hh

ယဉ်ယဉ်အပိုးကျိုးပါပြီရှင်
ရေးသားသူ – zrasb (ဇရက်)

မအေးမြတဲ့ မတ်လရဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာပါ ။ အပြင်မှာလည်း မအေးသလို ရင်ထဲမှာလည်း ပူလောင်နေသည်။

“ ကဲ သမီး မေမေတို့သွားမယ် ဘဘစကား နားထောင်ပြီး လိမ်လိမ်မာမာနေခဲ့နော် ။ လက်ဆောင်တွေလည်း အများကြီး ဝယ်လာမယ်နော်”

“ အင်း”

“ မျက်နှာကြီးက ဘာလို့စူပုပ်နေတာတုန်း မေမေ့ချစ်သမီးလေးရဲ့ ”

သက်သက်ဖောင်းထားတဲ့ ပါးတစ်ဖက်ကို အသာဆွဲပြီးတော့ မေမေ လှည့်ထွက်သွားပါတယ် ။ ဖေကြီးနှင့် မောင်လေးကတော့ အိမ်အောက်တောင် ရောက်နှင့်နေပြီ ။ ကားပေါ်ကနေ လက်ပြသွားတဲ့ မေမေတို့ကိုကြည့်ပြီး ဝရံတာကနေ ငုံ့ကြည့်နေတဲ့ ယဉ်ယဉ်ဆုလတ် စိတ်ထဲလေးလံပြီး ကျန်ခဲ့ပါတယ် ။ မောင်လေး (၁၀) တန်း စာမေးပွဲကြီးပြီးလို့ ဖေကြီးနဲ့ မေမေက မြန်မာပြည်အနှံ့ ခရီးထွက်ပေးမယ်ဆိုပြီး သွားကြတာလေ ။ သူကတော့ ဆေးကျောင်း နောက်ဆုံးနှစ်ဆိုတော့ စာတွေပိနေတာနဲ့ လိုက်လို့ မဖြစ်တာကြောင့် နေခဲ့ရတာပါ ။

အိမ်မှာကလည်း အိမ်ဖော်ကောင်မလေး ရှိပေမယ့် မိန်းကလေး နှစ်ယောက်ထဲ မထားခဲ့ချင်တာမို့ မေမေ့အစ်ကိုကြီး ဘကြီးဦးမြင့်သောင်းကို အကူအညီတောင်းတာမို့ သူတို့နဲ့အတူတူ လာနေပါတယ် ။ အစကတည်းက ယဉ်ယဉ်နဲ့ မျက်နှာကြောမတည့်တဲ့ ဘကြီးမို့ မလာစေချင်ပေမယ့် မေမေတို့က မရမက ချော့မော့ပြောတာကြောင့် အခုတော့ ၃ ပတ်တိတိ မတည့်အတူ နေရပါတော့မယ်။

ယဉ်ယဉ်ဆုလတ်က ရုပ်ချော ဘော်ဒီတောင့်သလောက် ခပ်စွာစွာရယ် ။ ငယ်ငယ်တည်းကလည်း စာတော်တာမို့ အမျိုးတွေက ပစားပေး မြှောက်စားထားတာကြောင့် ထောင်ထောင် ထောင်ထောင်နဲ့ နေတဲ့သူ ။ ဦးမြင့်သောင်းကတော့ ဒုရဲမှုးဘ၀ကနေ အငြိမ်းစားယူထားတာ တစ်နှစ်တောင် ပြည့်သေးတာ မဟုတ်။ တစ်ဖက်က ခေတ်လူငယ်စွာကျယ် တူမလေးနဲ့ တစ်ဖက်က စည်းကမ်းတင်းကြပ်တဲ့ ဘကြီးရယ် တွေ့ကြပါပြီ ။

မေမေတို့သွားကတည်းက အခန်းထဲတံခါးပိတ်နေလိုက်တာ ညနေစာ ထမင်းစားမှပဲ ဘကြီးနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်တော့တယ် ။ တွေ့ကြတော့လည်း စကားက (၄) ခွန်းပြည့်အောင်တောင် မပြောဖြစ်ဘူး။ ဘကြီးကတော့ တူမကြီးကို မေးပါသေးတယ်။

“ ယဉ်ယဉ် စာတွေလိုက်နိုင်ရဲ့လား ”

“ ဟုတ် ”

“ မနက်ဖြန် ဆေးရုံသွားမှာလား ”

“ အင်း ”

ယဉ်ယဉ်ကိုယ်တိုင်က မေးခွန်းတစ်ခုကို တစ်ခွန်းလောက်ပဲ ပြန်ဖြေတော့ စကားမဆက်ဖြစ်ကြတော့ပါ ။ သူ့ထမင်းသူစား ကိုယ့်ထမင်းကိုယ်စားပြီး ထထွက်ခဲ့ကြသည်။ ဦးမြင့်သောင်းစိတ်ထဲတော့ အဆင်မပြေ။ ဘကြီးအရင်းခေါက်ခေါက် မေးတာကိုတောင် မဖြေချင်သလို ဖြေချင်သလို လုပ်နေတဲ့ တူမကိုကြည့်ပြီး အချိုးလုံးဝမပြေဟု မှတ်သည် ။ အခု အိမ်ထောင်ကျသွားတဲ့ သူ့သမီး (၂) ယောက်ဆို ကောင်းကောင်း တီးထားပေးလို့ အမြီးကိုကုတ်နေသည် ။ ဒီတူမကြမှ ကိုယ့်ကို မတူမလို မတန်သလို ဆက်ဆံတာ ခံနေရတယ် ။ ဒါပေမယ့်လည်း ခဏတဖြုတ်သာ လာနေတာက တစ်ကြောင်း၊ တူမဆိုပေမယ့် သမီးအရင်း မဟုတ်တာက တစ်ကြောင်းမို့ စိတ်လျှော့ထားမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ မင်းစိတ်မင်းထိန်း မြင့်သောင်းရေလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသာ စိတ်ထဲသတိပေးလိုက်ပါတော့တယ် ။

နောက်နေ့ညနေ ဆေးရုံကနေ ရေပြန်ချိုးပြီး ကျူရှင်သွားဖို့ ပြန်ထွက်လာတဲ့ ယဉ်ယဉ် ဧည့်ခန်းက ဖြတ်အသွား တူမကြီးပုံစံက အမြင်မတော်တတ်တဲ့ ဦးမြင့်သောင်းမျက်စိထဲ ကန့်လန့်ကြီးဝင်လာပါသည် ။ ဝတ်ထားတဲ့ စကပ်အဝါလေးက ဒူးအထက် မရောက်ခင်မှာတင် ဆုံးသွားတယ် ။ အသားက ခပ်ပျော့ပျော့ရယ်နှင့် ဘာသားမှန်းတော့မသိ ။ ဒါပေမယ့် ခပ်ကျပ်ကျပ်ကလည်း ဝတ်ထားသေး တင်ပါးကြီးကလည်း ကြီးတဲ့သူမို့ ယဉ်ယဉ့်နောက်ပိုင်း အောက်ပိုင်းက ဆူဆူဖြိုးဖြိုး အသားစိုင်တွေက တင်းရင်း အယ်ထွက်နေသည် ။ လုံးဝိုင်းပြီး ပြည့်တင်းနေတဲ့ တင်ပါးကြီးပေါ်မှာ ဝတ်ထားတဲ့ အောက်ခံဘောင်းဘီ အရာကြီးကိုပင် ထင်ထင်ရှားရှားကြီး မြင်နေရသည်။

ဦးမြင့်သောင်းက ရှေးဆန်တဲ့သူ၊ အခုလောက် အတိုအပြတ်မပြောနဲ့ မိန်းကလေး ဂျင်းဘောင်းဘီ ဖင်ကျပ်ဝတ်တာတောင် လုံးဝမကြိုက်သူမို့ ဒီတစ်ခါတော့ ပါးစပ်က မနေနိုင်တော့ ။

“ ယဉ်ယဉ် ညည်းဘယ်လို ဝတ်ထားတာလဲ ”

လှမ်းပြောတဲ့အသံကြောင့် တံခါးဝက အပြင်ထွက်ခါနီး ယဉ်ယဉ် ရုတ်တရက် လန့်သွားသည်။ ပြီးတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မလုံမလဲ တစ်ချက် ငုံ့ကြည့်လိုက်သေးသည်။ ဘာများ ဖြစ်နေပါလိမ့်လို့ဆိုပြီး ။

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ ကျူရှင်သွားမလို့လေ ”

ဦးမြင့်သောင်းက ရဲပီပီ စကားပြောတာ ဒဲ့ဒိုးပြောတတ်သည် ။ လူတင်ကြမ်းတာ မဟုတ် စကားပြောလည်း ကြမ်းသည် ။

“ ဘာဖြစ်ရမလဲ ပေါင်ကလည်းပေါ်နေပြီ။ ညည်းဖင်ကလည်း နောက်မှာ အလုံးလိုက် ထွက်နေတယ် ”

“ လူတိုင်း စကပ်ဝတ်နေတာပဲ ထူးဆန်းလား ဘဘရယ် ”

“ ဟ လူတိုင်းဝတ်တာနဲ့ နင်ဝတ်ကောလား ။ သူတို့ တုံးလုံးသွားရင် နင်ကော တုံးလုံးသွားမှာလား ”

“ သူတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး သမီးကြိုက်လို့ သမီးဝတ်တာလေ ”

“ အေး ကြိုက်လို့ဝတ်ချင်တိုင်း မသင့်တော်တာကော သင့်တော်တာကော ဝတ်စရာလား။ ကိုယ်ကမိန်းကလေး။ ပြီးတော့ ညည်းကိုယ်ညည်း ၄ တန်း ၅ တန်း ဖင်မရှိတဲ့ အရွယ်လို့ မှတ်နေလား။ ကိုယ့် တင်ပါး အရွယ်အစား ကိုယ်ပြန်ကြည့်ဦး ။ ညည်းဖင် အရွယ်ကြီးကို ဒီပုံစံနဲ့ ကြပ်ထုပ်နေအောင် ဝတ်သွားတော့ ယောင်္ကျားတိုင်းက နင့်နောက်ပိုင်းကို လိုက်ငမ်းတာ ခံမလား ”

ယဉ်ယဉ်လည်း ဘကြီးသောင်း ပွားတာတွေကြားပြီး ဒေါပွလေပြီ ။ သူ့ဘာသာ တစ်သက်လုံး ဝတ်လာတာ အခုမှ အဓိပ္ပါယ် မရှိတာတွေနဲ့ လာဆုံးမနေတယ် ။

“ ဘဘ ဒီခေတ်အခါမှာ ဒီလောက်ဝတ်တာကို ဘယ်သူမှ အထူးအဆန်းလုပ်ပြီး လိုက်ကြည့်မနေဘူး ။ ဘဘသာ ခေတ်အမြင်မရှိလို့ ကြည့်မရဖြစ်နေတာ ”

“ နင် တစ်ခွန်းမကျန် ပြန်ပြောနေပါလား ”

“ မဟုတ်တမ်း တရားတွေ လာပြောတာကိုး ။ သိပ်ပြောချင်လည်း နောက်မှပြောတော့ ကျူရှင်နောက်ကျနေပြီ ”

တံခါးကို ဂျိမ်းခနဲ မြည်အောင် ပိတ်ပြီး ထွက်သွားတဲ့ တူမကြောင့် ဦးမြင့်သောင်း တရှုးရှုး တရှဲရှဲ ဖြစ်ပြီး ကျန်ခဲ့လေသည် ။

“ တောက် ဒီကောင်မ ”

“ မိနွယ် သွားစမ်း သွားစမ်းကွာ ရေတစ်ခွက် သွားခပ်လာစမ်း”

“ ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့ ဘဘကြီး”

ခုနတုန်းက အနားမှာ မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ ကြောင်ကြည့်နေတဲ့ အိမ်ဖော်မလေး ရေပြေးခပ်လာပါတယ် ။ ဒေါသတွေ အလိပ်လိုက် ထွက်နေတဲ့ ဦးမြင့်သောင်းကို ကတုန်ကရင်နဲ့ ပေးရင်း ဘေးကရပ်စောင့်နေပါတယ် ။

“ ယဉ်ယဉ် အရင်ကလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ဝတ်တာလား ။ ဟဲ့ ညည်းကိုမေးနေတာ ”

“ ရှင် ဘဘကြီး ဟုတ်ဟုတ် ”

“ ဘယ်သူကမှကော မပြောကြဘူးလား ။ မဆူကြဘူးလား မဆုံးမကြဘူးလား ”

“ ဦးဦးနဲ့ အန်တီက မမလေးကို တအားချစ်တာ ဘဘကြီး ။ စကားတောင် မာမာမပြောဖူးဘူး ။ မမလေးကချည်း နည်းနည်းပြောတာနဲ့ ပြန်အော်နေကြ ”

မိနွယ်က သူ့အိမ်သခင်မလေး ယဉ်ယဉ့်ကို မမလေး ဟု ခေါ်တတ်သည် ။ မမလေးဟု ခေါ်ပေမယ့် မြန်မြန်ခေါ်နေကြ ဆိုတော့ မလေးဟုသာ တခါတရံ ကြားရတော့သည် ။

“ အင်း အဲဒါကြောင့်ဖြစ်နေတာ ။ ခုနက ငါ့ကို တစ်ခွန်းမကျန် ပြန်ပြောသွားတာ တွေ့တယ်မလား ”

“ ဟုတ် ဟုတ် ”

“ အေး ငါ့အိမ်က သမီးတွေသာဆို ငါချက်ချင်းထဆော်တယ် သိလား ”

“ ဟုတ် ဟုတ် ”

