြှမြးပှငဆြီ လှငြ့ဝဲကလွို့ … ။ ဖှေးနုတငြးအိနသေော သူမ၏အသားဆိုငအြိအိကလေးမွားက အဝတမြဲ့ခနျဓာကိုယပြေါမြှာ သူ့နရောနှငြ့သူ အခွိုးတကွ ဟီးလေးခိုနကှလွှေကြ …သူမ၏သဘာဝအလှကို ကိုကိုနိုငတြဈယောကမြှငလြို့ ရှုလို့ မဝနိုငအြောငပြဲ ရှိနလသေညြေ။ သူ့ကိုယလြုံးကှီးက အေးမှတသြူရဲ့ကိုယပြေါမြှာ ထပမြှောကအြိပခြလွိုကရြငြး အနမြးမိုးတှကေ သညြးထနစြှာ ရှာသှနြးနပသေညြေ။ သူ၏လကကြှမြးကှီးတှကေ သူမကိုယခြနျဓာရှိ အသားဆိုငနြုနုအိအိကလေးတှကေို မညှာမတာပငြ ဆုပညြှဈခွနယေကြာ လကသြရမြးခငွတြိုငြး သရမြးနကှသေညြ။
နို့နှဈလုံးကို ဘယညြာတဈဖကစြီဆှဲဆှဲ၍ စို့ပေးသညြ။ နို့သီးခေါငြးကလေးနှဈခုကို တပှှတပြှှတစြုပြ၍ လွှာနှငြ့တဖတဖြတြ တို့ထိယကဆြှပေးသညြ။ နောကြ သူမခါးလေးဆီကို လွှောဆငြးသှားပှီး ဝမြးဗိုကသြားပှငြ ခပရြှပရြှပကြလေးကို တယုတယမှှေးကှူ၍ ခကွတြိုငတြဝိုကကြို ယားကွိကွိကလေးဖှဈအောငြ လွှာနှငြ့ ထိုးသှငြးကာ မှှူဆော့ ကစားပေးနသညြေ။ ထိုမှတဆငြ့ သူမ၏ဆီးခုံဆီသို့ ရောကရြှိလာပှီး ဆီးခုံတဝိုကကြို နမြးစုပပြေးသညြ။ သူမ၏မှေးညှငြးနုနု ကလေးမွားကို လကနြှငြ့သပတြငကြာ ဖောငြးဖောငြးကှှကှှဖှဈနသေော စောကပြတမြကွနြှာပှငကြယွကြို ပှှတကြနဲစုပလြိုကြ လွှာနှငြ့ယကလြိုကလြုပလြာသညြ။ စောကစြိထိပဖြူးကလေးကို စုပသြညြ နမြးသညြ။ လွှာဖှငြ့ယကယြကပြေးနသညြေ။ စောကပြတအြကှဲကှောငြးတလွှောကကြို ထောငလြိုကြ သူ့လွှာပှားကှီးနှငြ့ အောကကြနအပေေါကြို ယကကြာသပကြာဖှငြ့ အခေါငြးကလေးထဲကိုပါ လွှာသှငြး၍ လှညြ့ပတမြှှနှေောကကြာ ဆှပေးလိုကရြာ အေးမှတသြူ ဣနျဒှပငေမြဆညနြိုငအြောငဖြှဈပှီး ကော့ကာတှနြ့ကာနှငြ့ သူမစောကခြေါငြးကလေး ထဲက စောကရြညတြှကေ ပေါငခြှံတဝိုကသြို့ပငြ အဆကမြပှတြ ယိုစီးကလွာခဲ့ရလသညြေ။
သူမ၏စောကပြတတြဈခုလုံး အရညမြွားဖှငြ့ နူးအိရှှဲစိုလာတော့မှ သူ့လှုပရြှားမှုကို တဈစခနြးရပလြိုကပြှီး သူ့ခါးမှ ပုဆိုးကို ဖှလွှေော့၍ ခွှတခြလွိုကပြသညြေ။ “အို ” အေးမှတသြူ မကွစြိရှေ့မှာမှငလြိုကရြသော လီးကှီးကအားရစရာကှီးပါပေ။ မဲမဲသဲသဲနှငြ့ ကိုငြးခရမြးသီးကှီးလို တှဲလောငြးကှီးကနွပှေီး တောငမြတနြခွေိနမြဟုတတြာတောငမြှ လီးလုံးပတနြှငြ့အလွားက ကွောခမွြးလောကစြရာကှီးဖှဈနတောကိုတှေ့ရလသညြေ။ ကိုဇလေီးထကြ နှဈဆသုံးဆခနြ့ပငြ ပိုကှီးကာ ပိုရှညလြိမြ့မညဆြိုတာ ဗဒငေတြောငမြေးဖို့ မလိုတော့ပါခွေ။ အပှာဗှီဒီယိုကားတှထေဲက ကပျပလီလီး ရှညလြမွောကှီးတှကေို ပှေးမှငလြိုကမြိပသညြေ။ သူက သူမအနားကို ကပလြာပှီး လီးကိုအကိုငခြိုငြးသညြ။ အေးမှတသြူ လကကြလေးတဈဖကြ သူ့လီးဆီကိုရောကရြှိသှားကာ လီးကို ဆုပကြိုငစြမြးကှညြ့လိုကမြိသညြ။ “ကှီးလိုကတြာ နောြ အဈကို့ဟာကှီး ” “ကှိုကလြား သူသူ ” အေးမှတသြူ ဘာမွှမပှောဘဲ ဆိတဆြိတနြရငြေး သူ့ဟာကှီးကို လကနြှငြ့ဆုပဆြှဲယူလိုကကြာ သူမပါးစပထြဲ ထညြ့သှငြး၍ နမြးစုပပြေးလိုကသြညြ။ လီးကှီးက ပါးစပနြှငြ့မဆနြ့အောငဖြှဈနေ၍ အတောကြှီးကို ကှိုးစားပမြးစား ထညြ့စုပနြရပေသညြေ။ ရှညလြညြးအတောရြှညြ၍ ၈ လကမြလောကအြထိ ရှိလိမြ့မညဟြုထငမြိသညြ။
အေးမှတသြူ သူ့လီးတဈခွောငြးလုံးကို မရမက စုပငြုံကာ လွှာနှငြ့လဒဈထိပကြနစပှေီး လီးခွောငြးတလွှောကကြို အသှားအပှနယြကကြာယကကြာ ပေးသညြ။ ဂှေးဥနှဈလုံးကိုပါ တပှှတပြှှတစြုပြ လိုကတြော့ လီးကှီးက မဟားဒယားကှီးထှား မတတြောငလြို့လာလသညြေ။ “အား ကောငြးတယြ စုပစြုပြ သူသူ ” သူကွနပေအြောငြ ဆကလြကစြုပငြုံ ယကဆြှပေးလိုကရြငြးက အေးမှတသြူ မနတတေမြထိုငတြတဖြှဈလာခဲ့ရ တာမို့ “ထညြ့လိုကတြော့ အဈကိုရယြ လုပခြငွရြငြ မှနမြှနလြုပြ ” “သူသူ ထနပှေီလား ” “အငြး ” “ဒါဖှငြ့ ပကလြကအြိပလြိုကြ သူသူ ” သူမ ပကလြကအြိပကြာ ဒူးထောငပြေါငကြားလုပပြေးလိုကသြညြ။ သူ့လီးထိပကြှီးက သူမအစေ့ကလေးကို ဖိလှိမြ့ထိတိုကကြာဖှငြ့ စောကခြေါငြးအပေါကကြဉွြးကလေးကို တဈထဈခငွြး တဈရဈခငွြး စိုကနြဈ ဆောငြ့ဝငလြာခဲ့လသညြေ။ “အာ့ အား ဖှေး …ဖှေး ဖှေး ကို နိုငြ အ အ အိဟငြ့ အငြ့ ဟငြ့ဟငြ့ ကှပြ ကှပတြယြ ” “ဖှေးဖှေးပဲ လိုးမှာပါ သူသူရဲ့ ” “ကို့ လီး အရမြးကှီးတယြ ရှညလြညြးရှညတြယြ မတှေ့ဖူးဘူးကှာ သူသူ့ကို ညှာပှီး လိုးပေးနောြ ဟငြ့ ဟငြ့ ” “လီးကှီးတာ မိနြးမတှအကှေိုကပြါ သူသူရဲ့ သူသူ မကှိုကဘြူးလား ” “ဒါတော့ ဒါပေါ့ ကှိုကြ ကှိုကပြါ တယြ မ ခံ ဖူး ဘူး နာမယထြငတြယနြောြ အဈကို ရယြ ” အေးမှတသြူ ခွှေးတှပွေံလာခဲ့ရသညြ။
သူ့လီးကှီး သူမစောကပြတထြဲ အပှညြ့အသိပတြိုးဝငနြတောကို ကှညြ့ရငြး အေးမှတသြူ “ကွှတြ ” ခငွခြငွြ ဖှဈနမေိသညြ။ တဈခကွနြှဈခကွဖြိဆောငြ့လိုကြ လီးကိုဒဈနားရောကတြဲ့အထိ ပှနဆြှဲထုတကြာ ဖှေးဖှေးခငွြးထိုးထညြ့လိုကလြုပြ၍ အထာနပကြာ ကွှမြး နသေူပီပီ တဈဖကကြ အလိုးခံနသညြေ့မိနြးမသားဖှဈသူ မနဈနာစအေောငြ ခွော့လိုးကလေးလိုးပေးနရော ခံရတာထငသြလောကြ မဆိုးလှဘဲ ညငသြာစီးပိုးစှာဖှငြ့ လီးခွောငြး၏ပှတတြိုကပြေးမှုကို ခံရငြး အရသာ တဖှညြးဖှညြး တှေ့လာရပါသညြ။ “ကောငြးလား နာသေးလား ညီမ ” “မ မနာဘူး အောငြ့ သကသြကြ ဖှဈနတော …တဈခုပဲ … အကို အရမြးတတတြာပဲကှာ … သူသူထငတြောငြ မထငမြိဘူး … တခှားသူသာဆို သူသူ့စောကပြတကြှဲပှီ ထငတြယြ အဈကို ရယြ ” “အကိုက ဒီလီးနဲ့ ပါကငဖြှငြ့ဆိုလညြး ဖှငြ့ခဲ့တာပဲ … စောကပြတြ မစုတမြပှဲအောငဂြရုစိုကပြှီးလိုးရတာပေါ့ … သူသူ … အကို့နဲ့နရတော သဘောကရွငြ နောကနြေ့လညြး ထပတြှေ့ကှမယကြှာ …အဈကို တှေ့ခငွသြေးလို့ပါ တကယပြှောတာနောြ ” “သူသူလညြး မငှငြးဝံ့တော့ပါဘူး အဈကိုရယြ တှေ့ရပါစေ့မယြ သူသူ ကတိပေးပါတယြ ” “တအားလိုးခငွလြာပှီ သူသူ နညြးနညြး အောငြ့ထားလိုကနြောြ အရမြးကှီးတော့ မနာစရပေါဘူး ” သူကပှောပှီး လီးတဝကလြောကကြိုသှငြး၍ ခပဆြတဆြတကြလေးလုပပြှီး ဆငြ့ကာဆငြ့ကာ ဖိဆောငြ့ခလွိုကလြသညြေ။
“အား ကို ရယြ ကောငြးလိုကတြာ နောြ အို အိုး လိုး လိုးစမြးပါ အဈကို လိုး လိုး သူသူ ခံနိုငတြယြ စောကပြတကြှဲသှားလညြး မကှောကပြါဘူး ဆောငြ့သာဆောငြ့ မှနမြှနြ ” “စှပြ ဗှပြ ဖှပြ စှပြ ဖတြ ပှပြ ဘုတြ ဘှတြ ဖတြ စှိ စှပြ ဇှပြ ” စညြးခကွမြှနမြှနနြှငြ့ လီးအဝငအြထှကပြှုရာ လိုးဆောငြ့ပှတတြိုကသြံ စောကရြညသြံမွားက အတိုငြးသားပငထြှကပြေါလြို့ လာပသညြေ။ အငြ့ကနဲ အိကနဲ သူမနှုတမြှ ဗလုံးဗထှေး ညညြးတှားရရှေှတြ လိုကသြံမွားကလညြး တဈခကွတြဈခကွပြေါထြှကလြာရလွှကြ အေးမှတသြူ လီးအဝငကြောငြးအောငဆြိုပှီး သူမစောကပြတနြှုတခြမြးသားကလေးမွားကို လကနြှဈဖကနြှငြ့ဟိုဖကဒြီဖကြ ဆှဲဖှဲပေးထားတာကိုပါ ကိုကိုနိုငတြှေ့မှငလြိုကရြပါသညြ။ သူ့လီးက တငြးသထကြ တငြးလာနသညြေ။ ပကတိ အပွိုစငစြဈစဈရဲ့စောကပြတကြို ပါကငဖြှငြ့နရသေညြ့ အလား ခံစားခကွခြငွြး ထပတြူကနွတောမို့ ရမျမကဇြောကပိုကှှ ပိုထနလြာခဲ့ရပှီး လရညမြွားပငြ ထှကခြငွခြငွဖြှဈကာ လီးထိပမြှာ အရညစြို့၍ လာခဲ့ရပသညြေ။ သူ အခကွသြုံးလေးဆယလြောကြ ပဈဆောငြ့ခလွိုကပြှီး အေးမှတသြူကို ခံနိုငစြှမြးရှိမရှိ အကဲခတကြှညြ့လိုကတြော့ သူမမှာ မကွလြုံးလေးမှိတကြာ အံတကှိတကြှိတနြှငြ့ အောငြ့ခံနတောကို တှေ့လိုကရြပှီး မိနြးကလေးတှရေဲ့ကဉွြးထဲကှပထြဲရောကခြွိနတြိုငြး ခံနိုငရြညစြှမြးအား ရုတတြရကြ မှငြ့တကလြာတတကြှပုံကို သတိရမိသဖှငြ့ သူမနာကငွမြှာကို အမှုမထားတော့ဘဲ ကိုယြ့လိုဘပှညြ့မှောကြ အောငသြာ အာရုံစူးစိုကြ၍ သဲကှီးမဲကှီးပငြ သူမစောကဖြုတကြလေးကို အဆကမြပှတပြငြ ဖိလိုးပဈလိုကလြတေော့သညြ။
နာရီဝကခြနြ့ ကှာမှငြ့သှားသညြ။ ကိုနိုငအြဆောငြ့ကောငြးကောငြးနှငြ့ လိုးဆောငြ့ပေးနစဉေမြှာပငြ အေးမှတသြူ စောကရြညတြှေ နှဈကှိမတြိတိ ထှကကြခွဲ့ရပှီး နှဈခွီပှီးလိုကရြကာ ယခုတဖနြ သူဆကတြိုကလြိုးဆောငြ့မှုနောကကြို တစိုကမြတမြတြ ထပမြံမွောပါ၍ နောကတြဈခွီကောငြးဖို့ အစပှုသလိုကှီး ဖှဈနခေဲ့ရပှနပြါပှီ။ ကိုနိုငကြ သူမပေါငနြှဈဖကကြိုထမြးကာ အားပါပါနှငြ့ဆောငြ့လိုးခလွှကရြှိသညြ။ သူ့လီးဒဈကှီးက အဝငနြကသြထကနြကလြာခဲ့ပှီး အေးမှတသြူ၏ သားအိမကြိုပငြ ဝငရြောကဆြောငြ့မိသှားသညြ။ “အ နာ နာတယြ အကို လွှော့ လွှော့ပေးဦး ” “လီးက အထဲရောကသြှားတာနဲ့ တူတယြ ” “အား အရငြးထိ မလိုး လိုးနဲ့ဦး ကို နိုငြ အောငြ့အောငြ့သှားတာ ရငခြေါငြးထဲအထိဆို့ ဆို့ သှားတာပဲ ” “သူသူ မခံနိုငရြငပြှော လေ ကို လွှော့လိုးပေးမယြ နောြ ဟုတလြား ” “အငြး ရပှီ ရပှီ ဒီအတိုငြးပဲ လိုးပေး အကိုရယြ အငြး အငြး အ အငြ့ အငြး ” သူက လီးကို သုံးပုံနှဈပုံခနြ့ သူမခံသာရုံလောကြ လိုးပေးလိုကပြှီး အဝငအြထှကမြှနမြှနနြှငြ့ နှဈယောကသြား စညြးစိမအြတှေ့ကှီးတှေ့လာခဲ့ကှသညြ။
နောကထြပြ အခကွနြှဈဆယလြောကဆြောငြ့ခလွိုကရြငြး အေးမှတသြူစောကပြတထြဲမှာ တငြးကနဲတငြးကနဲ ဖှဈကာ အတှငြးသားလေးတှေ သူ့လီးကိုဖစွညြှဈစုပဆြှဲ၍ ပှီးသှားခဲ့ရပှီး ကိုနိုငကြိုယတြိုငလြညြး သူမစောကခြေါငြးအတှငြးမှ တဈကှပစြီးပိုးစှာ ပှတတြိုကြ စုပဆြှဲမှု အရှိနကြှောငြ့ သုကကြှာကှာ ထိနြးမထားနိုငတြော့ဘဲ သူ့သုကရြညပြစွခြွှဲခွှဲမွားကို သူမ၏သားအိမထြဲသို့ တဗှဈဗှဈနှငြ့ အဆကမြပှတပြနြးလှှတထြုတလြိုကရြလေ၏။ အေးမှတသြူလညြး သူနှငြ့ပှိုငတြူပငြ တတိယအကှိမမြှောကြ ပှီးလိုကရြတာမို့ ခှကေုနလြကပြမြးကလွို့ သှားသညြ။ ကိုနိုငရြော သူမပါ အတောကြလေးမောသှားခဲ့ကှပှီး အနားယူရငြး အေးမှတသြူ ဘီယာတဈဘူးကို စုပသြောကနြလေိုကသြညြ။ ကိုဇသောသိလွှငြ သူမကို မယုံသငြျကာဖှဈမညလြားမသိ။ မတတနြိုငပြေ။ သူမအနနှငြေ့ ကိုဇထကေစြာလွှငြ ယခုလို ကိုနိုငလြို အရှယရြောကပြှီး လိငမြှုဆိုငရြာ အတှေ့အကှုံလညြး ပိုမိုရငြ့ကကွသြညြ့ ယောကြွားဆနဆြနြ အကှမြးရော အနုရော စှယစြုံရသညြ့ သူ့လိုလူစားမွိုးနှငြ့ အခစွရြယောဉကြှောထဲ မွောပါရတဲ့အဖှဈကို ပိုပှီး အလေးသာနမေိကှောငြးကို အမှနအြတိုငြးပငြ ဝနခြံရတော့မညြ ဖှဈပါသညြ။