ဦးမြင့်သောင်း စိတ်တိုပြီး ပြောနေသမျှကို မိနွယ် တဟုတ်ဟုတ်နဲ့သာ သံယောင် လိုက်နေရပါသည် ။ ဘဘကြီး ကြည့်ရတာ စိတ်ကြီးမယ့် ပုံကြီး ။ မတော် မမလေးနဲ့ စကားများတာကို ငါ့ပါပတ်ရမ်းပြီး ထရိုက်ရင်တော့ ဒုက္ခ ဆိုပြီး ကြောက်လိုက်တာ ။

“ ဒီလောက်တောင် သရုပ်ပျက်တဲ့ စကပ်မပြောနဲ့ ငါ့သမီး ကောလိပ်ကျောင်းသူဘဝက ဘောင်းဘီဖင်ကြပ် တစ်ထည် ဝယ်လာပြီး ဝတ်တုန်းက ဘာလုပ်တယ်မှတ်လဲ ။”

မိနွယ် မျက်စိလေး ကလည်ကလည်နဲ့ နားထောင်နေပါသည်။

“ ကပ်ကြေးနဲ့ ကိုက်ပြီး လွှတ်ပစ်ပလိုက်တယ် ။ ဖင်ကြပ်ဘောင်းဘီ ဝတ်မရအောင် ဖင်ယောင်တဲ့အထိ ခါးပတ်စာ ကျွေးပစ်တာ နားလည်လား ”

“ ဟုတ် ”

“ သွားသွား ညည်းကြည့်ရတာလည်း အူလည်လည်နဲ့ ”

မိနွယ် သောက်ပြီးသား ရေခွက်ကို ယူလို့ နောက်ဖေးကို ပြန်ပြေးလာပါသည် ။ အခုမှပဲ သူလည်း သက်ပြင်းချရတော့တယ် ။ မိနွယ်လည်း ဒီဘဘကြီးရှိတဲ့ ရက်ပိုင်းမှာ အိမ်နေရင်းတောင် ဘောင်းဘီတိုဝတ်တာ ရှောင်ရမည်ဟု တွေးလိုက်မိပါသည် ။

မမလေးယဉ်ယဉ်က သူ့မဝတ်တော့တဲ့ စကပ်တိုလေးတွေ ဘောင်းဘီလေးတွေ ပေးထားတာတာတွေ အများကြီးရှိသည် ။ သူတို့ ၂ ယောက်က အသက် ၄ နှစ်ကွာပေမယ့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က သိပ်မကွာလှ။ ဖင်ကြီးတာချင်းလည်း တူသည်မို့ သူ့ကိုပေးတဲ့ အဝတ်တွေက ကွက်တိဖြစ်သည် ။ မမလေးက ဖင်ကြီးဖင်ကောက်တဲ့ သူဖြစ်သလို မိနွယ်လေးရဲ့ အိုးကလည်း စစ်ကိုင်းအိုးမို့ ဆိုဒ်အတူတူလောက် ရှိပါသည် ။

မမလေးနဲ့ မိနွယ်ကိုယ်လုံးမှာ ကွာတာကတော့ ရင်သား။ မမလေးနို့တွေကို မိနွယ် ခိုးခိုးကြည့်မိတာကြာပြီ ။ အိမ်မှာနေတော့လည်း ကုန်းဟယ်ပြုဟယ်နဲ့ တွေ့မိတဲ့ မမလေးနို့ကြီးတွေက ပြွတ်နေတာပဲ ။ မမလေးယဉ်ယဉ် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တာလည်း မမြင်မိ။ ဒါတောင် ခါးလေးကသွယ် ဖင်ကြီးကလည်းထွားပြီး ရင်သားကြီးတွေအယ်နေတာ အတိတ်ကံ ကောင်းလို့သာ ဖြစ်မည်ဟု မိနွယ်တွေးကာ အားကျမိပါတယ် ။

တစ်ဖက်က ယဉ်ယဉ်ကို့ အားကျနေမိပေမယ့် တဖက်ကလည်း တခါတလေတော့ စိတ်ခုမိသား ။ မမလေးက မာနတအားကြီးတာ ။ စိတ်ကလည်း ကြီးတယ်လို့ ပြောရမလား မောက်မာတယ်လို့ ပြောရမလားပဲ ။ သူများအလိုမကျရင် မိနွယ်ကို ပိတ်ဟောက်တာ ရစရာကို မရှိဘူး ။

“ မိနွယ် လာစမ်း ”

ဘယ်ကစတွေးလို့ ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိအောင် အတွေးနယ်နေချယ့်နေတဲ့ မိနွယ် ရှေ့ကဦးမြင့်သောင်း ခေါ်သံကြောင့် ရှန်ခနဲ ပြန်ထူးလို့ ဧည့်ခန်းကို အပြေးကလေး ပြန်ထွက်သွားပါတယ် ။

ယဉ်ယဉ်လည်း စိတ်ဆိုးသည်။ မေမေတို့ ဖေကြီးတို့တောင် တစ်ခါမှ လေသံမာမာ မပြောဖူးတဲ့ သူ့ကို ဒီလိုမျိုး လာဆူဆဲတာ သက်သက်လာကြောတာလို့ မြင်သည်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီဘကြီးနှင့်ဆုံတိုင်း အဆင်မပြေ။ ဘာရယ်တော့မဟုတ်။ သူ မေမေတို့ကို ဆိုးပြပြီဆိုလျှင် ဘေးကနေ မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ဝင်ဝင်ပြောသောကြောင့် ဖြစ်သည် ။ သယ်ထည့်လိုက်ပါလားတို့ ၊ နားရွက်ဆွဲလိမ်လိုက်တို့ စသဖြင့် ဝင်အာရာ ယဉ်ယဉ် မကြည် ။ မေမေတို့ကတော့ ဘကြီး ဝင်ပြောလျှင်လည်း ပြုံးပြုံး ပြုံးပြုံးနှင့်သာ တုန့်ပြန်တတ်သည်။ ယဉ်ယဉ်ကိုတော့ လက်ဖျားနှင့်ပင် မတို့ဖူး။ ကျန်တဲ့ အချိန်များတွင်တော့ သူ့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံချင်ပုံပါပဲ။ ဒါပေမယ့် သူကို ဆုံးမဖို့ ဘေးက တွန်းကတည်းက အမြင်မကြည်တာကြောင့် ယဉ်ယဉ်ကတော့ ခပ်တန်းတန်းပဲ နေသည် ။

နောက် ၃ ရက်မှာလည်း ဘကြီးနဲ့တူမ အဆင်မပြေကြ။ အကြိမ်ကြိမ် စကားများသည်။ စောစောပြန်လာဖို့ ပြောထားတာကို ကြေးအိုးဝင်စားသည်ဆိုပြီး နောက်ကျသည်။ ဦးမြင့်သောင်း မကြိုက်မှန်း သိရက်နဲ့ပင် ဖင်ကြပ်ဘောင်းဘီ၊ ဂါဝန်စကပ် တိုနှံ့နှံ့များကိုသာ တစ်နေ့တစ်မျိုး မရိုးရအောင် ဝတ်ပြသည်။ ကတောက်ကဆ ဖြစ်ပြီးတိုင်းလည်း ယဉ်ယဉ်က ပြောချင်တာ ပြန်ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားကာ အခန်းတွင်း အောင်းသည် ။

ဦးမြင့်သောင်း မြိုသိပ်ရတဲ့ ဒေါသတွေ ရေကာတာကျိုးသလို လျှံကြလုလုပင် ဖြစ်လာပြီ။ သူ့အရင်စိတ်နှင့်သာဆို မလွယ်။ ဒီနေ့ညအိပ်တော့ ဦးမြင့်သောင်း နဖူးပေါ်လက်တင်ပြီး သေချာစဉ်းစားနေပါတယ် ။ သူ့ကိုဒီလောက်ထိ နှုတ်လှန်ထိုးနေတာ အဆိုးဆုံးက သူ့ကို ဘာမှမသိတဲ့သူကြီးပမာ မတူသလို မတန်သလို အချိုးမျိုးနဲ့ ပြောဆိုနေတာတွေကို ဆက်သည်းခံ သင့်၊ မသင့်ပါ ။

တူမကြီး ယဉ်ယဉ်ဆုလတ်က ချောသည်။ မျက်နှာလေးက ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင်အောင် လှသည်။ ဒေါင်ကောင်းသည်။ အဓိကက တင်ပါးကြီးတွေ အနည်းဆုံး ၃၈ ၊ ၃၉ လက်မလောက်ရှိအောင် ဖွံ့ထွားတောင့်သည်။ ထားပါ ဒါကသူနဲ့ မဆိုင်ပါ။ ဆိုင်တာက ဆေးကျောင်းသူပီပီ မာနကြီးပြီး စွာသည်။ အခြားနေရာမှာ စွာတာကို လက်ခံနိုင်သည်။ မာနကြီးသင့်တာတွေရှိလို့ ကြီးတာ မမှားပါ။ မာနကြီးသင့်သည့်နေရာ မကြီးသင့်သည်နေရာ ရှိသည်ကို ဒီတူမ သိပုံမပေါ်။ သူ့လို ဘကြီးအရင်းကိုပင် မတူမတန်ဆိုတဲ့ အမူအရာတွေကို ထပ်တလဲလဲ ပြနေသည်။ မလေးစားပဲ နှုတ်လှန်ထိုးသည်။ ရင့်ရင့်သီးသီး ဆက်ဆံသည် ။ ဒါတွေကိုတော့
သည်းမခံသင့်တော့ ဟုထင်လာသည် ။ သမီးအရင်း မဟုတ်ပေမယ့်လည်း ကိုယ့်ညီမကမွေးတဲ့ တူမအရင်းစစ်စစ် ဖြစ်တာမို့ ဆုံးမသင့်လျှင် ဆုံးမရမယ်လို့လည်း တွေးမြင်မိပါတယ် ။

အခုလည်း သူစိတ်ကိုထိန်းထားတာ ဆုံးခန်းတိုင်နေပြီ ။ မကြာမီ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည် ။ ဒီတော့
ဦးမြင့်သောင်းတော့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပါပြီ ။ ခဏတဖြုတ်ပဲနေမှာမို့လို့ စိတ်ကို ထိန်းမနေသင့်တော့ပါဘူး ။ နောက်နေ့ကစလို့ သူ့နဂို စိတ်အတိုင်းပဲ နေမယ် ။ အဲဒါကို လာပြီး အချိုးမပြေ ထပ်လုပ်လို့ကတော့ ဘကြီးတစ်ယောက်က တူမတစ်ယောက်ကို ဆုံးမသလိုပဲ ဆုံးမရတော့မယ် ။ လွန်လာလျှင် ရိုက်တန်ရိုက် ဗြင်းတန်ဗြင်းရတော့မယ် ။ သူ့ဘာသာသူ နောက်ဆုံးနှစ် ဆေးကျောင်းသူ မကလို့ ဘာကြီးပဲဖြစ်နေနေ တူမက တူမပဲဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင်း စိတ်ဒုံးဒုံးချကာ အိပ်လိုက်ပါတော့တယ် ။

စနေနေ့မို့ ဆေးရုံမသွားတဲ့ ယဉ်ယဉ် အိမ်မှာပဲ နေသည် ။ နေ့လည်ရောက်တော့ ဧည့်ခန်းမှာ တီဗွီဖွင့်ရင်း ရုပ်ရှင်ထိုင်ကြည့်နေမိသည်။ ခဏကြတော့ ဦးမြင့်သောင်းလည်း နေ့လည်နေ့ခင်း တရေးအိပ်ရာကနိုးတော့ ထပြီး သတင်းကြည့်ဖို့အလာ ဧည့်ခန်းမှာ ၂ ယောက်ဆုံ ဖြစ်ကြသည်။

ယဉ်ယဉ် အိမ်နေရင်း ဝတ်ထားတဲ့ အပြာနုရောင် ဗြောင်စပန့်သား ဘောင်းဘီကွာတားက အခြေပိုင်းမှာ ခပ်ပွပွရယ်။ အဲဒါကို ခြေတစ်ဖက်ထောင်ကာ ထိုင်နေတာမို့ ထောင်ထားတဲ့ ဒူးဘက်မှာ ဘောင်းဘီက ပေါင်ရင်းနားမှာ ပုံကျနေသည် ။ ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုး ပေါင်လုံးဖြူဖြူကြီးတွေက ဝင်းပနေသည် ။

“ ဘဘနိုးပြီလား ”

တစ်ခွန်းမေးပြီး ဒီအတိုင်း ဆက်ထိုင်နေလိုက်သည်။ တီဗွီရီမုတော့မပေး။ ထလည်း မထပေး ။ ကိုယ်ကအရင်ရောက်နေတာ သူလာတိုင်း ထပေးစရာလား ။ ဦးမြင့်သောင်း မျက်စိထဲ အမြင်မတော်တာက သူ့ကို ဖယ်မပေးလို့မဟုတ် ။ သူ့ကြည့်ချင်မှန်းသိတဲ့ သတင်းလိုင်းကို ပြောင်းမပေးလို့လည်း မဟုတ် ။ ဆက်ထိုင်နေတာလည်း ပြဿနာမရှိ ။ ဒါပေမယ့် ဘကြီး လာတာတောင် ဒူးထောင်ပြီး ထိုင်နေတာကို မပြင်တာကို သဘောမတွေ့တာ ။ ဦးမြင့်သောင်း အယူအဆ အနည်းငယ် ဒိတ်အောက်တယ်လို့ ဆိုပေမယ့် သူလည်း ခေတ်ကို မျက်ခြေပျက်နေသူ တစ်ယောက်တော့မဟုတ် ။