ခဏအနားယူကှပှီး မိနဈအနညြးငယကြှာတော့မှ ကိုနိုငနြှငြ့သူမ ခုနငကြအတိုငြးနောကတြဈခွီထပဆြှဲကာ ကာမစညြးစိမကြို အပှတပြငြ ခံစားလိုကကြှသညြ။ ကိုနိုငကြ သူမကို ကုတငစြောငြးမှာ ကနြ့လနြ့ဖှတြ လှဲအိပစြပှေီး သူက ကုတငအြောကကြှမြးပှငမြှာ ရပလြကွသြားပုံစံအတိုငြး သူမပေါငနြှဈဖကကြို ပှဲပှဲကားကားလုပကြာ သူမစောကဖြုတထြဲလီးသှငြး၍ ဆောငြ့လိုးပေးလိုကခြှငြးဖှဈသညြ။ ဒီနညြးက လီးအဝငပြိုနကသြလောကြ ပိုပှီးတော့လညြး ထိထိမိမိရှိလှပသညြေ။ နာရီဝကကြွောလြောကြ ကာမဆကဆြံမှုက အေးမှတသြူကို တဈခွီမက ပနြးတိုငသြို့ ရောကရြှိသှားစသညြေ။ အေးမှတသြူ ကိုနိုငြ၏အခနြးမှပှနလြာတော့ မနကြ ၃ နာရီပငြ ထိုးပှီးနပှေီ။ သူမ၏အဖှဈသနဈကို အိပမြောကနွရှောသော ကိုဇေ တဈယောကကြတော့ဖှငြ့ ဘာတဈခုကိုမွှပငြ သိနိုငစြှမြးရှိမညမြဟုတပြါခွေ။ မနကြ ၈ နာရီလောကမြှ ကိုဇတဈေယောကြ နိုးလာသညြ။ မိုးလငြးကှီးထဲမှာလငြးဆှဲတဈခွီထပဆြှဲကာ သူမကိုနှုတဆြကြ၍ ကိုဇေ သူ့အလုပခြှငရြှိရာကို ပှနသြှားသညြ။ သူမကို မကှာခဏ ဖုနြးအဆကအြသှယလြုပမြညဖြှဈကှောငြးလညြး ပှောသှားသေးသညြ။ အေးမှတသြူလညြး ခုမှပငြ ပိုပှီးလှတလြပသြှားသလို ခံစားလိုကရြလသညြေ။
နံနကစြာကို တဈယောကတြညြးစားသောကပြှီး အိပခြနြးထဲမှာ အနားယူအိပစြကလြိုကကြာ နေ့ခငြး ၁ နာရီလောကကြမွှ အိပယြာကပှနနြိုးထလာခဲ့သညြ။ ကိုယလြကသြနြ့စငကြာ အဝတအြစားသဈတဈစုံကို လဲလှယဝြတဆြငပြှီး သူမခှလှမြေးမွားက ကိုကိုနိုငရြှိရာ အခနြးနံပါတြ ၃၅ ဆီသို့ တရှေ့ရှေ့လှမြးလွှောကြ လာခဲ့လွှကြ …။ ကိုနိုငကြ သူမရောကလြာမှာကို ကှိုသိနသညြေ့အလား အိပခြနြးထဲမှာ အသငြ့စောငြ့ကှိုလွှကရြှိသညြ။ “သူသူ လာလေ ဝငခြဲ့ ” ကိုကိုနိုငကြ လှမြးခေါလြိုကကြာ ကုတငပြေါကြနေ လကကြို အသာကမြးပေးလိုကသြညြ။ အေးမှတသြူလညြး သူ့နဘေးမှာ ထိုငခြလွိုကရြာက သူ့ရငခြှငထြဲမှာ အသာအယာပငြ ဝငရြောကြ လဲလွောငြးနလေိုကသြညြ။ ကိုကိုနိုငကြ ဝီစကီ တဈခှကပြှီးတဈခှကသြောကြ၍ ငှိမြ့နပှေီး သူမကိုလညြး ဘီယာတဈဘူးဖောကပြေးလိုကကြာ နှဈယောကသြား ကုတငကြှီးပေါမြှာ အတူတကှ ဆကရြကမြငြးစညြးစိမြ ခံစားလိုကကြှသညြ။
အေးမှတသြူ တောတြောကြလေး မူးရီသှားခဲ့သညြ။ သူမကိုယပြေါကြ အငြျကွီအဝတအြစားတှကေို ဘယလြိုကနဘယေလြို ခွှတမြိသှားမှနြးမသိတော့ခွေ။ သူမမှာ ကုတငကြှီးပေါတြှငြ ဝတလြဈစားလဈ အနအထေားအတိုငြး စနြ့စနြ့ကှီး လဲလွောငြးနလွှကြေ ရှိလပှေီ။ သူမ၏ ထှားထှားအိအိကလေး တငြးကှှလွှကရြှိသော နို့အုံနှဈမှှှာကို ကိုနိုငကြအားပါးတရ ဆုပညြှဈကာဖှငြ့ တဈလှညြ့စီ ခွနယေပြေးနပှေီး နို့သီးတှကေို စို့ပေးနသညြေ။ သူမပေါငခြှဆုံရှိ စောကပြတမြို့မို့ ဖောငြးဖောငြး ကလေးကို သူ့လကဖြှငြ့ ထိုးကာနှိုကကြာ ပှတဆြှပေးရငြး စောကရြညတြှေ တရှှဲရှှဲယိုစီးကွ လာအောငြ ပှုလုပပြေးနသညြေ။ သူသူ အမူးလှနကြာ မကွခြှံတှမဖှေငြ့နိုငအြောငြ လေးလံနပမေယြေ့ ကိုယကြလေးကမူ ကော့ပွံ၍ ထှနြ့လူးနရှောပါသညြ။ “သူသူ အိပခြငွနြပှေီလား ” “ဟငြ့အငြး နညြးနညြး မူးနလေို့ ဟငြးဟငြး ကို ကို နိုငြ ဖကထြားစမြးပါ သူသူ့ကိုနမြးပါဦး ကိုရဲ့ ” “ခစွတြယြ သူသူရယြ မငြးလေးက သိပလြှတာပဲ ” “ကိုနိုငြ ” “ဟငြ သူသူ ဘာလဲ ” “ထညြ့ပေးတော့ ကိုနိုငရြယြ … သူသူ လိုခငွနြပှေီ ” “အငြး ဟငြး ဟငြး … သူသူ စိတကြှိုကဖြှဈစရမှောပေါ့ ” ကိုနိုငကြပှောပှီး သူ၏တောငမြတနြပှေီဖှဈသော လီးဒဈထိပဖြူးကှီးကို အေးမှတသြူ၏ စောကပြတြ အခေါငြးပေါကကြလေးထဲသို့ ဖိနှဈကာ ထိုးဆောငြ့ထညြ့လိုကလြသညြေ။
အေးမှတသြူ ကော့ကနဲဖှဈသှားပှီး သူမပေါငတြနနြှဈဖကကြို ဖှဲကားပေးလိုကသြညြ။ လီးကှီးက တရှိနထြိုးကှီးထိုးဆောငြ့ဝငလြာပှီး လီးအရငြးထိ ဆောငြ့သှငြးပဈလိုကတြာမို့ သူမစောကခြေါငြးအပေါကကြဉွြး ကလေးထဲသို့ တဈကှပစြှာတိုးဝငလြာရသညြ့အထဲ လီးထိပဖြူးကှီးက သူမစောကခြေါငြးအတှငြးမှ သားအိမကြိုပငြ ပေါကထြှကသြှားမတတြ ထိုးဆောငြ့ခလွိုကသြလို ဖှဈသှား၍ ရငခြေါငြးထဲမှာ စပဖြငွြးဖငွြးကှီး ဖှဈပေါခြံစားလိုကရြပှီး ကိုနိုငြ့ရငဘြတကြို လကကြလေးနှဈဖကြ စုံကနြ၍ တှနြးထားလိုကမြိလသညြေ။ “အ … နာ … နာ လိုကတြာ အောငြ့သှားတာပဲ ကိုရယြ အ ရှီး အီး ” “နညြးနညြးအောငြ့ထား ပါ သူသူရဲ့ ကိုယြ့ လီးက အရငြးထိ စိုကဝြငသြှားလို့ နမှောပေါ့ နောကြ ကငွြ့သားရလာရငြ ကောငြးသှားမှာပါ ” “ဟငြး သပှေီထငတြယြ ကိုနိုငရြယြ အသကရြှူကှပသြှားတာပဲ လိုးရငလြညြး ဖှေးဖှေးလိုးပါ ကိုရဲ့” “ကဲပါ ဖှေးဖှေးပဲ ကဲ ” ကိုနိုငကြ သုံးလေးခကွထြပမြံ၍ ညှောငြ့ဆောငြ့ရငြး လီးကို ခုနကလို တဖှညြးဖှညြးအရငြးရောကအြောငြ လိုးပေးနသညြေ။ စောကပြတတြဈခုလုံး စုတပြှဲတော့မတတြ နှုတခြမြးသားတှေ တငြးကနဲပငြ ဖှဈသှားသညြ။
အေးမှတသြူ အံကှိတြ၍ အောငြ့အညြးခံနလေိုကသြညြ။ “ဖောကြ ဖောကြ ဘှပြ ဘုတြ စှပြ ဇှပြ ဗှိ ပှှတြ ဗှှတြ ဘုတြ ဗှပြ ” သူမ၏ရှှဲနဈနပှေီဖှဈသောစောကရြညတြှကှေောငြ့ လီးအဝငသြိပမြခကလြှတော့ဘဲ တဈတဈကှပကြှပနြှငြ့ပငြ လီးကှီး အဝငအြထှကြ တဖှညြးဖှညြး မှနလြာသညြ။ အရညသြံ တဗှပဗြှပနြှငြ့ ဆူညံစှာ ထှကပြေါလြာရပှီး နငြ့ကနဲနငြ့ကနဲနအေောငြ ထိထိမိမိခံစားရသညြ့ဝဒနောကို တဈစတဈစကငွြ့သားရလာခဲ့သညြ။ ကိုနိုငကြ သူမကို ပှီးပှီးရောလိုးခှငြးမွိုးမဟုတဘြဲ သူမစောကပြတကြို လီးအဝငကြောငြးအောငဆြိုပှီး အပေါကဝြခွဲ့ထှငသြညြ့အနနှငြေ့ လီးကို ဘယလြှညြ့ ညာလှညြ့ လှညြ့ပတမြှှနှေောကြ၍ နှဲ့ကာနှဲ့ကာဖှငြ့ ဆောငြ့လိုးပေးနခှငြေးဖှဈရာ အေးမှတသြူအနနှငြေ့ အနညြးငယအြခံရခကသြလိုဖှဈနပှေီး စောကပြတကြိုလညြး ပိုမို၍ ရှစထစေသလေိုဖှဈနပေါသညြ။သူမစောကခြေါငြး အပေါကဝြကလေးကလညြး ဟဟပှဲပှဲ အာတာကှဲကလေးဖှဈကာ လီးဝငပြေါကပြိုကယွလြာသညြ။
နာလညြးနာ ကောငြးလညြးကောငြးဆိုသလို စောကစြိကို လီးကှီးက မကှာခဏ ခလုတတြိုကမြိသလို ဖှဈဖှဈသှား၍ နာကငွမြှုဒဏကြို သတိမေ့ပှီး သူမကိုယတြိုငပြငြ စောကပြတကြို ကော့ကော့ကှှကှှလုပြ၍ ပေးနမေိပသညြေ။ လီးအဝငနြကသြလောကြ စောကပြတတြဈခုလုံးလညြး လကနြကနြှငြ့သားကောငမြမွှ သညြ့နှယြ လီးခွောငြးကှီးကသပလြွှိုသှငြးသလိုဖှဈနတောမို့ အာတာကှဲစောကပြတမြှာပို၍ပငြ ဟဟပှဲပှဲကှီး ဖှဈလွှကြ လီးကှီးဝငလြိုကထြှကလြိုကတြိုငြး တဇှပဇြှပြ တဗှပဗြှပနြှငြ့ စောကရြညသြံမွားက သူမလိုဏခြေါငြးလေး ထဲကနေ ဆူညံစှာထှကပြေါနြပတေေော့သညြ။ “အား လိုး လိုး တအား လိုးတော့ ကိုနိုငြ သူသူ နညြးနညြးခံနိုငလြာသလိုပဲ အား အရှီး ကောငြး ကောငြးလိုကတြာ ကိုနိုငြ့လီးကှီးက တကယြ့ကို ကှီးလှနြးလိုကတြာကှယြ ဟငြ့ဟငြ့ ရှယဆြိုဒကြှီးပဲ ထငတြယြ ဟငြး ဟငြး ” “ကောငြးလား သူသူ ကိုယလြိုးပေးတာ ဘယလြိုနလေဲ ” “ကောငြးတယြ အကို သူသူ ကှိုကတြယြ လိုးပါ လိုးပေးစမြးပါ စိတကြှိုကသြာလိုး အဈကိုရယြ ” အေးမှတသြူ တငပြါးနှဈဖကကြို ကော့ပွံကာမှောကကြှှပေးရငြး စောကပြတအြဝကယွလြာသညနြှငြ့အမွှ ကိုနိုငဆြောငြ့လိုးသမွှကို ခါးစညြးခံနရောမှ အလိုးလညြးခံနိုငလြာသညြ။
ကိုနိုငကြလညြး သူမတငပြါးနှဈဖကကြို အောကကြနေ ပငြ့မ၍ အိုးပငြ့ဆောငြ့နညြးဖှငြ့ မီးပှငြ့မတတြ လိုးဆောငြ့ပဈလိုကကြာ အခကွလြေးငါးဆယမြက တရစပလြိုးခှငြးမို့ အေးမှတသြူ ဘယအြခွိနပြှီးသှားမှနြး တောငြ မသိလိုကတြော့ခွေ။ သူမစောကရြညတြှေ ရှှဲနဈစှာ ယိုစိမြ့စီးကလွာရလသညြေ။ ကိုနိုငကြ လီးကှီးတဈခွောငြးလုံးကို အရငြးထိစိုကဝြငသြှားအောငြ ထိုးသှငြးနှဈမှှုပြ၍ စောကပြတထြဲကို မှှေ့ဆောငြ့ပေးနသညြေ။ တဈဖကကြလညြး သူမနို့အုံနှဈဖကကြို စို့၍စို့၍ပေးလိုကသြေးသညြ။ အေးမှတသြူ၏ စောကပြတကြလေးမှာ လီးဝငလြီးထှကဒြဏခြကွကြှောငြ့ စောကပြတနြှုတခြမြးသားတှေ ပှဲပှဲလနြ၍ သှားသလိုတောငြ ထငမြှတရြပသညြေ။ နှုတခြမြးသားတှကေ ပှငြ့အာ၍ပငနြသညြေ။ ကိုနိုငကြ ဆောငြ့ရငြးလိုးရငြး သူမဖငစြအိုကိုပါ ဖှဲဟ၍ လကသြှငြးကာ ထိုး၍ဆောငြ့၍ ပေးနလေိုကသြေးသညြ။ “အ အာ တဈမွိုးကှီး အဈကိုရယြ ” အေးမှတသြူ အသံကလေးထှကလြာရပှနသြညြ။ သူမ၏ဖငပြေါကကြိုပါ နှိုကကြာ လိုးခှငြးမို့ ဖငရြောစောကပြတပြါ အလိုးခံရသလိုကှီးဖှဈပှီး ကာမဒီရတှေေ တရိပရြိပြ ပှနတြကလြာခဲ့ရကာ စောကပြတထြဲလီးဝငသြညြ့အရသာကို သညြးခှခေိုကမြွှ အီဆိမြ့အောငခြံစားလာရပှနပြါသညြ။
ကိုနိုငကြ နာရီပိုငြးလောကကြှာမှငြ့အောငြ အခွိနဆြှဲလိုးနိုငသြူဖှဈလရော အေးမှတသြူ နောကတြဈခွီပငပြှီးဖို့ အသငြ့ဖှဈနရလေပှေီ။ လီးကှီး ကို လိုးလိုကနြားလိုကြ နှုတခြမြးစုပြ နို့စို့လုပြ၍ သူမဖငသြားအိအိနှဈဖကကြို ဆှဲဆှဲပှီး လိုးပေးလိုကရြာ ကိုနိုငသြုကရြညတြှေ ထှကပြှီး တဈခွီပှီးသှားခွိနတြှငြ အေးမှတသြူလညြး ဆနြ့ငငထြှနြ့လူးကာ တဈခွီလိုကပြါ၍ ပှီးလိုကရြပှနလြသညြေ။ အိပခြနြးထဲရှိကုတငပြေါတြှငြ လဲလွောငြးအနားယူရငြး နှဈယောကသြားအမောဖှေ၍ ယမကာရညြ သောကသြုံး မှီဝဲလိုကကြှပှနသြညြ။ အေးမှတသြူ မူးပှီးရငြးမူးသညြ။ အခစွမြူး အရကမြူးရော ရမျမကမြူးပါ မူးသညြ။ တဈညဉြ့တာလုံး ကိုနိုငနြှငြ့သူမ ရမျမကရြယောဉကြှောထဲမှာ ဘယလြောကအြထိ မွောပါခဲ့မိသလဲ ဆိုတာကိုတောငြ အေးမှတသြူတဈယောကြ ဝိုးတိုးဝါးတားမွှသာ မှတမြိတော့သညအြထိပါ။ ကိုကိုနိုငြ တိုကသြမွှ ဘီယာတှေ သူမအတောမြွားမွားသောကခြဲ့သညြ။ ကိုကိုနိုငြ၏ တနဆြာကှီးကို သူမ အပီအပှငြ ကုနြးမှုတပြေးခဲ့သညြ။ ကိုကိုနိုငြ၏ ကိုယပြေါမြှာ သူမ မှငြးစီးသလိုစီးခဲ့သညြ။ နောကဆြုံး သူကုနြးဆိုကုနြး၍ သူမှောကဆြိုမှောကြ သူလှနဆြိုလှနြ စလေိုရာခိုငြးစနေိုငသြော ကောပြတအြရုပကြလေး တဈရုပလြို သူမ သာယာနမေိခဲ့ပါသညြ။