သူ့သမီး ကောလိပ်ကျောင်းသူခေတ်က ဘောင်းဘီဖင်ကြပ်ဝတ်တာ ရိုက်ခဲ့ပေမယ့် အခုခေတ်မှာတော့ လူတိုင်းဝတ်တဲ့ အဝတ်အစားမှန်း နားလည်ပေးရမည် ဖြစ်ကြောင်းသိသည် ။ စကပ်ဆိုလျှင်လည်း ဒူးလောက်ရှိလျှင် လက်ခံသင့်နိုင်သည် ။ အိမ်နေရင်း ဘောင်းဘီကွာတားတွေ ဂါဝန်ပွတွေ ဝတ်တယ် ဆိုကလည်း မဆန်းမှန်း နားလည်ပါသည်။ သူ့စိတ်ဖုတာက နေပုံထိုင်ပုံ ဖြစ်သည် ။

“ ယဉ်ယဉ် ငါလူကြီး လာတာတောင် ညည်းက ဒူးထောင်ပေါင်ကားနဲ့။ ပေါင်ကလည်း ပေါ်နေသေးတယ် ။ ချစမ်း ခြေထောက် ”

ယဉ်ယဉ် ထောင်ထားတဲ့ ဒူးကိုတော့ ချလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နှုတ်သီးကောင်း လျှာပါးပီပီ ပြန်တော့ပြောလိုက်သေးတယ်။

“ အော် ဘဘရယ် ပေါင်ပေါ်တာများ ဆန်းလား”

“ ညည်းက မိန်းကလေး အရှက်မရှိဘူးလား”

ဦးမြင့်သောင်း ဒီတစ်ခါတော့ စိတ်ကိုချွန်းအုပ်မထားတော့ ။

“ အိမ်မှာနေတာပဲ ။ ဒီလိုပဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေနေကြ ။ ဘဘ မမြင်ချင်ရင် မကြည့်နဲ့ပေါ့”

“ တောက် ”

ဒီတခါတော့ တောက်ခေါက်သံ အကျယ်ကြီးကြောင့် ယဉ်ယဉ် လန့်သွားပါသည် ။

“ ကောင်မ ညည်းတော်တော် တရားလွန်ပြီ။ နောက်တစ်ခွန်း ထပ်ပြောရင် ငါထရိုက်တော့မယ်နော် ”

ထရိုက်တော့မယ်ဆိုတာထက် ကောင်မဆိုတဲ့ စကားကြောင့် ယဉ်ယဉ်လည်း ဒေါသထောင်းခနဲ ထွက်သွားသည် ။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို ကောင်မလို့ မခေါ်ဘူး မအော်ဘူး။

“ ရိုက်ရဲလား ရိုက်ရဲရင် ရိုက်လိုက်လေ ဘဘ ။ ဘဘသမီးတွေလို လုပ်တိုင်းခံမယ် ထင်နေလို့လား ”

“ ညည်း ညည်း ”

ဦးမြင့်သောင်း ဒေါသကထိန်းမရတော့ ။ ဝုန်းခနဲ ထရပ်သည် ။ ပြီးတော့ စောနကတည်းက အသံတွေကြားလို့ ရောက်လာတဲ့ မိနွယ်ကို လှမ်းအော်ပြီး

“ မိနွယ် သွား ကြက်မွှေးသွားယူစမ်း ”

“ ရှင် ဘဘကြီး ”

“ ညည်းကို ကြက်မွှေးသွားယူဖို့ ပြောတာ ။ သွားစမ်း မြန်မြန် ”

“ ဟုတ်ဟုတ် ”

မိနွယ်လည်း ပြေးလေပြီ ။ ယဉ်ယဉ်ကတော့ ဘာမှမပြောသေး ။ သူ့ရှေ့မှာ အခုပဲထ တစ်ခုခုလုပ်တော့မလို မတ်တပ်ကြီးရပ်ပြီး ရှုးရှဲ ဝူးဝဲ ဖြစ်နေတဲ့ သူ့ဘကြီးကို ခပ်တည်တည်ပဲ စိုက်ကြည့်နေပါသည် ။

“ငါလည်း သမီးတွေချည်း မွေးထားတာပဲ ။ ညည်းကို ဘယ်သူမှမဆုံးမလို့ အခုလောက်ဖြစ်နေတာ ”

“ဘဘ သမီးတွေ မွေးထားတယ်လေ အဲဒါဘာဖြစ်တုန်း ။ သမီးက ဘဘသမီးမှ မဟုတ်တာ ”

“ ညည်းပြောလေ ဆိုးလေပါလား ။ အေး ညည်း ငါ့သမီး မဟုတ်ပေမယ့် ငါ့တူမဆိုတာ မမေ့နဲ့ ။ ထစမ်း ငါပြောနေတယ်လေ ”

သူကသာ အော်နေပေမယ့် သူ့တူမချောကြီး ယဉ်ယဉ်ဆုလတ်ကတော့ တုပ်တုပ်တောင်မလှုပ် ။ မထီသလို မျက်နှာပေးဖြင့် ပြန်ကြည့်နေသည် ။

“ အား အင်း ”

ဦးမြင့်သောင်း အရင်လို သည်းခံမနေတော့တာမို့ ပါးစပ်နဲ့ ပြောလို့မရတဲ့ ယဉ်ယဉ့်ကို လက်မောင်းက ဆွဲလို့ ထခိုင်းပါတော့တယ်။ ယဉ်ယဉ်ကလည်း ငြိမ်ငြိမ်လေးပါသွားမယ့်သူ မဟုတ်တော့ ရုန်းသေးသည်။ ဒါပေမယ့် သူ့ဘာသာသူ ဒေါင်ဘယ်လောက် ကောင်းကောင်း အမျိုးသမီးနဲ့ သန်ဆဲမာဆဲ ယောင်္ကျားကြီးပေမို့ မခံနိုင်ပဲ ပါသွားသည် ။ အဲဒီမှာတင် လှုပ်နေရုန်းနေဆဲ ယဉ်ယဉ်ရဲ့ ဆက်တီခုံနဲ့လွတ်ပြီး ကြွတက်လာတဲ့ နုနုထွားထွား အပျိုဖင်ကြီးကို ၂ ချက်လောက် လက်ဝါးစာ ကျွေးလိုက်ပါတော့တယ်။

“ ဗြန်း ”

“ အ ”

“ ဗြန်း ”

“ အင့် ”

ကြီးမားကြမ်းတမ်းတဲ့ လက်ဝါးကြီးက ဖင်သားအိအိကြီးတွေကို ထိတဲ့ အသံကြီး ထွက်လာသည် ။ ယဉ်ယဉ်လည်း အင့်ခနဲ အော်ပြီး ဖင်ကြီးကော့ကာ လန့်ဖြန့်ထူပူသွားသည် ။

“ ရပ်စမ်း တည့်တည့် ”

ယဉ်ယဉ် သူ့ဘကြီးလက်ထဲ လွယ်လွယ်နဲ့ပဲ ဆွေ့ခနဲပါကာ မတ်တပ်ရပ်မိသွားတာ တခြားကြောင့်တော့မဟုတ် ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက လက်ဖျားနဲ့တောင် အတို့မခံဖူးသူမို့ အခုလို တကယ်အရိုက်ခံလိုက်တော့ မယုံနိုင်ပဲ ရှော့ဖြစ်ပြီး ရုန်းဖို့ကန်ဖို့ မေ့သွားတာ ။ ပြီးတော့ ဗြင်းလိုက်တဲ့ နေရာကလည်း သူ့ရဲ့ ဖွံ့ဖွံ့ထွားထွား တင်ပါးကြီးကို ။ မျက်ရည်တွေကတော့ ချက်ချင်းကို ဝဲတက်လာပါသည် ။ နာလို့မဟုတ်ပဲ ဒေါသကြောင့် ကြိတ်မနိုင် ခဲမနိုင် ထွက်လာတဲ့ မျက်ရည်တွေမှန်း တင်းတင်းကြိတ်ထားတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက သက်သေခံနေပါသည် ။ အသက်ရှူတာတွေလည်း ပြင်းလာပြီး တီရှပ်အဖြူပေါ်က ရွှေရင်အစုံကလည်း လှုပ်ရှားနေပါတယ်။

“ ဘဘကြီး ”

တုန်တုန်ရီရီနဲ့ မိနွယ် လာပေးတဲ့ ကြက်မွှေးကို လှမ်းယူလိုက်ရင်း ။

“ ညည်း တအားရိုင်းတယ် ။ ငါပြောတာကို တစ်ခွန်းမကျန်ကို ပြန်ပြောတယ် ။ ငါသိပ်လာနေချင်လို့ လာတယ်များ မှတ်နေလား ။ ညည်းအမေက လာနေပေးပါဆိုပြီး မနည်းတောင်းပန်လို့ လာနေတာ ။ ညည်းက ငါ့ကို မဆက်ဆံချင်သလို အချိုးချိုးနေတာ ငါမသိဘူးများ ထင်နေလား ။ ညည်းတို့ မိသားစုက ငါ့ထက် အများကြီး ပိုချမ်းသာတယ် ။ ညည်းကလည်း သိပ်တော် သိပ်တတ်ပြီး ဆရာဝန်ဖြစ်ခါနီးဆိုတော့ သိပ်ထောင်နေတာ ငါသိတယ်။ အေး ဒါပေမယ့် ငါလည်း ငါ့မာနနဲ့ငါကွ ။ နင်ကတူမ ငါကဘကြီး ။ လာတော့ မစော်ကားနဲ့”

ကြောက်လို့ ငြိမ်သွားတာ မဟုတ်ပဲ အံသြဒေါသ ဖြစ်လွန်းလို့ ခေတ္တ ဆွံ့အသွားတဲ့ တူမကို ပြောချင်တာတွေ တရစပ် ပြောပစ်လိုက်ပါတယ် ။ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာတော့ လန့်နေတဲ့ မိနွယ် မျက်လုံးအပြူးသားနဲ့ ကျောက်ရုပ်ကြီးလို မလှုပ်မယှက် ရပ်ကြည့်နေပါတယ် ။ သူ့မမလေး မျက်ရည်တွေဝိုင်းပြီး မီးဝင်းဝင်းတောက်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ဘဘကြီးကို ပြန်ကြည့်နေပါလား ။ ခုနက သူ ဧည့်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်ဝင်လာချင်း မမလေးကို လက်မောင်းကဆွဲရင်း ဖင်ဆုံကြီးကို လက်ဝါးကြီးနဲ့ ဆော်လိုက်တာ တွေ့လိုက်ပါတယ် ။ ဘဘကြီးကတော့ ကြောက်စရာကြီးပဲ ။

မမလေးကလည်း မာနသိပ်ကြီးတာ ။ အခုလည်း ပေးလိုက်တဲ့ ကြက်မွှေးနဲ့ မမလေးကို တကယ်ပဲ ရိုက်တော့မှာလား မသိဘူး ။ မိနွယ် စိတ်ကူးထဲမှာ အတွေးပေါင်းစုံနဲ့ ကြောက်လည်းကြောက် စိတ်လည်းလှုပ်ရှားရင်း ပွဲကြီးပွဲကောင်းကို စောင့်နေပါတယ် ။ ဦးမြင့်သောင်းလက်ထဲက ကြက်မွှေးကိုကြည့်ပြီး တကယ် ရိုက်မယ်ဆိုတော့လည်း စဉ်းစားမိပြန်ပြီ ။ ရိုက်ဖို့ နှက်ဖို့ အတွက် သူ့တူမက အသက်လည်း ၂၂ နှစ် ကြီးကောင်ကြီးမားကြီး ။ အဲတော့ ဆုံးမချင်တာတွေသာ ပြောလိုက်ပြီး ခြေသလုံးကို သုံးလေးချက်လောက် ခပ်စပ်စပ်လေး တီးပေးလိုက်ရင် မှတ်သွားမလားပဲဟု တွေးထားလိုက်မိသည် ။ အခုတော့လည်း သူ့စိတ်ထဲက ပြောချင်တာတွေ ဆက်ပြောနေမိပါတယ် ။

ယဉ်ယဉ်လည်း တွေးနေသည် ။ ဒီခေတ်ဒီအခါမှာ သူ့လို အသက်အရွယ် ရောက်နေတဲ့ တူမကို ရိုက်မယ်နှက်မယ် တကဲကဲ လုပ်နေတာကိုက လွန်လှပြီ ။ ၁၈ နှစ်ကို အရွယ်ရောက်သူလို့ သတ်မှတ်ရင် သူ့အသက် ၂၂ နှစ်ဆိုတာ ဘယ်သူ့ထိမ်းကွပ်မှုမှ မရှိသင့်တော့ ။ သူ့တင်ပါးကို ရိုက်သွားတာဟာ တကယ်တော့ စော်ကားတာ၊ သက်သက် အရှက်ခွဲတာဟု တွေးရင်း စိတ်တွေ ပွက်ပွက်ဆူလာသည် ။ ယဉ်ယဉ် စိတ်ဆိုးလာလျှင် ပိုပိုပြီး ရွဲ့တတ်တာ ဘဘကြီး မသိဘူးလော။

“ ညည်းကို ငါက အမြင်မတော်လွန်းလို့ ပြောနေတာ ယဉ်ယဉ်။ ညည်းဝတ်ချင်တာ ဝတ်တယ်၊ အရင်ကလည်း ဝတ်နေတယ် ဆိုပေမယ့် အခု ညည်းဆီမှာ ငါလာနေတုန်းတော့ အဲလိုမနေနဲ့။ ညည်းကျန်တဲ့အချိန် ကြိုက်တာဝတ် ။ ဒါပေမယ့် အခု ဘကြီး အရင်းခေါက်ခေါက် ဆိုတာကို နည်းနည်းလေးစားပြီး ငါ့ကိုလည်း မျက်စိထည့်ဦး။ ငါမကြိုက်တာတွေ အားနာပါးနာနဲ့ ရှောင်ပေးပါဦးလား။ ညည်း ငါ့သမီး မဟုတ်လို့ သည်းခံနေတာ ။ ငါ့သမီးတွေသာ အဲလို အရှက်မရှိ စကပ်တို ဘောင်းဘီတိုဝတ်ရင် တွေ့တဲ့နေရာတင် ဆွဲချွတ်ပစ်မယ် ။ နားလည်လား ”