တဈနညြးအားဖှငြ့ သူမအနနှငြေ့ ကိုကိုနိုငြ၏ ကာမကွေးကွှနမြလေးတဈယောကလြို့ ဆိုလွှငတြောငြ မှားလိမြ့မညမြထငပြါခွေ။ သညအြထိပငြ အေးမှတသြူတဈယောကြ ကိုကိုနိုငြ၏လီးကှီးကို အစှဲကှီးစှဲ ခဲ့မိပသညြေ။ ကိုနိုငနြှငြ့သူမ ဆကဆြံခဲ့တာ တဈခွီမက ဘယနြှဈခွီဘယနြှဈလီ တိုငခြဲ့သလဲ ဆိုတာကိုလညြး သူမ မသိပါခွေ။ မနကကြတွော့ တဈကိုယလြုံးကိုငအြရိုကခြံထားရသလိုဖှဈပှီး စောကပြတတြဈခုလုံး ပူကွိနြးနသညြေ။ ဖငစြအိုဝကလေးလညြး နာနေ ကွိနြးနပသေညြေ။ ကိုနိုငကြိုအကွိုးအကှောငြး ပှနမြေးတော့လညြး ရယကြွဲကွဲသာ လုပနြလသေညြေ။အေးမှတသြူ အူထဲအသညြးထဲကနေ ယားကွိကွိဖှဈကာ သူ့တဈကိုယလြုံးကို ကုပဖြဲ့ပဈခငွလြာသညြ။ “လူဆိုးကှီး လူကိုမူးအောငတြိုကပြှီး ထငသြလို အနိုငကြငွြ့တယြ ဟှငြး ” “ပွောစြရာမကောငြး ဘူးလား သူသူရဲ့ ” “အငြး … ဘာကောငြးတာလဲ သူဘယနြှဈခါလုပလြို့လုပမြှနြးမသိ ဟငြ့ ဟငြ့ ” အေးမှတသြူ သူ့ရငဘြတကြိုမနာကငွအြောငထြုရိုကြ၍ သူ့ကိုယလြုံးကှီးကို ခပတြငြးတငြးပငြ ပှေ့ဖကထြားလိုကမြိပါသညြ။
ကိုနိုငကြ အမှနတြော့ ရနကြုနြ မနျတလေးတဈခှငမြှ ကုနသြညလြောကမှာ ဂငွလြိုမှှေ့နိုငသြူပါ။ နယစြပဖြကကြို ကုနစြညစြလှယတြှေ အတငအြပို့ လုပတြာကအစ အေးဂငွြ့သဘောမွိုး ကငွလြညနြှံ့စပစြှာဖှငြ့ လုပငြနြးစုံ လုပကြိုငနြိုငသြူတဈယောကြ ဖှဈသညြ။ ငှရှေှငသြူဖှဈသညနြှငြ့အမွှ အပွောအြပါးလညြး အလှနမြကကြာ မိနြးမလိုကစြားသညြ့ဖကမြှာ နာမညတြဈလုံးနှငြ့နသေူ တဈယောကဖြှဈသညြ။ သူ့အဆကအြသှယတြှကေ ပေါသညြ။ ကုနကြုနပြှောရလွှငြ အေးမှတသြူလို မလညမြဝယြ ခွာတိတမြကလေး တဈယောကကြို မှောငြးထဲရောကအြောငြ သူ ပို့ပဈနိုငသြလို စငပြေါရြောကအြောငြ မှတေောငမြှှောကပြေးနိုငစြှမြး ရှိသူလညြးဖှဈသညြ။ အေးမှတသြူ သူနှငြ့ တဈရကြ နှဈရကအြကှာ နထေိုငလြာတော့ သူ့အကှောငြး ပိုသိလာခဲ့ရသညြ။ သူမနှငြ့ဆကဆြံခွိနတြိုငြး ကိုနိုငြ သူမကို မသိမသာခွော့မော့နားသှငြးသညြ။
“သူသူ ဒီလို ကိုယြ့နဲ့ နရတောပွောလြား ” “ပွောတြယြ ကိုနိုငြ သူသူ ဘာဖှဈလို့လဲ မသိဘူး ” “ကိုယြ့ဆေး … မိလို့ ဖှဈမှာပေါ့ ” “ဘာဆေးလဲ လီး …လီးဆေးလား … လီးကှီးကှီးနဲ့ ဆေး ဟုတဖြူးလား …ခိ ခိခိ ” “ကိုယြ့ လီးကိုကှိုကလြား သူသူ့ကို ဒီလောကလြိုးပေးနတော သူသူကိုယလြိုးတာ ရိုးမသှားဘူးလား ဟငြ … သူသူ ” “ကို လိုးခငွသြလောကလြိုး ကိုယြ လိုးတာသူသူ ကှိုကတြယြ တဈနေ့လုံးတဈညလုံးလိုးလညြး သူသူ ခံမယြ ဒီလိုနရတော ပွောလြညြး ပွောတြယြ ဟငြး ဟငြး ဟငြး ” “သူသူ က ကိုယထြငတြာထကတြောငြ ခံနိုငရြညရြှိသားပဲ ဟငြးဟငြး … သူသူ့စောကပြတကြလေးက အရှယကြလေးနဲ့ မလိုကအြောငလြညြး လီးမကတြယြ လီးကှိုကတြယြ အလိုးလညြး ခံနိုငတြယြ ဒါနဲ့ … သူသူ့ကို အဈကိုပှောစရာရှိတယြ … ” ဆိုပှီး … “ပှော လေ ကိုနိုငြ … ဘာလဲ ” သူက စကားမစခငြ နိဒါနြးပွိုးသညြ့အနနှငြေ့ အေးမှတသြူ စောကပြတကြလေးကို အပီအပှငနြှိုကြ၍ ဆှ၍ အရညထြှကအြောငြ ကိုငနြလေိုကသြေးသညြ။ သူမကို အရှိနတြကအြောငဆြှပှီး စောကခြေါငြးကလေးထဲက စောကရြညတြှေ တစိမြ့စိမြ့ယိုကကွာ တောတြောကြလေး ဖီလငတြကလြာတော့မှ သူ့စကားကို ပှနဆြကသြညြ။
“သူသူ နောကတြဈယောကြ လိုးတာ ခံခငွလြား …ခံခငွရြငကြိုယြ့ကိုပှော … ” လကဖြွားငှမသေီးခငွဘြူးလား … ဆိုပှီး …သူ့အဆကအြသှယတြှအကှေောငြးပှောပှ၍ ခပထြောထော အကောငကြှီးတှနှငြေ့ သူတို့အလိုကွ ဆကဆြံလွှငြ ဒီတဈသကပြူစရာမလိုဘူးဆိုပှီး သူခွိတပြေးခဲ့သညြ့ တိတတြိတပြုနြးဇာတလြမြးလေးတှအကှေောငြး သူမနားဝငအြောငြ ဇာတစြုံခငြး၍ ပှောပှနကော … “သူသူ စိတဝြငစြားမယဆြိုရငြ ကိုယဖြနတြီးပေးနိုငတြယြ နှုတလြညြး လုံစရမေယြ ငှကေို ဖောဖောသီသီသုံးနိုငြ ဖှုနြးနိုငသြူတှကှေားမှာ သူတို့ အကှိုကသြာ ကိုယကြလိုကလြွောနိုငရြငြ ကနွတြာကတော့ ကိုယြ လကညြှိုးညှှနတြဲ့အတိုငြး ဘာမဆိုဖှဈလာမှာပဲ …သူသူရေ …” သူသူ ခတျေတငှိမသြကသြှားရပှီး … “သူသူ စဉြးစားပါသေးတယြ စိတညြဈတယြ … ဘာလုပရြမှနြးမသိပါ ဘူး အဈကိုရယြ ” “ဒီနေ့ ကိုယြ့မိတဆြှတဈေယောကြ ခွိနြးထားတာရှိတယြ သူသူ မီးစငကြှညြ့ကဖို့ လိုတယြ သူ နမယေဆြိုရငြ နပေေါ့ ဘယလြိုသဘောရသလဲ ” “အဈကို နိုငြ ကောငြးမယထြငသြလို လုပပြါ … သူသူတော့ အိမကြထှကလြာပှီးကတညြးက ဘာတဈခုမှ မညမြညရြရ မဖှဈထှနြးဘဲနဲ့တော့ … အိမြ မပှနခြငွပြါဘူး ” “ကောငြးပှီလေ သူသူ့အတှကြ အကွိုးမယုတစြရဘေူး တဈခုတော့ပှောထားမယြ ဘာလုပလြုပြ ကိုယြ ပှောသလိုသာ လုပြ … သူသူ မသိတာ ရှိရငြ ကိုယသြငပြေးမယြ ဟုတပြှီလား ” အေးမှတသြူ ခေါငြးကိုအသာညိတလြိုကမြိပါသညြ။
သူ့ရငခြှငထြဲတိုးဝငပြှီး ခေါငြးလေးကိုမှီနှဲ့ကာဖှငြ့ … သူ့ခါးကိုဖကတြှယလြိုကရြငြး … “သူသူလေ ခုမှ အဈကိုနိုငြ့လို လူနဲ့ တှေ့လို့ … ယောကြွားတှကေို ဘယလြိုဆကဆြံရမယဆြိုတာ … သိလာတယြ အရငကြတော့ ကိုယြ့ကိုကိုယြ … အတောဟြုတလြှပှီလို့ ထငခြဲ့မိတာပါ ” “ဒါတောငြ သူသူ ကိုယြ့ထကြ ဆိုဒကြှီးတဲ့သူနဲ့ မတှေ့ဖူးဘူး မဟုတလြား ဟငြးဟငြး ” “ဟငြး အဲဒါ တော့ ကှောကတြယြ အဈကိုရယြ အဈကို့လိုလူနဲ့တောငြ ဒီက မခွိအောငခြံရတဲ့ဥဈစာ ဒီထကဆြိုးလို့ ကတော့ သူသူ အသကဘြယနြားက ထှကရြမှနြးတောငြ သိမှာမဟုတဘြူး အဟငြး ဟငြး ဟငြး ” အေးမှတသြူ ပှောပှီး ရှကရြှကနြှငြ့ ရယနြလေိုကမြိသညြ။ ကိုနိုငကြ သူမခါးလေးကို ပှေ့ဖကလြိုကပြှီး သူမနှုတခြမြးကလေးတှကေို တအားစုပနြမြးနလေိုကပြှနသြညြ။ အေးမှတသြူ သူ့အနမြးအောကမြှာ မလူးသာမလှနြ့သာ ဖှဈသှားခဲ့ရသညြ။ သူမကိုယပြေါကြအငြျကွီပါးကလေးကို လှနခြွှတပြဈလိုကရြာက အေးမှတသြူ၏နို့ နှဈလုံးကို သူ့လကနြှဈဖကနြှငြ့ညှဈနယြ၍ နို့သီးတှကေို စို့စို့ပေး လိုကသြညြ။ နို့သီးခေါငြးကလေးတှကေိုတဈလှညြ့စီ ကိုကခြဲစုပငြုံ၍ ပါးစပထြဲမှာ ပှှတပြှှတနြှငြ့မှညအြောငြ စို့ပေးလိုကတြော့ အေးမှတသြူ ကိုယကြလေးကော့တကလြာသညြ။
သူ့လကမြွားက သူမ၏ပေါငကြှားထဲသို့ လွှိုဝငသြှားပှီး အငြျဂါစပဖြောကြးအိအိကလေးကို အသာစမြး၍ နှိုကပြှတပြေးနပှနေပြါသညြ။ အေးမှတသြူ အတောကြလေး ရှလာသညြ။ ထလာသညြ။ တဖှညြးဖှညြး ဖိုနှငြ့မ အထိအတှေ့အာကမြှာ သူမ ထနခြငွတြိုငြး ထနလြာခဲ့ရပှနပြှီ။ ဒီလောကြ နေ့ညဆကကြာ အခစွနြယကြွှံနလကွေနြှငြ့တောငြ ရာဂနတပြူးပှီး ရမျမကသြညြးထနနြမေိတဲ့ ကိုယြ့အဖှဈကို ကိုယြ အေးမှတသြူကိုယတြိုငပြငလြွှငြ နားမလညတြတအြောငြ ဖှဈနမေိပသညြေ။ ဒီအခွိနမြှာ ကိုနိုငမြလိုးဘဲ တခှားသူ တဈယောကယြောကလြိုးခိုငြးမညဆြိုလွှငလြညြး သူမ အလိုးခံမိမှာအမှနပြဲ ဟု အေးမှတသြူ စိတထြဲက တှေးလိုကမြိသေးတာ့သညြ။ “ကိုနိုငြ သူသူ လီးစုပပြေးမယကြှာ ဒီနားအိပလြိုကပြါ ” “ကောငြးပှီ ဒါဖှငြ့ သူသူ ကိုနိုငြ့မကွနြှာပေါြ ဖငခြှထိုငလြိုကြ ကိုနိုငလြညြး သူသူ့စောကပြတယြကပြေးခငွတြယြ ” နှဈယောကသြား ( ၆၉ ) ပုံစံနပှေီး တဈယောကပြဈစညြးကို တဈယောကကြ နှူးဆှပေးကှလွှကြ ရငခြုနသြံတှေ မှနသြထကမြှနလြာခဲ့ကှပှနသြညြ။ အးမှတသြူ စောကပြတထြဲက စောကရြညတြှေ အိုငထြှနြးကာ စီးကလွာသညြ။
အေးမှတသြူကိုယလြုံးက သူ့ကိုယပြေါမြှာ မကွနြှာတညြ့တညြ့အပေါစြီးကနေ ခှထိုငခြထွားသလိုဖှဈကာ သူမစောကပြတနြှငြ့ သူ့မကွနြှာကို ပှတပြေးသလိုကှီး ဖှဈနရပှေီး ကိုနိုငကြ အောကမြှနေ၍ စောကပြတကြို လကသြှငြးနှိုကလြိုကြ စောကစြိကလေးကိုရော စောကခြေါငြး တဈလွှောကကြိုပါ ပါးစပနြှငြ့တပှှတပြှှတစြုပရြငြး လွှာနှငြ့ မရှံမရှာပငြ ယကလြိုကသြပလြိုကြ နှူးဆှလိုကြ လုပပြေးနတောမို့ သူမအခေါငြးကလေးထဲကနေ မခံမရပနြိုငအြောငြ တရှရှဖှဈလာခဲ့ရပှီး အရညမြွားထိနြးမနိုငသြိမြးမရ ယိုစိမြ့ စီးကလွာခဲ့ရတာပဲ ဖှဈလသညြေ။ တဈဖကကြလညြး အေးမှတသြူ သူ့လီးကို အပီအပှငစြုပပြေးနရသေေးသညြ။ ကိုနိုငလြီးကှီးက သံခွောငြးကှီး တဈခွောငြး မတမြတထြောငထြားသလို တုတခြိုငသြနစြှမြးစှာဖှငြ့ မတတြောငနြပှေီဖှဈပှီး လဒဈထိပဖြူးကှီးမှာ သူမတံတှေးမွားဖှငြ့ခွောမှတပြှောငလြကကြာ အပှူးသားအပှဲသားကှီး သူမစိတကြို ညှို့ငငဆြှဲဆောငနြသလေို ဖှဈကာ နပတေေော့သညြ။ သူ့လီးကိုယထြညကြှီးကတော့ အကှောအပှိုငြးပှိုငြးထကာ ကွောခမွြးလောကစြရာ ဖှဈနသညြေ။
အေးမှတသြူ ဘယလြိုမှ အောငြ့မနနေိုငတြော့ခွေ။ “လိုး ခငွပြှီ ကိုရယြ သူသူ အထဲမှာ တအား ရှနပှေီ သိလား ” “ဖငကြုနြးပေး သူသူ ကိုယအြနောကကြနေ လိုးပေးမယြ ” ကိုနိုငကြ သူမကို လေးဘကထြောကရြကသြား ဖငကြုနြးစလေိုကကြာ ဖငနြောကကြနပှေီး ပှူးပှူးကလေး ထှကပြေါနြသေော အေးမှတသြူ၏စောကပြတကြို သူ့လီးဖှငြ့ အသအခွောတေ့ခွိနပြှီး လိုးဆောငြ့ခလွိုကလြသညြေ။ “ဇှပြ ဖှတြ ဖှပြ ဗှိ ပှှတြ … ဇှပြ ဘုတြ … ဗှပြ ” လိုးသံဆောငြ့သံ စောကရြညသြံမွားက အဆကမြပှတပြငြ ပေါထြှကလြာသညြ။ အေးမှတသြူ ဖငနြှဈဖကကြို ကော့ကော့ကလေးလုပပြှီး ကိုနိုငြ၏လီးကှီးဆောငြ့လိုးသှငြးမှုကို အရသာယူ၍ ခံစားနပသေညြေ။ ကိုနိုငလြီးက အရငြးထိ ဇှပြ ဗှှတြ …ဘုတြ ဗှပြ … ဇှပြ ပှှတြ ဗှှတြ ဆိုပှီး စောကဖြုတလြိုဏသြံ ပေးလွှကြ စညြးခကွမြှနမြှနနြှငြ့ အဝငအြထှကပြှုလွှကရြှိသညြ။ သူမ ရငထြဲ နငြ့ကနဲ နငြ့ကနဲ အသကရြှူမှား မတတြ ခံစားနရပေမယြေ့ အေးမှတသြူ ဒီအရသာကို မကမြကမြောမောရှိလှသညပြဲ ဖှဈသညြ။ သူ့လီးထိပကြှီးက သူမ သားအိမဆြီသို့ပငြ တကတြကဆြောငြ့နသလေို ခံစားနရပှေီး တဈခကွတြဈခကွြ စူးကနဲအောငြ့ကနဲဖှဈကာ ကာမသှေးတှပေိုပှီး ဆူစကှှစေသလေိုကှီးဖှဈလာပသညြေ။