“ သမီးကိုကော ဆွဲချွတ်ချင်နေလို့လား ဟင် ”

မထိတထိ ငေါ့တော့တော့ ပြောလိုက်တဲ့ စကားကြောင့် ဦးမြင့်သောင်း မင်သက်သွားပါသည် ။

“ ဘာ ”

“ အော် ဘဘက အတိုဝတ်ရင်သာ မကြိုက်သာ ဆွဲချွတ်ဖို့ကြတော့ စဉ်းစားသား ”

“ ညည်း ငါ့ကိုစိန်ခေါ်တာလား ။ ငါညည်းကိုရော မလုပ်ရဲဘူးလို့ ထင်နေလား ”

“အော့် သမီးကိုရော အမြင်မတော်ဘူးဆိုတဲ့ ပုဒ်မနဲ့ ဖင်ချွတ်ကြည့်ချင်နေတာလား။ ဟင်းဟင်း ကိုယ့်အသက်အရွယ်မှ အားမနာ ”

ယဉ်ယဉ် ဒေါသကြောင့် ပြောသင့်လား မပြောသင့်လားကိုပင် မစဉ်းစားမိပဲ နားထဲကြားတာကိုပဲ ပါးစပ်က အတတ်နိုင်ဆုံး ပြန်ရွဲ့ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။ တဖက်လူရဲ့ သိက္ခာကို အထိဆုံးဖြစ်မယ့် စကားတွေချည်းကို ရွေးပြောမိရက်သားလည်း ဖြစ်နေပါတယ်။

“ ငါ ငါ တယ် . . . တောက် . . . တယ်လေ ”

စောနကလို စိတ်ဆိုးနေချိန်မှာတောင်မှ မသိစိတ်ထဲ ရှိနေသေးတဲ့ အတားအဆီးတစ်ခုက အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းနဲ့ပဲ ပြိုပျက် သွားပါပြီ ။

“ ယဉ်ယဉ် ”

ဦးမြင့်သောင်း ဒီတစ်ခါတော့ မျက်လုံးချင်းဆုံအောင် တည့်တည့်ပြန်စိုက်ရင်း အေးစက်စက်အသံနဲ့ ခေါ်လိုက်ပါတယ် ။ ခုနကထိ သူတို့ဖြစ်နေတာ အချိုးမပြေတဲ့ကိစ္စ ။ အခုအချိန်မှာတော့ သူ့တူမက ဘကြီးကို စိန်ခေါ်လေသည် ။ သူ့သိက္ခာကိုလည်း ရွဲ့စောင်းမြောင်းလို့ စော်ကားနေပြီ ။ ဆိုးပါတယ် ပေပါတယ် မိုက်ပါတယ်ဆိုတဲ့ သူတွေရဲ့ စိတ်ကိုတောင် တစ်စစီဖြစ်အောင် စစ်ကျောခဲ့တဲ့ အရင်စိတ်ဓါတ်က ပြန်နေရာယူသွားပါပြီ ။

“ ညည်းတရားလွန်သွားပြီ ။ ငါပြောမယ် ငါအသက် ၆၀ ရှိပြီ ။ မိန်းမရတာ နှစ် ၃၀ ကျော်ပြီ ။ မွေးတာလည်း သမီး ၂ ယောက် ။ ငါမမြင်ဖူးတာ ဘာမှမရှိဘူး ရှင်းတယ်နော် ။ ငါလုပ်လာတာကလည်း ရဲ ။ ညည်းထက် မိုက်တဲ့သူတွေကိုချည်း ကိုင်လာတာ ”

“ အဲတော့”

“ ငါလုပ်ရဲလို့ ညည်း တုံးလုံးဖြစ်ရင် ငါဘာမှမဖြစ်ဘူး ။ ညည်းပဲ သောက်ရှက်ကွဲမှာနော် ယဉ်ယဉ် ။ တစ်သက်နဲ့ တစ်ကိုယ် အရှက်အကွဲဆုံး အဖြစ်နဲ့ ညည်းကြုံသွားမယ် ”

“ အဲတော့ ”

မေးလေးကိုရွဲ့ကာ မထီတဲ့အပြုံးနဲ့ ပြန်မေးလိုက်တဲ့ ယဉ်ယဉ်ကို မထီပြုံးနဲ့ပဲ တုန့်ပြန်လိုက်ရင်းက

“ အဲတော့လား အဲတော့ အခု ညည်းဘောင်းဘီချွတ်လိုက် ”

အဲတော့ဆိုတဲ့စကား ထပ်မထွက်လာပဲ ပါးစပ်ပိတ်သွားတာက ယဉ်ယဉ် ။ အံ့သြမင်တက်ပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားတာက မိနွယ် ။

“ ညည်း မကြားဘူးလား ။ ညည်းကို ခါးမှာရှိနေတဲ့ အဲဒီ့ဘောင်းဘီကို ချွတ်ခိုင်းတာ ။ ၁ ထပ်တည်းမကလို့ ၂ ထပ်ဖြစ်နေရင်လည်း အစုံလိုက်သာ အခုအဲဒီ့နေရာမှာတင် ရပ်ပြီး ချွတ်ဖို့ပြောတာ ။ ညည်းရဲ့ ခါးအောက်ပိုင်းမှာ မွေးကတည်းကပါတဲ့ ပစ္စည်းတွေက လွဲလို့ တခြားဘာတစ်ခုမှ မကျန်အောင်ချွတ် နားလည်တယ်နော် ”

တစ်လုံးချင်းဆီ ဖြေးဖြေးနဲ့ သဲသဲကွဲကွဲ ပြောလိုက်တဲ့ စကားသံက သွေးအေးလွန်းလှပါတယ် ။ ရုတ်တရက် အမ်းနေတဲ့ မာနခဲမလေး ယဉ်ယဉ့် ကိုကြည့်ပြီး ဆက်ပြောပါတယ် ။

“ ငါပြောပြီးပြီလေ။ ညည်းဆီမှာပစ္စည်း ငါမမြင်ဖူးတာ မရှိဘူးလို့။ ကဲကွာ အခုအချိန်ကစပြီး ရိုင်းရိုင်းပဲ ဒဲ့ပြောတော့မယ်။ ညည်းဂွကြားက ပစ္စည်းလေး။ ရိုင်းရိုင်းခေါ်ရင် အဖုတ်ပေါ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၄၀ ထဲက အဖုတ်ပေါင်းစုံ ငါမြင်ဖူးပြီးသား ။ ဒီအသက်အရွယ်ရောက်မှ ကိုယ့်တူမဟာတစ်ခု ပိုမြင်လို့ ငါအတွက် ဘာမှမထူးဘူး။ ညည်းအဖုတ်ကြီးကြတော့မှ အစေ့ကနေ အတက်ထွက်နေရင်တော့လည်း အထူးအဆန်းပေါ့ ယဉ်ယဉ်ရယ် ”

တစ်သက်လုံး ကောင်းကောင်းပင် မကြားခဲ့ဘူးတာတွေနဲ့ ပက်ပက်စက်စက်ကို အပြောခံလိုက်ရသလို သွေးအေး ရက်စက်လွန်းတဲ့ အသံကြောင့် ချက်ချင်းပဲ ငယ်ထိပ်ရောက်နေတဲ့ ဒေါသတွေ ခြေဖျားထိဆင်းပြီး မြေကြီးထဲ ဝင်သွားပါတယ် ။ ကျောရိုးထဲမှာ စိမ့်ခနဲ အေးလာကာ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြောက်စိတ်တွေ တဖွားဖွား ပေါ်လာပါတယ်။ ဒီလို အပြောခံနေရမယ်မှန်းလည်း ကိုယ့်နားကိုယ်ပင် မယုံ ။

“ မိနွယ် ဘေးကတံခါးကို သော့သွားခတ်လိုက်။ အပြင်သံပန်းခတ်တဲ့ သော့နဲ့ပဲ ဒီအထဲက မင်းတုံးမှာ ခတ်လိုက်။ ပြီးရင် ဝရံတာတံခါးလည်း သော့သွားခတ်လိုက် ”

“ ဟုတ် ဟုတ် ”

မိနွယ်လည်း ပြောတဲ့အတိုင်း သော့ခလောက်ကိုယူကာ ပြောတဲ့အတိုင်း ပြေးခတ်ရှာပါတယ်။ တူမချော ဆေးကျောင်းသူကြီး ယဉ်ယဉ်ကတော့ ခုနကလို ဒေါသအရိပ်အယောင်တွေ မရှိတော့ပဲ ရုတ်ခြည်းကြီး ပျော့ကျလာတဲ့ အခြေအနေက မျက်နှာမှာ အထင်းသားပေါ်နေပြီ ။ ဒါပေမယ့် ဘောင်းဘီချွတ်ရတော့မှာကိုတော့ လုံးဝမယုံသေးပါဘူး ။ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စကြီးမို့ သူ့ကိုခြောက်နေတယ်လို့ပဲ ထင်နေတုန်းပါပဲ ။

ဦးမြင့်သောင်း မလောတော့ပါဘူး ။ သူ့ခွန်အားနဲ့ ဒီတူမကြီး ချုပ်ပြီး ချွတ်ပြီး ရိုက်ချင်သလို ရိုက်လို့ရပါတယ် ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလို တစ်ခါတည်း ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်တာမဟုတ်ပဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ လုံးဝရိုက်ချိုးပြီး ပျော့ကျသွားအောင် အေးအေးဆေးဆေးပဲ လုပ်ပါတော့မယ်။ မြင့်သောင်းဆိုတာ ရဲလုပ်လာတဲ့ သက်တမ်းမှာ ဒီလိုပဲ အကြောမာပါတဲ့ဆိုတဲ့ သူတွေကို စစ်ကြောရင်း ချိုးချလာတဲ့သူပါ ။

“ ညည်းပြောတယ်မလား။ သမီးကိုကော ဖင်ချွတ်ကြည့်ချင်နေသလားဆို ။ အေး ချွတ်ချင်တယ်ကွ ။ နင်ရွဲ့သလို နှာထပြီး နင့်ဟာတွေ မြင်ချင်လို့တော့ မဟုတ်ဘူး ။ ညည်းစောက်ရှက်ကွဲပြီး အချိုးပြေအောင် ။ မချွတ်ရဲသေးဘူး မယုံသေးဘူးမလား ”

လက်ထဲက ကြက်မွှေးကို လေထဲရမ်းကြည့်ရင်း တူမကြီးရပ်နေတဲ့ နေရာနဲ့ အနီးဆုံး မျက်နှာချင်းဆိုင် ခုံမှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။ လက်လှမ်းလိုက်ယုံနဲ့တင် ထိတဲ့ နေရာလောက်မှာပါ ။

“ အင်း ချွတ်ရမှာ အကြောက်လွန်ပြီး အရိုက်ခံရမှာကို မေ့မသွားနဲ့ဦး။ ဟင်းဟင်း ငါကတော့ ဖင်ကိုရိုက်ရင်တောင် ညည်းအသက်အရွယ်နဲ့ အရှက်ရမှာ စိုးလို့ ခြေသလုံးလေးကို ၃ ချက် ၄ ချက်လောက်ပဲ ရိုက်ပေးလိုက်မယ် စဉ်းစားထားတာ ။ အခုတော့လည်း ဗလာကျင်းတဲ့ တင်ပါးပေါ်ကို ဖြစ်တော့မယ် ။ ညည်းဖင်ကြီးကလည်း အယ်စတုံကြီးပါ။ ဒီကြက်မွှေးလောက်တော့ ခံနိုင်မှာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား ။ ညည်းအသက် ၂၂ နှစ်မလား ။ အဲတော့ ညည်း အကုန်ချွတ်ပြီးရင် ဖင်ပြောင်ပြောင် အရိုက်ခံရမယ့် အချက်အရေအတွက်ကလည်း ၂၂ ပဲ ။ ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ် ငါ့သမီးအကြီးမကိုတောင် ၁၂ နှစ်ထိပဲ ဖင်ချွတ်ဆော်ဖူးတယ် ။ တူမကြီးကြတော့မှ ၂၂ နှစ်အရွယ်ကြီးကို ဖင်လှန်တီးရတော့မယ် ။ ညည်းလည်း တစ်ခါမှ လက်ဖျားနဲ့တောင် အတို့မခံဖူးတာ ။ ဒီအရွယ်ရောက်မှပဲ ညည်းဖင်ထွားထွားကြီး ချွတ်အရိုက်ခံရတော့မယ် ဆိုတာကတော့ ဖြစ်ရလေ ယဉ်ယဉ်ရယ် ”

သူ့ဘကြီး သက်သက်ခြောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို စတင်လက်ခံမိပြီး ကျောရိုးတလျှောက် ကြောက်စိတ်နဲ့ အတူတူ အေးစိမ့်သွားပါတယ်။ ထထွက်ပြေးဖို့ နှိုးဆော်စိတ်တွေ ရုတ်ခြည်းပေါ်လာတာကြောင့် မျက်စိက ကျီးကန်း တောင်းမှောက်နဲ့ ဘေးဘယ်ညာကို ကြည့်ဖြစ်သွားပါတယ် ။

” ပြေးဖို့ကြံပြီလား ယဉ်ယဉ်။ ကြိုးစားမနေပါနဲ့ကွာ။ ပြေးစရာ တစ်ပေါက်မှ မရှိတော့ဘူး။ ကဲကဲ ညည်း မချွတ်ရဲသေးလို့ ဒီအတိုင်းကြီး ရပ်နေရင် ညောင်းနေမဲ့အတူတူ ထိုင်ထလောက်တော့ လုပ်နေသင့်တာပေါ့ ”