“ကောငြးတယြ အကို ရယြ ဆောငြ့ ဟငြး… ဟငြး မှနမြှနြ အား အ ကောငြး ကောငြးလိုကတြာ အ အငြ့အငြ့ … သူသူ့ … ဖငကြို ဆှဲဆှဲပှီး လိုးပေးစမြးပါ … အား အား ထိ ထိတယြ ” ဆိုပှီး နှုတမြှတစာစာ ရရှတေမြှညတြမြးလွှကြ ကိုနိုငြ့ကို အသညြးအသနပြငြ ဆောငြ့လိုးခိုငြးနပသေညြေ။ သူမကိုယကြို ကုတငပြေါမြှာဝမြးလွားထိုးမှောကအြိပခြပွှီး ဖငဘြူးတောငြးထောငမြတတြ ကုနြးကုနြးကှကှကှီး လုပြ၍ ကိုနိုငြ၏လိုးဆောငြ့မှုကို အံတကှိတကြှိတခြံစားနလေိုကပြါသညြ။ ကိုနိုငလြညြး သူမဖငအြနောကကြနေ အခကွလြေးဆယငြါးဆယမြက ထငတြိုငြးကှဲကာ စကသြနတေပြဈသလို ဆောငြ့ဆောငြ့ လိုးပေးလိုကရြငြး သူမဖငပြေါကကြလေးထဲကို လကညြှိုး လကခြလယနြှဈခွောငြးပူးနှိုကြ၍ ထိုးဆောငြ့ပေးလိုကပြှနတြော့ အေးမှတသြူ အိ ကနဲလနြ့ဖပွအြောပြှီး … “အား ဘယလြို လုပလြိုကတြာလဲ အဈကိုရယြ ဖငကြိုလိုး ခငွသြေးလို့လား ဟငြး ဟငြး …” “အဲဒါ ဖီလငပြဲ မဟုတြ လား သူသူ နောကတြော့ သူသူဖငခြံတတလြာလိမြ့မယြ ဖငရြော စောကပြတရြော လိုးတာမွိုးမှ ပိုပှီး ဇိမရြှိတယြ လို့ ခေါတြယြ သူသူရဲ့ ဟငြး ဟငြး ” “အို မသိဘူး လိုးလိုး ကှာ စောကပြတကြိုပဲ ဝအောငြ လိုးစမြးပါဦး သူသူ ပှီးခငွနြေ ပှီ …အားဆောငြ့ ဆောငြ့ပါဆို မှနြုမှနြ လေး ဆောငြ့လိုးပေး … အငြး အငြ့ အငြ့ …” အေးမှတသြူ အကှောကအြကနပြှောရငြး သူ့ကိုဆကဆြောငြ့ခိုငြးနတောမို့ သူလညြး အေးမှတသြူပှီးအောငြ ဆိုပှီး အခကွသြုံးလေးဆယမြက သူမ၏ဖငကြို သူ့လကနြှဈဖကနြှငြ့ဖိဖှဲ၍ ဇယဆြကသြလို အဆကမြပှတြ ဆောငြ့လိုးပေးလိုကရြာ သူမ ဖငသြားအိအိ နှဈဖကကြ အနောကကြို ကောကခြွိတနြအေောငြ ကော့ကော့ခံ ပေးလိုကရြငြး စောကခြေါငြးလေးထဲက တဖစွဖြစွနြှငြ့ စောကရြညတြှေ ဒလဟောကှီးပငြ ပနြးထှကသြှား ရလတေော့သညြ။
သူမစောကရြညထြှကသြှားခွိနနြှငြ့တဈပှိုငနြကတြညြးမှာပဲ သူကိုယတြိုငလြညြး လီးတဈခွောငြးလုံး မခံမရပနြိုငစြှာ ကငွဆြိမြ့တကလြာခဲ့ရပှီး လရညပြူပူတှကေို သူမစောကခြေါငြးကလေးထဲသို့ ဗှဈကနဲဗှဈကနဲနအေောငြ ညှဈပနြးထုတလြိုကရြလသညြေ။ အေးမှတသြူက သူ့လီးကို မခွှတခြိုငြးသေးဘဲ သူမစောကခြေါငြးကလေးထဲမှာ ခတျေတခဏ စိမထြားစရငြေး လီးအရသာကို ဇိမယြူခံစားနလေိုကသြေးသညြ။ အတနကြှာတော့မှ လူခငွြးခှာလိုကကြှပှီး … နှဈယောကသြားမှာ တောတြောကြလေးပနြးသှားကှပှီမို့ အိပခြနြးထဲက ကုတငကြှီးထကမြှာ တဈရေးတဈမော အိပစြကကြာ အနားယူလိုကကြှသညြ။ ညနစေောငြးလောကမြှာ ကိုကိုနိုငြ့ မိတဆြှေ ကိုသိုကထြှနြးဆိုသူ ရောကရြှိလာသညြ။ အညာသားဖှဈပှီး အသားညိုညို အရပအြမောငြးကောငြးကောငြး ကိုယလြုံးကိုယပြေါကတြောငြ့တငြးသူဖှဈကာ စတိုငကြကွပွငြ ဝတစြားထားသညြ။ မကွလြုံးအကှညြ့ကမူ ရဲတငြးလှပှီး အေးမှတသြူကို ကှညြ့သောအကှညြ့မှာ သားကှညြ့မယားကှညြ့ ဟုပငပြှောရလမလေားမသိပေ။ အတနကြှာအောငြ သူတို့နှဈယောကြ သူမ နားမလညသြညြ့ အလုပစြကားမွား ပှောဆိုနကှပှေီး ကိုနိုငကြ သူနှငြ့အေးမှတသြူကို မိတဆြကပြေးလိုကသြညြ။ “အေးမှတသြူတဲ့ လား တှေ့ရတာဝမြးသာပါတယြ ” “ကွှနမြလညြး ဝမြးသာပါတယြ ” သူက အေးမှတသြူကို လကကြမြးပေးသညြ။
နှဈယောကသြား လကဆြှဲနှုတဆြကကြာ တဈယောကကြို တဈယောကအြဓိပျပါယပြါပါ ကှညြ့လိုကကြှသညြ။ “ကဲ တဈခုခု စားလိုကကြှရအောငြ ကိုသိုကြ သောကမြယမြဟုတလြား ” “အိုကေ ကိုယကြ အဲဗား ရယဒြီ ပဲ ဟဲဟဲ ” အေးမှတသြူက … “အဈကိုတို့နှဈယောကသြောကမြယဆြို အရငသြှားလိုကကြှလေ သူသူ ရခွေိုးပှီးမှ လိုကဆြငြးခဲ့မယြ” ပှောလိုကတြော့ ကိုနိုငကြ … “အိုကေ မှနမြှနလြေးလုပနြောြ ” ဆိုပှီး နှဈယောကသြား အောကထြပရြှိ စားသောကခြနြးဆီ ဆငြးသှားလိုကကြှသညြ။ အေးမှတသြူ ရပနြေးအောကမြှာ တဝကှီးရစေိမြ၍ ခွိုးလိုကသြညြ။ လူလညြး အတောကြလေး လနြးဆနြးသှားပှီး အခနြးထဲဝငကြာ အဝတအြစားမွားလဲလှယဝြတဆြငြ၍ အောကထြပကြို ဆငြးလာခဲ့လိုကပြါသညြ။ သူတို့ နှဈယောကကြ တောတြောကြလေးတော့ အရှိနရြနကှပှေီ။ အနကရြောငကြိုယကြပွအြငြျကွီနှငြ့ ပေါငလြယအြထိရောကနြသညြေ့ တိုနံ့နံ့ မီနီစကပကြလေးဝတကြာ လှခငွတြိုငြး လှနသေော သူမကို သူတို့နှဈယောကြ မကွစြိစားပှဲထိုငကြာ ရှုစားနကှသေညြ။ မစားသောကခြငြ တဈခုခုသောကြဦးဆိုပှီး အေးမှတသြူအတှကြ ဝိုငတြဈပုလငြးမှာပေးလိုကသြညြ။ သုံးယောကသြားအတူ ထိုငကြာ စားကှသောကကြှသညြ။ အေးမှတသြူက ကိုနိုငနြှငြ့ကိုသိုကထြှနြးနှဈယောကအြကှားမှာ ထိုငနြခှငြေးဖှဈ၍ သူတို့နှဈယောကစြလုံးနှငြ့ ကိုယလြုံးခငွြး မကှာခဏ ထိမိတိုကမြိသှားရသညြ။