“ မိနွယ် ညည်းလည်း ညောင်းရော့မယ် ။ ဒီဘေးနားလာထိုင်။ ညည်း မမလေးက ရှက်နေတော့ သူ့ဖင်နဲ့အဖုတ်က မြင်ရဖို့က ကြာဦးမှာ ”

အိမ်ဖော်မလေး မိနွယ်လေး တုန်ချိတုန်ချိနဲ့ ဦးမြင့်သောင်းဘေး တစ်ခုံကျော်မှာ လာထိုင်ပါတယ်။ ဘဘကြီးကို ကြည့်ရတာတော့ မမလေးကို တကယ်လုပ်တော့မယ်ဆိုတာ သေချာပါတယ်။ မျက်နှာကြောတင်းလှတဲ့ မမလေးယဉ်ယဉ်လည်း အခုတော့ မျက်ရည်တွေဝေ့နေတဲ့ ဇီးရွက်သာသာ မျက်နှာဖြစ်နေပြီ။ ဘဘကြီး ပြောတာတွေကလည်း ဒဲ့ဒိုးနဲ့ ပက်စက်လွန်းလို့ တောသူမိနွယ်တောင် နားထဲမသက်သာလှဘူး ။

“ ယဉ်ယဉ် ပြောနေတယ်လေ ။ ဘောင်းဘီမချွတ်ရဲသေးရင် ထိုင်ထလုပ်နေလို့ ။ နင်ထိုင်ထလုပ်တာ ကြာလွန်းလို့ ငါပျင်းပြီး စိတ်ပြောင်းသွားတော့ တမျိုးဖြစ်တာပေါ့ ။ ကဲကဲ နားရွက်လေးကို ကြက်ခြေခတ်ဆွဲ ။ ညည်း ဒီလောက်တော့ သိပါတယ် ။ ဆွဲလေနားရွက် ဘာလုပ်နေတာလဲ ”

“ ဖျန်း ”

“ အ ”

ပြောပြောဆိုဆိုပဲ ထိုင်လျက်သားဖြင့်ပင် မျက်နှာချင်းဆိုင်နေတဲ့ ယဉ်ယဉ့်ပေါင်လုံးကြီး ဘေးဘက်ကို တစ်ချက် လှမ်းရိုက်လိုက်ပါတယ် ။ စိတ်ပြောင်းသွားရင်ဆိုတဲ့ စကားလုံးက တာအလွန်သွားပါတယ်။ တဆတ်ဆတ်တုန်နေတဲ့ ယဉ်ယဉ် လက်ချောင်းလေးတွေက နားရွက် (၂) ဖက်ကို ကိုင်လိုက်တာနဲ့အတူ

“ ဟီး ဟီး ဟင့် ”

တဟီးဟီး ထွက်လာတဲ့ အသံကြီးနဲ့အတူ ဝေ့နေတဲ့ မျက်ရည်တွေ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် စီးကြလာပါတယ် ။ စိတ်ဓါတ်ချင်း တိုက်ပွဲမှာ ယဉ်ယဉ် ရှုံးနိမ့်သွားပါပြီ။

“ ကဲကဲ စတော့ ”

ဘောင်းဘီချွတ်ရမှာထက်စာရင် ထိုင်ထဆိုတာက ကလေးကစားစရာ သာသာပါ ။ မာနကြီးလှတဲ့ နောက်ဆုံးနှစ် ဆေးကျောင်းသူချောကြီး ယဉ်ယဉ်လည်း နားရွက်ဆွဲလို့ ထိုင်ထလုပ်တဲ့ ကလေးမလေး ဘဝကို တစ်ခါတည်း ရောက်သွားပြီ ။

“ မိနွယ် ဘယ်နှစ်ခေါက်လဲဆိုတာ သေချာကြည့်ပြီး လိုက်ရေစမ်း ။ အသံထွက်ပြီး မှန်မှန်ရေ ”

“ ဟုတ် ဟုတ် ဘဘကြီး . . . ၁ . . . ၂ . . . ၃ . . . ၄ . . . ၅ ”

မိနွယ် အသံကိုကြားရတော့ ရွေးစရာမရှိလို့ ထိုင်ထလုပ်နေတဲ့ ယဉ်ယဉ့် အသိပေးနေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ သူ အင်မတန်နိုင်တဲ့ အိမ်ဖော်မလေးလည်း သူ အခုလိုမျိုး အရှက်တကွဲ ဖြစ်ပျက်နေတာကို ငုတ်တုတ်ကြီး ထိုင်ကြည့်နေတယ် ရှိနေတယ်ဆိုတာ တရစပ် သတိပေးနေသလိုပဲ။ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်တဲ့ မျက်ရည်တွေအပြင် အရှက်ကြောင့်ကျတဲ့ မျက်ရည်တွေပါ ရောနှောပြီး စီးနေပါတယ် ။ မျက်စိကို ထောင့်နားကပ်မိတော့ သူ့ကိုပြူးပြီး ကြည့်နေတဲ့ မိနွယ်နဲ့ မျက်လုံးချင်းဆိုင်သွားပါတယ်။ သေးသိမ် ရှက်ရွံ့မှုတွေပူသွားပြီး ချက်ချင်းပဲမျက်လွှာချလိုက်ပါတယ်။

အရင်က မိနွယ်ဆိုတာ သူ့ကို မျက်လုံးချင်းတောင် စေ့စေ့ဆိုင်ပြီး ကြည့်ရဲတဲ့သူ မဟုတ်။ ဦးမြင့်သောင်းကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ထိုင်ကြည့်နေပါတယ် ။ အဖြူရောင်တီရှပ်လေးအောက် ဖွံ့ဖွံထွားထွား ရင်အစုံကတော့ အထိုင်အထနှင့် အတူ စည်းချက်ညီစွာ နိမ့်တုန်မြင့်တုန် လှုပ်ရှားနေပါတယ်။

“ မိနွယ် ညည်းမမလေး ထိုင်ထလုပ်တာ ဘယ်နှယ့်လဲ ကြည့်လို့ကောင်းရဲ့လား ”

“ ၄၃ . . . ရှင်ဘဘကြီး . . . ၄၄ . . . ၄၅ ”

အထိုင်နဲ့အထပေါင်းမှာ ဂဏန်းတစ်ခု ရေရတာမို့ ဦးမြင့်သောင်းနဲ့ ပြောတာပြန်ဖြေဖို့တော့ ကောင်းကောင်း အချိန်ရပါတယ် ။

“ အော် ကြည့်ရတာ ဘယ်လိုနေတုန်းလို့။ ဒီအရွယ် ဒီကိုယ်လုံးကြီးနဲ့ ကလေးပေါက်စတွေလို ထိုင်ထလုပ်နေတော့လေ ”

မိနွယ် အကျဉ်းအကြပ်ထဲ ရောက်လေသည် ။ ဘဘကြီးကလည်း မေးနေပြီ ။ မမလေး အခုလိုအခြေအနေ ရောက်နေပေမယ့် အရင်က တအားကြောက်ခဲ့ရတဲ့ အခံကရှိသလို နောက်လည်း တွေ့နေရမယ့် သူတွေဆိုတော့ ဘယ်နှယ့်ဖြေရမှာတုန်း မသိ ။

“ ငါမေးနေတာ မကြားဖူးလား ”

အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ပြောလိုက်တော့မှ

“ ၅၆ . . . ဟုတ် ဟုတ် . . .၅၇ . . . ရှက် ရှက်စရာကြီး ”

“ အေးပေါ့ ရှက်ရမှာပေါ့ ။ ရှက်ရမှာက သူလေ။ ညည်းကော ဘေးကကြည့်ရတာ ဘယ်လိုနေတုန်း ”

တူမကြီးမျက်နှာကို တည့်တည့်ကြည့်ပြောပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ တူမကြီးက မျက်လွှာ အပြီးချထားပြီမို့ ကြက်ခြေခတ် လက်နှစ်ဖက်ကြား မျက်ရည်များနဲ့ရွှဲနေတဲ့ မျက်နှာကိုသာ မြင်ရပါတယ်။ တဟီးဟီး ရှိုက်သံကတော့ ပုံမှန်ထွက်နေတဲ့ အသံ ဖြစ်သွားပါပြီ ။

“ ၆၀ . . . ဟုတ် ရယ် ရယ်စရာကြီးပါ ဘဘကြီး . . . ၆၁ . . . ၆၂ ”

မိနွယ်လည်း ဘယ်လိုလုပ် ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေးတွေ ဝေ့လည်ကြောင်ပတ်တွေ ဖြေနိုင်မတုန်း။ နဂိုကတည်းကမှ ပညာသိပ်မတတ်သူမို့ ကြောက်ကြောက်နဲ့ သူမြင်တာသာ တန်းဖြေပါတော့သည် ။

“ ဟား..ဟား..ဟား ”

သူ့ဘကြီးရဲ့ ရယ်သံနဲ့အတူ မိနွယ်ရဲ့ “ရယ်စရာကြီးပါ” ဆိုတဲ့ အသံက ယဉ်ယဉ့်ရင်ထဲ ထိထိမိမိကို မှန်ပါတယ် ။

“ သိပ်မကြာမီ ဒီထက် အပြန် ၁၀၀ ရှက်ရ ရယ်ရဦးမှာ မိနွယ်ရဲ့ ”

စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုပဲနေနေ ခန္ဓာကိုယ်က ပင်ပန်းမှုကို စတင် သတိပြုမိလာပါပြီ။ ဒူးထဲမှာ လေးလံစပြုလာပြီ။ ထရထိုင်ရတာ ပိုခက်လာပြီ ။

“ ၉၈ . . . ၉၉ . . .၁၀၀ ”

“ ကဲကဲ ခနရပ် ဘယ်နှယ့်တုန်း ညောင်းနေပြီလား ။ မေးရင်ဖြေလေ ”

“ ဟီးဟီးဟီး ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့ ”

“ ညောင်းလည်း ညည်း ဘောင်းဘီမချွတ်ချင်သေးဘူးမလား ။ ဆက်လုပ်ရမှာပေါ့။ ကဲကဲ ဟိုဘက်လှည့်ပြီး ဒီဘက်ကျောပေးလိုက် ”

တရွေ့ရွေ့လှည့်သွားတဲ့ ယဉ်ယဉ် လုံးဝကျောပေးအပြီး ။

“ ကဲ ပြန်စပြီးလုပ်တော့ ”

“ ရှင် ဘဘကြီး ဟီးအီးအီး ”

“ အော် ညည်းက တစ်ဖက်တည်း လှည့်လုပ်နေတော့ ငါတော့ကြည့်ရတာ ပျင်းလာပြီလေ ။ အခုလိုကြတော့ ညည်းတင်ပါးကြီး တက်လိုက်ကျလိုက်နဲ့ လုပ်တာ ကြည့်ရတော့ ပိုရယ်ရတာပေါ့ ။ မဟုတ်ဘူးလား ။ ညည်းဖင်ကြီးက ကြီးလွန်းတော့ ပိုတောင်လှုပ်ဦးမှာ ”

ဦးမြင့်သောင်း စကားက ယဉ်ယဉ့်ကိုယ်လုံးကို ချက်ချင်းကို ပြန်လှည့်လာစေပါတယ် ။

“ ဟီးဟီး ဘဘရယ် သမီး မလုပ်ပါရစေနဲ့ ။ ဟီးအီး တောင်းပန်ပါတယ် ဟီးဟင့် ”

ယဉ်ယဉ်ရဲ့ ပထမဆုံး တောင်းပန်စကားသံကြောင့် ဦးမြင့်သောင်း ကျေနပ်သွားပါတယ်။ ဒီကောင်မလေးတော့ မာနလုံး၀ ကျိုးသွားပါပြီ ။

“ ကဲလေ ခုနက မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြတော့ လုပ်ပြီး အခုမှ ဘယ်နှယ့်ဖြစ်တာတုန်း ”

“ သမီးတောင်းပန်ပါတယ် ဘဘရယ် ဟီးဟီး ”

“ ဖင်ပေးလုပ်ရမှာ ရှက်တယ်ပေါ့ ။ ညည်း ဖင်ထွားကြီးနဲ့ ဘောင်းဘီအကြပ်တွေ၊ စကပ်အတိုတွေ ကြပ်ထုပ်နေအောင်ဝတ်ပြီး လမ်းမှာ ဖင်ဆုံကြီးတရမ်းရမ်းနဲ့ လှုပ်ပြလျှောက်ပြရတာကြတော့ မရှက်ဘူးလား ။ ဟင် ဖြေဦးလေ ”

“ ဟီး…ဟီး…ဟင့် . . . သမီး မှားပါတယ် ဘဘရဲ့ ”

“ ကဲကဲ ကိုယ့်တူမကတောင် တောင်းပန်မှတော့ ငါလည်း တစ်ဆင့်တော့ အလျှော့ပေးရတာပေါ့။ ညည်း ထိုင်ထအခါ ၁၀၀၀ ပြည့်အောင် လုပ်နိုင်ရင် ဖင်မချွတ်ရတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် အခေါက် ၁၀၀ ပြည့်တိုင်း ညည်းဖင်ကြီးကို ကြက်မွှေးနဲ့ ၁ ချက်ရိုက်မယ်။ ကဲ ဘယ့်နှယ့်တုန်း ”

ရေနစ်လျှင် ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကိုပင် ဆွဲမိဆွဲရာ ဆွဲကြသည်ဆိုသည့် စကားမှာ အလကားမဟုတ်။ လူတိုင်း မျှော်လင့်ချက်နဲ့သာ ရပ်တည်ရုန်းကန် လှုပ်ရှားကြသည်မှာ လောကရဲ့ အမှန်တရားပါ။ မျှော်လင့်ချက်မရှိလျှင် မည်သူမှ မရပ်တည်နိုင်ပါချေ ။ အခုလည်း ယဉ်ယဉ်တစ်ယောက်အဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခု ပေါ်လာပါပြီ ။ အခုအချိန်ကစပြီး ယဉ်ယဉ့်ရဲ့ ရုန်းကန်မှုအားလုံးက ထိုင်ထခေါက်ရေ ၁၀၀၀ ပြည့်မြောက်ပြီး ခါးဝတ်ဘောင်းဘီကို ခါးမှာမြဲအောင် ကာကွယ်ရပါတော့မယ် ။

” ဘယ်လိုလဲ သဘောတူလား ”

” ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့ ”

ခေါင်းငြိမ့်ရုံကလွဲလို့ ဘာတတ်နိုင်ဦးမှာလဲ မယဉ်ယဉ်ဆုလတ် ရယ်….။

“ ကဲ ဟိုဘက်ပြန်လှည့်ပြီး စလုပ်တော့ ။ ဘယ်ဘက်လှည့်လုပ်ရမယ် ဆိုတာတော့ ငါကတိအထဲ မပါဘူး။ ငါပြောတဲ့အခါမှာ ပြောတဲ့အခြေအနေအတိုင်း အခေါက် (၁၀၀၀) ပေါ့။ ဒါပေမယ့် ပြောထားတဲ့အတိုင်း တစ်ချက်တော့ ရိုက်ရမှာပေါ့။ ရိုက်တာကိုလည်း ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ ရိုက်မယ်ဆိုတာ ငါ့သဘောပဲ အဲတော့ တစ်ခါတည်းလှည့် ”

ယဉ်ယဉ် ငိုရင်းရှိုက်ရင်းပဲ တစ်ဖက်သို့ ပြန်လှည့်ကာသွားလေသည်။ ဦးမြင့်သောင်း မတ်တပ်ထရပ်ရင်း တဇောင်းလောက်မှ နေရာယူလိုက်သည်။

“ ညည်း အရိုက်ခံရမယ့် ပုံစံကိုပြောမယ် ။ ဒူးကိုကွေးလိုက် လက်ကိုပေါင်မှာထောက်ပြီး ဖင်ကိုနောက်ပစ်ပေး ”

“ ငါပြောတာ ဒူးကိုကွေး လူကို ရှေ့ကုန်း ”

ပြောရင်းနဲ့ တစ်ခါတည်း ကျောကုန်းကိုပါ လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဖိပေးလိုက်ပါတော့ အိုးအကိတ်ကြီးက နောက်ဖက်ကို ကော့ထွက်လာပါတယ် ။

“ ပြီးရင် ဖင်ကိုကောက်ပေး ။ ပြောတဲ့အတိုင်းလုပ်လေ ”

မခံနိုင်လောက်အောင်ဆိုးတဲ့ အရာပေမယ့် မျက်ရည်ပေါက်ပေါက်ကျရင်း ဖင်ဆုံထွားထွားကြီးကို နောက်ပစ်ပေးလိုက်ရပါတယ်။ နဂိုကတည်းကမှ ခါးသေးဖင်ကြီး ခါချဉ်ကိုယ်လုံးကြီးကို သည့်နှယ်လုပ်တော့ နဂိုရှိတဲ့ ကောက်ကြောင်းကြီးတွေ နဂိုင်းထွက်ကာ ရေအိုးတစ်အိုးမက နှစ်အိုးတင်လို့ရသော ဖင်ဆုံကြီးပမာ ဖြစ်သွားလေသည်။ ကိုယ့်ဘဘကြီး ရိုက်ဖို့ ကိုယ့်ဖင်ကြီးကို ကော့ပေးထားရတာ ။ ကြက်မွှေးက ချိန်ဖို့အတွက် တဖတ်ဖတ် လာထိတာနဲ့ ဖင်တွန့်သွားသည် ။ ချစ်ဘကြီးကလည်း အချိန်ဆွဲသည်။ ဒီအချိန်မှာ ခံစားရတဲ့ စိုးရွံ့မှုက အဆိုးဆုံးဆိုတာ သိလို့။ ပြီးတော့ တူမချောကြီး ဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံကြီးကလည်း ရယ်ပြုံး အသားယားစဖွယ်ကြီးမို့ အရှက်ကြီးရှက်နေမှန်းလည်း သိလို့ ကြာကြာထား ထားတာ ။

“ ဖြန်း ”

“ အား အူးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး ”

အားပါးတရ အလွှဲခံရပြီးမှ ကျလာတဲ့ ရိုက်ချက်ကြောင့် နောက်ပစ်ထားတဲ့ဖင်ကြီး ရှေ့ပြန်ကော့သွားသည် ။ ကျယ်လောင်တဲ့ အသံကြီးနဲ့ အော်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကလည်း သက်သာလိုသက်သာငြား ဖင်ကို ဆုပ်ကာနယ်ကာ ပွတ်ပါသည်။ တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ် ကြက်မွှေးစာ ပထမဆုံး အမြည်းခံဖူးခြင်းမှာတင် အရသာကို တစ်သက်လုံး စွဲသွားတော့မည် ။ အပြန်ပြန်အခါခါ ပွတ်လို့ ခုန်လို့ဝတော့ ဦးမြင့်သောင်းအသံကြီးက ပြန်ထွက်လာသည် ။

“ ကဲ ထိုင်ထကိစ္စ ပြန်စဖို့လုပ်တော့။ ညည်း လုပ်ရမှာ ၁၀၀၀ နော် ”

ခြေထောက်ကော လက်ကော နေရာပြန်ယူပါသည် ။ ခြေထောက်က သူ့ဘကြီးရှေ့ ခုနကနေရာ ၊ လက်က နားရွက်နှစ်ဖက်ပေါ်မှာ။ သို့ပေမယ် ချက်ချင်းမစမိသေးပဲ တုန့်ဆိုင်းနေသေးသည်မို့

“ ကြာတယ် စတော့ ”

“ ဗြန်း . . . ဗြန်း . . . ဗြန်း ”

အားထည့်ပြီး ရိုက်လိုက်တာတော့ မဟုတ်။ ဗုံတီးလိုက်သည့်ပမာ ဖင်လုံးထွားထွားအယ်အယ်ကြီး နှစ်ဖက်စလုံး ဘယ်ညာ တဗြန်းနဲ့ တီးပေးလိုက်တာ ။ တင်ပါးအိုးကြီးတွေက အိကနဲအိကနဲ တုန်ခါသွားသည် ။

ဒီတစ်ခေါက်တော့ မိနွယ် ခိုးပြုံးလိုက်မိပါတယ် ။ မမလေးကို သနားပေမယ့် အခုလိုကြတော့ စိတ်ထဲ တစ်ခုခုကို ရယ်ချင်လာသလိုလို ကျေနပ်သလိုလို ဖြစ်လာပါလား ။ ယဉ်ယဉ်ကတော့ ရှိုက်သံအကျယ်ကြီး ထွက်လာပြီး ထိုင်ချလိုက်ကာ ထိုင်ခြင်းထခြင်း အလုပ်နှစ်ခုကို ပြန်စလုပ်ပါတော့သည် ။

“ ဟဲ့ ရေလေ ”

“ ဟုတ် ဟုတ် . . . ၂ . . . ၃ . . . ၄ ”

မိနွယ် အာရုံပြောင်းနေသည်မို့ မေ့နေတာ ဘဘကြီးသောင်း ပြောမှပဲ သတိရပြီး အလျှင်အမြန် ပြန်စရေ ရတော့သည် ။ ဘကြီးဦးမြင့်သောင်းပြောသလိုပဲ ပိုရယ်ဖို့ကောင်းသည် ဆိုသည်မှာ မှန်သည်။ ထိုင်အချမှာ အိုးကြီးကို နောက်ပစ်ကာ ထိုင်ချမိပြီးလျှင် အိုးကြီးက ကားသွားသည် ။ ပြန်အထမှာ ဖင်လုံးကြီး အရင်ထောင်တက်လာသည် ။ ကြည့်နေရင်းနဲ့ သတိထားမိလာတာက လွတ်နေတဲ့ ခါးဖွေးဖွေးကို ။ အင်္ကျီက ခါးတိုမို့လို့ ခါးကလွတ်နေသည် ။ ပိုဆိုးတာကတော့ ဘောင်းဘီက စပန့်သားဆိုတော့ ထိုင်လိုက်ထလိုက်နဲ့ လျှောလျှောကျလာသည်မို့ အခုဆိုလျှင် မိတ်ကပ်ရောင် အောက်ခံဘောင်းဘီက ခါးမှာ ပေါ်နေပြီ ။

ထိုင်ရင်းထရင်း ၅၀ ကျော် နောက်ပိုင်းမှာတော့ လေးရုံမကလို့ ဒူးတွေက နာလာပြီ ။ ထိုင်အချမှာ မထိန်းနိုင်တော့ပဲ ပစ်ပစ်ထိုင်ချလိုက်ရသလို ပြန်အထမှာလည်း တဝက်တပျက် ဖင်နောက်ပစ်ကာ မနည်းအားယူကာ မတ်ရပ်ယူရသည်။

“ ဘယ်နှယ့်လဲ အထအထိုင် ခက်လာပြီလား”

သိသိသာသာ နှေးလာပြီဖြစ်တဲ့ ယဉ်ယဉ့်ကို ကြည့်ပြီး ဦးမြင့်သောင်းက ဝင်ပြောပါတယ် ။

“ ကြည့်ရတာ ညည်း ၁၀၀၀ မလုပ်တော့ဘူးထင်တယ်နော် ”

မျက်ရည်ပေါက်ကြီးငယ်နဲ့အတူ ချွေးပေါက်ကြီးငယ်ပါ ကျစပြုလာတဲ့ ယဉ်ယဉ်လည်း ငါမလုပ်နိုင်တော့ဘူးထင်တယ် ဆိုသော အတွေးဆိုးကြီး ဝင်စပြုလာပါတယ် ။

“ အင်း ညည်း အဖုတ်ကြီးတော့ ငါတို့ကို ပြရတော့မယ်ထင်တယ် ယဉ်ယဉ်ရယ် ”

အဖုတ်ကြီးဆိုတဲ့ စကားက ဆေးခါးကြီး နားထဲလောင်းချသလို ဝင်လာပါတယ် ။ ဒါပေမယ့် သူသာ ၁၀၀၀ ပြည့်အောင် မလုပ်နိုင်ရင် သူ့ဘဘကြီး ရည်ညွှန်းပြောနေတဲ့ သူ့စောက်ဖုတ်ကြီးကို လက်တွေ့ပြရတော့မယ်ဆိုတဲ့ အတွေးက ဘာနှင့်မှ မတူအောင် ဆိုးရွားလှသည် ။ အသည်းထိတ်စရာ ကောင်းလှသည် ။

“ ကြွရခက်နေပြီမလား။ ညည်းအောက်ပိုင်းက အလေးချိန်စီးတာကိုး ဖင်ကြီးမရဲ့ ”

မိနွယ် အသံထွက်သွားမှာစိုးလို့ မနည်းထိန်းလိုက်ရသည်။ ရယ်ချင်တာလေ။ ပထမအစတုန်းက မိနွယ်ပါ ရောကြောက်နေပေမယ့် အခုတော့လည်း ကြောက်ရမယ့်သူက သူမဟုတ်။ သူကဘေးက ထိုင်ရှုစားရတဲ့ ပရိသတ်သာဖြစ်မှန်း သိလာပြီမို့ စိုးရွံ့စိတ်ပျောက်ကာ ရယ်ချင်စိတ်၊ မမလေး အရှက်အကြီးကျယ် ကွဲနေတာကို ကျေနပ်တဲ့စိတ်က အလိုလို ပေါ်လာပါသည် ။ သနားစိတ်ကလေး တစ်ချက်တစ်ချက် ဝင်လာပေမယ့် ဟိုဘက် အာရုံများကို လွှမ်းမိုးနိုင်လောက်တဲ့ အတိုင်းအတာ အထိတော့ မရှိတော့ ။

“ ဖုတ် ”

“ ကြွဟ ဒီဖင်ကြီးနှယ် ”

ညာဘက်ဖင်လုံးကြီးဘက်ကို ကြက်မွှေးနဲ့ ခပ်စပ်စပ်လေး တို့ပေးလိုက်တော့ ဘယ်ဘက်ကို တွန့်သွားသလို။

“ ဖုတ် ”

ဘယ်ဘက်ကို ဖတ်ခနဲ့ ရိုက်လိုက်တော့ တင်ပါးကြီးက ညာဘက်ကို ရမ်းသွားပါတယ်။

“ ၆၇ . . . ခွိခွိ . . . ၆၈ ”

မိနွယ်ရဲ့ ရယ်သံလေးက ထိန်းမရပဲ ထွက်လာပါသည် ။ မိနွယ် သူ့ဘာသာသူတော့ လန့်သွားသည်။ ဦးမြင့်သောင်းများ သူ့ကိုပါ စိတ်ဆိုးသွားမလားဆိုပြီး။ သို့ပေမယ့်. . .