ပှောလိုကကြှသညြ့အကှောငြးအရာတှလညြေးစုံလို့ ။ စောဖြှုတသြညြ့အကှောငြးတှေ ဘယစြောကြိုဘယလြိုကိုငတြယြ ဘယကြတေီဗှီက စောကြမိုကတြယစြသညဖြှငြ့ ဏှာထဖှယရြာတှခညွြေးပဲမို့ အေးမှတသြူအဖို့ နားရှကမြိပမယြေ့ မကှားခငွဘြဲနှငြ့ ကှားနရပေါသညြ။ ဝိုငကြလေး တထှထှေေ ရီဝလောပှီမို့လညြး ယောကြွားနှဈယောကကြ ပေါငတြနကြိုပှတသြပလြိုကြ နို့ ကိုငလြိုကြ ဖငကြို နှိုကလြိုကလြုပနြတောကိုပငြ မတားမိတော့ဘဲ အတှေ့အာရုံကှောမှာ နဈမွောသာယာ၍ နမေိလသညြေ။ ကိုသိုကထြှနြး၏လကတြဈဖကကြ သူမပေါငခြှဆုံကှားထဲကို ရောကရြှိလာသညြ။ မီနီစကပကြလေးအောကမြှ နပှေီး ဖုဖုဖောငြးဖောငြးကလေးဖှဈနသညြေ့ သူမအဖုတနြရောကလေးကို စမြးကိုငလြာခှငြးဖှဈသညြ။ သူမကိုယကြလေး တှနြ့ကနဲ ဖှဈလို့သှားသညြ။ “အေးဆေး သောကပြါ အဈကိုရယြ ” အေးမှတသြူ မူနှဲ့နှဲ့ကလေးပှောမိသညြ။ “အခနြးပှနရြောကရြငြ တှေ့မယလြေ မငှငြးကှေး နောြ ” “အငြးပါ ကိုနိုငြ့ ကိုပှော … ကိုနိုငြ စိတဆြိုးရငြ သူသူ …တာဝနမြယူဘူး နောြ ဟငြး ဟငြး ” ကိုနိုငကြလညြး သူတို့နှဈယောကကြိုကှညြ့၍ ရယနြသညြေ။ ကိုသိုကထြှနြး ပိုပှီး ရငြးထလာသညြ။ “အပေါပြှနပြှီး ဆှဲရအောငြ ကိုနိုငြ အရကနြဲ့ မှညြးစရာတှေ ယူသှားကှတာပေါ့ ” “ဟငြ ဘာဆှဲမှာလဲ အဈကိုရဲ့” အေးမှတသြူမကွနြှာသကလေေးနှငြ့မေးတော့ ကိုသိုကထြှနြး ဟကကြနဲရယလြိုကပြှီး “အောြ ကိုယြ့အခနြးမှာကိုယြ အားရပါးရ သောကမြယလြို့ ပှောတာလေ ဟငြး ဟငြး ” ဆိုပှီး ကိုနိုငဖြကကြို လှညြ့ကာ … “ကဲ လုပပြါ ကိုနိုငရြဲ့ ခပမြှနမြှနြ ဒိုးရအောငြ ” ကိုနိုငြ ခေါငြးညိတလြိုကသြညြ။
“ဒါပဲပေါ့ ကိုယတြို့အတှကရြော ဒီက သူသူအတှကလြညြး လုပပြေးရဦးမယြ ” ဆိုပှီး ဝိတတြာလေးကိုခေါယြူကာ လိုအပသြညမြွားကို မှာကှားလိုကပြှီး အားလုံးကို ပါဆယယြူ၍ အပေါထြပြ အိပခြနြးဆီ ပှနလြညခြွီတကလြာခဲ့ကှပါသညြ။ အခနြးထဲရောကတြော့ ပုလငြးတှေ ဖနခြှကတြှပှငေကြှပှီး သူတို့နှဈယောကသြား သောကကြှစားကှသညြ။ ကိုနိုငကြ အေးမှတသြူအတှကလြညြး ဝီစကီ တဈခှကငြှဲ့ပေးသညြ။ သူမလညြး သူကမြးပေးသမွှ မငှငြးဝံ့ပါခွေ။ ခါးသကသြကအြရသာကို မကွစြိမှိတြ၍ ဇှတအြတငြးပငြ သောကမြွိုခလွိုကလြသညြေ။ တဈခှကြ … ပှီးတော့ နောကြ တဈခှကြ … ဒီညအဖို့ သူမ ရီဝနမှေဖှေဈမညဆြိုတာကို အေးမှတသြူ ကောငြးကောငြးကှီး သဘောပေါကနြပေါသညြ။ ကိုသိုကထြှနြး လုပငြနြးစပှီ။ သူမအနားကိုကပလြာပှီး ခါးသိမကြလေးကို စှေ့ကနဲ ပှေ့ဖကလြိုကကြာ သူမနှုတခြမြးကို သူ့နှုတခြမြးမွားဖှငြ့ ဖိကပြ၍ နမြးစုပပြဈလိုကသြညြ။ အေးမှတသြူလညြး သူ့ကိုပှနလြညနြမြးလိုကပြါသညြ။
သူ့လကမြွားက သူမကိုယပြေါမြှ အသားဆိုငအြိအိကလေးတှကေို နရောအနှံ့လိုကလြံကိုငတြှယကြာ ဖစွလြိုကြ ညှဈလိုကြ ပှတသြပလြိုကလြုပနြပသေညြေ။ “ခွှတလြိုကပြါ သူသူရယြ … ” “အငြ … အဈကိုကလဲ … ” အေးမှတသြူ ခပရြှကရြှကနြှငြ့ ရုနြးမလို ဖယမြလို ဟနလြုပနြသေေးသညြ။ ကိုနိုငတြဈယောကြ မနသောတော့ဘဲ သူတို့နှဈယောကဆြီ ထလာခဲ့လိုကပြှီး … “ကဲပါ သူသူ ရယြ ငှငြးမနပေါနဲ့ ကိုနိုငြ့လူကို ဒီတဈညတော့ လိုကလြွောပေးလိုကစြမြးပါ ” ဆိုပှီး ပှောလိုကတြော့ အေးမှတသြူ ဘယလြိုမှ မတတသြာတော့ဘဲ သူမအကွီငြျကိုခွှတပြေးလိုကရြသညြ။ အပေါအြကွီၤ ပှီးတော့ ဘရာစီယာကှိုးကလေးကို ဖှုတလြိုကသြညြ။ သူမ ရှှရငေအြစုံက ဘရာစီယာအောကမြှ နေ၍ ဘှားကနဲ ခုနပြေါကထြှကလြာပှီး ကိုနိုငကြတဈဖကြ ကိုသိုကထြှနြးကတဈဖကြ ဆုပနြယကြာ ဖစွလြိုကြ ညှဈလိုကလြုပလြာသညြ။ ကိုနိုငြ့ လကကြ သူမ၏ မီနီစကပလြေးကို အောကမြှနေ၍ ပငြ့လှနတြငပြဈလိုကကြာ အတှငြးခံဘောငြးဘီကလေးကို ဆှဲခွှတပြေးနပှနေသြညြ။
“အို ကို နိုငြ ရယြ အဟငြ့ … ဟငြ့ ဟငြ့ … ” အတှငြးခံဘောငြးဘီကွှတသြှား၍ အမှေးအမှှငခြပပြါးပါးကလေးတှအကှေားမှ အေးမှတသြူ၏ စောကဖြုတြ ဖောငြးမို့မို့ကလေးက ခါးအထကဆြီ လနတြကနြသေော စကပအြောကကြနေ အကှငြးသားအရှငြးသားကှီး ပေါထြှကလြာသညကြို တှေ့လိုကရြပှနပြါသညြ။ ကိုနိုငြ သူမစောကပြတကြလေးကို လကနြှငြ့အသာအုပကြိုငကြာ ပှတဆြှပေးလိုကသြညြ။ သိုကထြှနြးကမူ သူမ၏နို့ နှဈလုံးကို တဈပှနစြီ တဈလှညြ့စီကုနြးစို့ ၍နို့ အုံကလေးကို သူ့လကဖြဝါးကှမြးကှီးမွားဖှငြ့ အားမလိုအားမရ ဆုပလြိုကြ ညှဈလိုကနြှငြ့ ဖစွနြယပြေးနသညြေ။ သူသူ ဘယလြိုမှ မခံစားနိုငတြော့ခွေ။ “အို အို အဈကို အဈကို ရယြ ယား ယားတယြ သူသူ မနတတေတြော့ဘူးကှာ ” တဈကိုယလြုံးတှနြ့လိမကြာ ထှနြ့လူးညညြးတှားရငြးနရငြေးက သူမ ကုတငပြေါကြို လဲပှိုကသွှားခဲ့ရလပှေီ။ ယောကြွားနှဈယောကကြလညြး သူမအနောကကြနေ ကုတငပြေါကြို အသီးသီးတကလြာခဲ့ကှသညြ။ အပီကိုငကြှသညြ။ သူမတဈကိုယလြုံး ရစရာကိုမရှိအောငြ စိတရြှိလကရြှိ နယပြဈလိုကကြှသညြ။