“ ကြားလား မိနွယ်တောင် ရယ်နေပြီ ။ နင်ဖြစ်ပျက်နေပုံကို ကြည့်ပြီး ”

အခုအချိန်မှတော့ ရယ်နေလည်း ယဉ်ယဉ် ဘာလုပ်နိုင်တော့မှာတုန်း ။ အံကိုကြိတ်လို့ အားကုန်တင်းရင်း ။

“ ၉၉ . . . ၁၀၀ ”

(၂၀၀) အပြည့်မှာ ယဉ်ယဉ်တစ်ယောက် ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ကျသွားပါတယ်။ ရင်ထဲကမောတာထက် သူ့ပေါင်ကြွက်သားတွေ တဆတ်ဆတ် တုန်နေပြီ။

“ ညည်းကြည့်ရတာ ၁၀၀၀ ဘယ်လိုမှ ပြည့်မှာမဟုတ်ဘူး ”

ယဉ်ယဉ် ပြန်မထသေးပဲ ဆက်ထိုင်နေရင်း တရှုံ့ရှုံ့နဲ့ငိုနေသည် ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း သိပါသည်။ ၁၀၀၀ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ပါ ။

“ အဲတော့က ညည်းကိုငါ ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုပေးမယ် ။ ညည်း အောက်ခံဘောင်းဘီပါတယ်ဆိုတာ ငါတွေ့ပြီးပြီ။ အဲတော့ အပေါ်က ဘောင်းဘီကိုချွတ်ပြီး ထိုင်ထဆက်လုပ်မယ်ဆိုရင် ၃၀၀ လျှော့ပေးမယ်။ အခါ ၇၀၀ ပဲ လုပ်ရတော့မှာပေါ့ ”

“ ရှင် အီးဟီးဟီး ”

ရွေးချယ်စရာတစ်ခု ရှိသော်လည်း ရင်းရမယ့်အရာက မသေးလှ။ အောက်ခံစက်စပိုင်နာနဲ့ပဲ ဘဘကြီးတို့ရှေ့မှာ နေရမယ်ဆိုတာလည်း အပျိုလေးတစ်ယောက်အဖို့ လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ် ။

“ ငါက အကောင်းပြောတာကို ညည်း စဉ်းစားနော်။ ၁၀၀၀ မပြည့်ရင် ညည်းအဖုတ်ကြီးကို ငါတို့က အဖုံးအကာ မကျန်ပဲ အရှိအတိုင်း အကုန်တွေ့မှာ ။ အခု အောက်ခံကျန်သေးတယ် ။ ညည်း စကပ်တွေက ပေါင်လယ်သာသာရှိတာ ။ တခါတလေ ဒီထက်တောင်တိုသေး ။ အောက်ခံဘောင်းဘီနဲ့ လက်တစ်ဖဝါးလောက်ပဲ ကွာတာ ။ ညည်း ရေသွားကူးလည်း အဲလောက်တော့ ပေါ်တာပဲ မဟုတ်လား ”

ယဉ်ယဉ်ကတော့ တအင့်အင့်နဲ့ ပြန်မပြော။

“ ညည်းသဘောပါ ။ ငါကတော့ ၁၀၀၀ မပြည့်ရင် တကယ်ချွတ်မှာ ။ ”

ယဉ်ယဉ် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ရင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ဒုံးဒုံးချလိုက်ပါတယ် ။

“ ဟီးအီးအီး သမီး ချွတ်ပါမယ် ဟီးးးးး ”.

“ ကဲ ချွတ်ရင်လည်း ထ ”

အားယူထရင်း မတ်တပ်ဖြစ်သွားတော့ ယဉ်ယဉ် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစိပြီး ရပ်နေသေးသည် ။ ပြီးမှ သတ္တိမွေးကာ ဆတ်ခနဲ ဘောင်းဘီကို ဒူးခေါင်းလောက်ရောက်အောင် ဆွဲချလိုက်တော့တယ် ။ ပြီးလျှင် ဘကြီးသောင်း ကြက်မွှေးနဲ့ ညွှန်ပြတဲ့ အတိုင်း ဘောင်းဘီကို ခြေထောက်ကနေ အပြီးချွတ်ရင်း ဘေးဖယ်လိုက်ပါသည် ။ ကွဲလေတဲ့ အရှက်ရယ် အခုတော့ စက်စပိုင်နာရယ်သာ ကျန်တော့သည် ။ လက်က ပေါင်ရင်းခွဆုံမှာ ယှက်လျက်သား ကာသည် ။

“ နားရွက်ပြန်ဆွဲထား ယဉ်ယဉ် ”

အတွန့်မတက်ပေမယ့် တွန့်ဆုတ်စွာနဲ့ လက်ကိုရုတ်ပြီး နားနှစ်ဖက်ကို ပြန်ဆွဲထားလိုက်ပါတယ် ။ မိတ်ကပ်ရောင် အောက်ခံစက်စပိုင်နာက မကြီးလွန်း မသေးလွန်းသော အရွယ်အစား ။ ဆီးခုံတပြင်လုံးကို မြင်ကွင်းကနေ လုံခြုံအောင် ဖုံးလွှမ်းပေးထားသော်လည်း မို့ဖောင်းတက်နေမှုကိုတော့ မကာရံသာ ။ စောက်ဖုတ်နေရာကြီးက ဖားဂုံညင်းကြီး ပမာ သိသိသာသာ ခုံးကြွထနေသည်။

“ ညည်းဟာကြီး ကြည့်ရတာတော့ မဟားဒယားကြီးမယ့် ပစ္စည်းကြီး ထင်တယ် ။ ဖောင်းဖောင်းကားကားကြီးနဲ့ ခုံးထနေတာ ကိုယ့်ဟာကို ပြန်ငုံ့ကြည့်ဦး ”

ဘယ်နေရာကို ရည်ညွှန်းပြောမှန်း သိသည်မို့ ဆတ်ဆတ်တုန်အောင် ရှက်ကာ ။

“ အီးဟီးဟီး ဘဘ သမီးကို အဲလိုတွေ ဟင့် မပြောပါနဲ့ ဘဘရယ်။ ဟီးး ဟီးဟီးဟင့် သမီးရှက်လွန်းလို့ပါ ဘဘရယ် ဟီးးး ”

“ ဟဲ့ ဘာတွေတုန်း။ ငါပြောတာ ပါးစပ်ကပဲလေ။ တကယ်လည်း အောက်ခံဘောင်းဘီအောက်က ညည်းအဖုတ်ကြီး ဖောင်းနေတာ မြင်နေရလို့ ငါပြောတာပဲဟာ မဟုတ်လို့လား ။ ပြောတာကြတော့ ရှက်တယ်။ ငါအခု မျက်စိနဲ့ တပ်အပ်မြင်နေတာကိုကြတော့ မရှက်ဘူးလား ”

ရှက်ပါတယ်လို့ တောင်းပန်ခါမှ ပိုဆိုးအောင် ပြောလိုက်တော့ ယဉ်ယဉ် ငိုသံကလွဲပြီး ထွက်မလာတော့ ။

“ နောက်ကျောပေးစမ်း လှည့် ”

ပြောတဲ့အတိုင်း လှည့်ပေးရတော့ မြင်ကွင်းထဲ ရောက်လာတာက အိုးဖြူထွားကြီးတွေ ။ စက်စပိုင်နာလေးက ကြီးမားလှတဲ့ တင်ပါးကြီး တဝက်လောက်ကိုသာ ဖုံးကာပေးထားနိုင်သည်ဖို့ ဖင်သားဖွေးဖွေးကြီးတွေက ဘေးတစ်ဖက်စီမှာ အပြင်ဘက် အစ်ထွက်နေသည်။ ဗလာမကျင်းရဖို့အရေး အခုလို အောက်ခံတစ်လွှာတည်း အကြည့်ခံချင်တိုင်း ကြည့်ဖို့ လှည့်ပြရသော အနေအထားကို ယဉ်ယဉ်ဆုလတ် တစ်ယောက် ရောက်မှန်းမသိ ရောက်လို့လာပါပြီ။

“ ယဉ်ယဉ် နင့်ကို ငါနောက်ထပ် ရွေးစရာတစ်ခု ထပ်ပေးမယ် ။ အဲဒါကို လုပ်မယ်ဆိုရင် နောက်ထပ် ၂၀၀ အလျှော့ပေးပြီး နင် ၅၀၀ ပဲ လုပ်ရတော့မယ် ”

၅၀၀ ဆိုရင် နောက်ထပ် ၃၀၀ ပဲကျန်တော့တယ်။ အံကြိတ်လုပ်ရင် ရနိုင်သေးတာမို့ ဘကြီးရဲ့ ထပ်ထွက်လာမယ့် စကားကို နားစွန့်နေမိသည် ။

“ ညည်း အောက်ခံဘောင်းဘီကို အပေါ်ကို ဆွဲတင်နိုင်သမျှ ဆွဲတင်ပြီးရင် ညည်းနောက်ဖက်က ဘောင်းဘီကို ဖင်ကြားထဲညှပ်လိုက်။ ခါးတောင်းမြှောင်နေအောင် ကြိုက်သလိုပေါ့ ”

“ ဘဘရယ် မလုပ်ပါနဲ့ ဟင့် အီးးးးးး ”

လုပ်ခိုင်းတဲ့ ပုံစံက ရက်စက်သည် ။ အဲလိုသာ လုပ်လိုက်လျှင် နောက်ပိုင်းမှာ ဘာမှမရှိသလိုပဲ ဖြစ်သွားမှာကိုလည်း သိသည်မို့ ယဉ်ယဉ် မလုပ်ရဲ ။

“ သဘောပါပဲ ။ ငါက ညည်းကို ၇၀၀ လုပ်ဖို့ မလွယ်တော့ဘူးဆိုတာ သိလို့ ပြောတာ။ ရွေးချယ်တာကတော့ ညည်းသဘောပဲ ။ အေး ငါအခုပြောတဲ့ ပုံစံဆို ညည်းဖင်တော့ ပိုပေါ်သွားမှာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ညည်းအရှေ့က ညည်းပေါ်မှာ အကြောက်ဆုံး ပစ္စည်းကြီးလည်း မပေါ်ဘူး ။ ပြီးမှ ၇၀၀ တောင် မပြည့်လို့ အဲဒီ့လက်ကျန်လေးပါ ချွတ်ရတော့မှ ကုန်းကောက်စရာ အရှက်ပါ မကျန်ဘူး ဖြစ်သွားမယ် ”

တကိုယ်လုံး တုန်တုန်တက်တဲ့အထိ ငိုရှိုက်သံ အကျယ်ကြီး ထွက်လာပြီး ယဉ်ယဉ့်လက်က တင်ပါးပေါ်က စက်စပိုင်နာပေါ်ကို ရောက်လာပါတယ် ။

“ ဒီဘက်ပြန်လှည့်မလာနဲ့။ အခုအတိုင်းပဲ ရပ်ပြီးလုပ် ။ အပေါ်ကို ဆွဲနိုင်သမျှ အရင်ဆွဲတင်စမ်း ။ ဆွဲဦး ဆွဲတင် ”

အောက်ခံဘောင်းဘီကို ခါးပေါ်တက်တဲ့ အထိကို မရမက ဆွဲတင်ခိုင်းတာမို့ ပေါင်ရင်းဂွကြားက ဘောင်းဘီအသားက တအားကို တင်းကြပ်လာပါတယ် ။ စောက်ဖုတ်ကြီးဆို ကြပ်လွန်းလို့ နေရခက်လှပါသည် ။

“ နောက်ကဟာကို ဖင်ကြားထဲညှပ် ။ ကြာတယ် ယဉ်ယဉ် ။ မြန်မြန်လုပ်စမ်း ”

ပြောတဲ့အတိုင်း ဘောင်းဘီအသားတွေကိုစုပြီး ဖင်လုံးတုန်တုန်ကြီး နှစ်ခုကြားရောက်တဲ့အထိ စုလိုက်တော့ ဖင်သားဖြူဖြူကြီးတွေက လုံးဝကို အတိုင်းသား ပေါ်လာသည်။ ခုနက ကြက်မွှေးစာရဲ့ အမှတ်အသားအဖြစ် ခပ်ရဲရဲ ဖြစ်နေတဲ့ အရှိုးရာတစ်ခုက ကန့်လန့်ဖြတ်ကြီး ရှိနေသည်။

“ ညည်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ညှာနေတာပဲ ။ ငါလုပ်ခိုင်းတာက ဒီလိုမျိုး ”

ဦးမြင့်သောင်း ရှေ့နည်းနည်းကိုင်းလိုက်ပြီး အပေါ်ဖက် တက်နေတဲ့ စက်စပိုင်နာရှုံ့ကြိုးစကို ကိုင်ကာ အားရပါးရ ဆောင့်ပြီး ဆွဲတင်လိုက်တော့

“ အား ဟီးဟီး ”

ဖင်ကြားရော စောက်ပတ်ကြီးပါ ကျိန်းပြီး နာသွားတာကြောင့် ယဉ်ယဉ် အော်သံကြီးနဲ့အတူ ခါထွက်သွားပါသည် ။ လက်ကလည်း နာသွားတဲ့ ဆီးခုံပေါ်ကို အလိုအလျောက် ရောက်သွားပါတယ် ။ နောက်ပိုင်းက ဘောင်းဘီစကတော့ ဖင်လုံးအိအိ တုန်တုန်ကြီး နှစ်လုံးကြားမှာ လုံးဝညှပ်ပြီး ပျောက်သွားပါတယ်။ ဖင်လုံးကြီးလို့ ဖင်ကြားကြီး နက်တာကြောင့်လည်း ပါပါတယ်။ ဂွကြားက ဘောင်းဘီတချို့တဝက် စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းကြီး နှစ်ခုကြားထဲ နစ်ဝင်သွားလို့ စောက်ဖုတ်ကို ထက်ခြမ်းခြမ်းခံရသလိုကို နာပါတယ် ။ ဘေးကကြည့်နေတဲ့ မိနွယ်တောင် အသည်းယားပြီး ဖင်ကြောရှုံ့သွားသည် ။ မမလေးတော့ တော်တော် အီစိမ့်သွားမယ် ဆိုတာ သေချာပါတယ် ။

“ ရပြီ ဒီလိုမှ ဖင်တစ်ခုလုံး ကောင်းကောင်းပေါ်တာ ”

ဦးမြင့်သောင်း ပြောပြောဆိုဆို မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရင်း….

“ ကဲ ၁၀၀ ပြည့်ပြီမို့ ကြက်မွှေးနောက်တစ်ချက် ။ ခုနက အရိုက်ခံရတဲ့ ပုံစံအတိုင်း ပြန်နေ ။ ဒူးကွေး ရှေ့ကိုကုန်း ဖင်ကိုနောက်ပစ် ။ ကြားလား ”

တစ်ခေါက်လုပ်ဖူးပြီးသားမို့ ဒီတစ်ခါတော့ ပုံစံကျသည်။ ထွားထွားစွံ့စွံဖင်ကြီးက နောက်ကိုကော့ထွက်လာသည် ။ ခြေထောက်တွေက မတရားညောင်းနေပြီမို့ အောက်မှာ ထောက်ထားရတဲ့ လက်တွေကော၊ ပေါင်သားတွေပါ တုန်ရီနေသည်။

“ ဖြန်း ”

“ အားးးးးးးးးးး ”

အခုအခံဆိုလို့ တစ်လွှာမျှပင် မရှိတော့တာမို့ ကြက်မွှေးနဲ့ ဖင်သား တစ်သားတည်း တန်းထိသည် ။ ယဉ်ယဉ် ဖင်လုံးတုန်တုန်ကြီးတွေကို သက်သာလိုသက်သာငြား ဆုပ်ရင်းကိုင်ရင်း စွေ့စွေ့ခုန်ပါတယ် ။ စကပ်ကြပ်ကြပ် ဝတ်လည်း ဖင်သားကြီးတွေ တုန်တာပါပဲ ။ ထိုင်ထလုပ်တုန်းကလည်း တင်ပဆုံကြီးတွေ လှုပ်တာပါပဲ ။ သို့ပေမယ့် အခုတစ်ခေါက်မှာတော့ ဖင်ကြီးက ပြောင်နေပြီ ။ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် အရှိုးရာတစ်ခုနဲ့ အရောင်မှိန်မှိန် အရှိုးရာတစ်ခုက ယှဉ်ရက်သား ။

“ ပြီးရင်လည်း ထိုင်ထပြန်စမယ် ။ ဒီတခါ ဒီဘက်ပြန်လှည့်ပြီး လုပ် ”

ယဉ်ယဉ့်မျက်နှာကြီးမှာ ငိုရလွန်းလို့ မို့အစ်လို့ ။ မျက်ရည်များကလည်း ပိုးပိုးပေါက်ပေါက်နဲ့ ပါးပြင်ထက်က စီးကျနေသည် ။

“ ငါလည်း မြင်တာကို မပြောပဲကို မနေနိုင်တာ ။ ညည်းပစ္စည်းက ထွက်နေပြီ။ လက်ကို နားမှာ ပြန်ကပ်ထားစမ်း ”

လန့်ဖြန့်ပြီး လာကာတဲ့လက် လမ်းတဝက်တင် ရပ်သွားပါတယ် ။ ဟုတ်ပါရဲ့ ဘောင်းဘီက ရွှေကြုတ်ကြား ညပ်နေပြီဆိုတော့ စောက်ဖုတ်ဘေးသား ထူထူကြီးတွေရဲ့ တချို့တဝက်က ဘေးတစ်ချက်တစ်ချက်ကနေ အပြင်ကို ပြူထွက်နေကြပြီ ။ အသားထဲ နစ်ဝင်မတတ် တင်းကြပ်တဲ့ စက်စပိုင်နာကြောင့် ထွက်ပေါ်နေတဲ့ စောက်သားတစ်လေးတွေက နီမြန်းလို့၊ တင်းပြောင်ဖုဖောင်း လို့နေသည် ။ ဆီးခုံမှာလည်း စောက်မွှေးစလေးတွေကလည်း ဟိုတစ်မွှေးဒီတစ်မွှေးလောက် ဘောင်းဘီအပြင်ကို ရောက်နေပါတယ် ။

“ ဟီးဟင့် ဘဘ သမီး သမီး ရှုးပေါက်ချင်တယ် ဟီး အီး ”

သေးကလည်း တကယ်ပင်ပေါက်ချင်နေပြီ ။ တစ်ခါတည်း အခုလောက် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေတဲ့ ပေါင်ကြားကိုလည်း နည်းနည်း ပြုပြင်လို့ ရမှာပါ ။ တူမချောကြီးက တောင်းဆိုတော့လည်း ဘကြီးက အဖြေပြန်ပေးပါတယ် ။

“ ရပါတယ် ။ ဒါပေမယ့် တံခါးမပိတ်ရဘူး ။ ငါလိုက်စောင့်မယ် ”

ဘကြီးဦးမြင့်သောင်းက ကြမ်းတမ်းပေမယ့် ဒီလောက်ရက်စက်မယ်လို့ ထင်တောင် မထင်ထားမိခဲ့ပါ ။

” မတော်လို့ ညည်းတံခါးပြန်မဖွင့်ပဲ အထဲမှာ ပိတ်နေရင် ဘယ်နှယ့်လုပ်မလဲ ။ ဒါမှမဟုတ် ညည်းက သောက်ရှက်ကွဲထားပြီဆိုတော့ အရှက်လွန်ပြီး တစ်ခုခု လုပ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ။ ဒီတော့ ငါလိုက်စောင့်မယ် ။ ငါရှေ့မှာ ပေါက်ရဲတယ်ဆိုရင်တော့ သွားပေါက်ပေါ့ ။ သွားမှာလား ”

အငိုမျက်နှာကြီးနဲ့ပဲ ခေါင်းခါရပါပြီ ။ ဘယ်လိုလုပ်ပေါက်ရဲမှာလည်းကွယ် ။

“ ဒါဆိုရင် ပြန်စတော့ ”

“ ၁ . . . ၂ . . . ၃ . . . ၄ ”

ယဉ်ယဉ့် ရဲ့ အကြိမ်ရေ လိုက်ရေတဲ့ အသံနဲ့အတူ ကွတကွတ ထိုင်ထလုပ်တာကို ပြန်စရပါပြီ ။ ဦးမြင့်သောင်းရဲ့ အမြင်မတော်တာတွေပဲ လိုက်မြင်တတ်တဲ့ မျက်စိက ဒီတစ်ခါတော့ ထိုင်ထိုင်ချလိုက်ရင် ဟဟသွားတဲ့ ပေါင်ကြားကို ရောက်နေပါတယ် ။ ဒါကတော့ အမြင်မတော်တာလား တော်တာလား မသိပါ ။

ယဉ်ယဉ်မှာတော့ အင်မတန် ခံစားနေရသည်။ ထိုင်လိုက်ရင် စက်စပိုင်နာက ပိုပိုတင်းသွားလို့ စောက်မြှောင်းကြီးတလျှောက် ပွတ်ဆွဲခံနေရသလို ကျိန်းကျိန်းနေပါတော့သည် ။ ခေါက်ရေ ၅၀ အကျော် လောက်မှာတော့ ပြန်ထလို့ မရချင်ချင် ဖြစ်လာသည် ။ လိုက်ရေနေတဲ့ မိနွယ်တောင် တစ်ကြိမ်နဲ့ တစ်ကြိမ်ကြားမှာ တော်တော် စောင့်နေရပြီ ။

မိနွယ်လည်း တွေးသည် ။ မမလေးက ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်လည်း မလုပ်ဖူးတာမို့ ဘယ်လုပ်နိုင်ပါ့မလဲ ။ သူသာဆို အနည်းဆုံးတော့ အခေါက် ၅၀၀ လောက် ကောင်းကောင်းပြီးအောင် လုပ်နိုင်မှာပဲ တွေးမိသည် ။ ဒါဆို မမလေး ထပ်ချွတ်ရတော့မှာပေါ့ ။ အခုလည်း မိန်းမကိုယ်နဲ့ စအိုဝပဲ ပေါ်ဖို့ ကျန်တော့တာပါပဲလေ ။

“ မရတော့ဘူးလား ။ အခုမှ တစ်ဝက်ကျိုးတာနော် ”

ဒူးတွေကတုန် ပေါင်ကကြွက်သားတွေ တဆတ်ဆတ် ခါနေပြီးတော့ မရမက ပြန်ထဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ တူမကြီးကိုကြည့်ပြီး ဦးမြင့်သောင်း ဝမ်းသာသံကြီးနဲ့ မေးပါတယ်။ ယဉ်ယဉ် အံကိုကြိတ်လို့ အားထုတ်ပါသေးတယ် ။ ဒါပေမယ့် ဘယ်နှစါခါများ ထပ်ရပါဦးမှာလဲ ။

“ ဟီးဟီး . . . . . အီးဟီးဟီး ”

ကျယ်လောင်တဲ့ ရှိုက်သံကြီး ထွက်လာကာ အားကုန်ရုံးရင်း ထဖို့ ကြိုးစားနေရာကနေ ဖင်ထိုင်ကျသွားပါတယ် ။ ယဉ်ယဉ် ဘယ်လိုမှ ပြန်မထနိုင်တော့ပါဘူး ။ ကြမ်းပြင်မှာပဲ ဖင်ချထိုင်ရင်း အာဗြဲကြီးနဲ့ အော်ငိုနေပါတော့တယ် ။

“ ၂၇၉ ကြိမ်မှာ ရပ်သွားပါတယ် ယဉ်ယဉ်ရယ် ”

“ အဲတော့ ငါတို့သဘောတူထားတဲ့အတိုင်း နင့်ခါးက လက်ကျန်လေးကိုပါ ဖယ်ရတော့မယ် ”

မတ်တပ်ထရပ်ရင်း ဦးမြင့်သောင်း ခပ်ကျယ်ကျယ်ပဲ ပြောလိုက်ပါတယ် ။ မိန်းမတစ်ယောက် ရှိုက်ငိုတဲ့ပုံစံ မဟုတ်တော့ပဲ တဗြဲဗြဲနဲ့ အော်ငိုနေပြီဖြစ်တဲ့ ယဉ်ယဉ့်ကိုကြည့်ရတာ ကလေးလေးတွေ ကစားစရာပျောက်လို့ အော်ငိုတာနဲ့ တူနေပါတယ် ။

” ညည်းဘာသာညည်း ချွတ်မှာလား ”

မေးသာမေးရတယ် ။ အာဗြဲကြီးနဲ့ အော်ငိုရင်း မယုံနိုင်သလို ခေါင်းခါနေတဲ့ ယဉ်ယဉ့်ကို ကြည့်ကတည်းက အဖြေက ရနေပြီ ။ ဦးမြင့်သောင်း အချိန်ဆွဲလာသမျှ ဒီတခါတော့ ခပ်မြန်မြန်ပဲ လှုပ်ရှားလိုက်ပါသည် ။ ကိုက်ခဲနေတဲ့ ခြေထောက်တွေကြောင့် ထွက်ပြေးဖို့ နေနေသာသာ မတ်တပ်တောင်ရပ်ဖို့ကို မလွယ်တော့တဲ့ တူမကို စောနကလိုပဲ လက်မောင်းကနေ ကိုင်ရင်း ဆွဲမပါတယ် ။

ယဉ်ယဉ် အော်ရင်းဟစ်ရင်း ရုန်းပါတယ် ။ ဒီတစ်ခေါက် ဆွဲမတာက မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းဖို့ မဟုတ်ပဲ ရှေ့ဘက်က ဆိုဖာဆက်တီဆီကို ဆွဲသွားတာပါ ။ ယဉ်ယဉ် ဖင်ကြီး တရွတ်တိုက်နီးနီးနဲ့ပဲ ပါသွားပါလေရော ။

“ ဟီးဟီး မလုပ်ပါနဲ့ မလုပ်ပါနဲ့ ”

“ မိနွယ် ”

“ ဘာထိုင်ကြည့်နေတာလဲ ။ လာကူစမ်း ”

“ ဟုတ် ဟုတ် ”

လက်တစ်ဖက်က ကြက်မွှေးနဲ့ မအားတာမို့ ဆွဲရပြုရတာ သိပ်အဆင်မပြေလှ။ ဒီတော့ မိနွယ်ပါ ကူပြီး သူ့မမလေးကို ဆိုဖာဆီ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်နဲ့ တရွတ်ဆွဲခေါ်ကြပါတယ် ။ ဆိုဖာဆီရောက်တော့ မျက်ပြူးဆန်ပြာနဲ့ ရုန်းကန်နေဆဲ ယဉ်ယဉ့် ကိုယ်လုံးကြီးကို မရမက လှည့်ရင်း ကိုယ်အထက်ပိုင်းကို ဆက်တီပေါ်မှာ မှောက်တင်လိုက်ပါတယ် ။ ပြီးတော့မှ ဦးမြင့်သောင်း သူ့လက်နဲ့ တူမကြီးကျောကုန်းကို ဖိချ၊ မိနွယ်ကိုလည်း ကူပြီး ချုပ်ခိုင်းနဲ့ ။

အခုတော့ ယဉ်ယဉ့်ပုံစံက ဆိုဖာခုံမှာ အပေါ်ပိုင်းမှောက်လို့ ကြမ်းပြင်မှာ ဒူးထောက်ကာ ဖင်ကုန်းပေးထားရတဲ့ပုံစံ ဖြစ်နေပါပြီ ။ ဘယ်လောက်လှုပ်လှုပ် ကျောကုန်းပေါ်ကနေ မိမိရရ ချုပ်ခံထားရတာမို့ လွတ်မြောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး ။ အောက်ပိုင်းကလည်း ရုန်းဖို့နေနေသာသာ လှုပ်ဖို့တောင် အားမရှိတော့ဘူး ။ ဦးမြင့်သောင်း ကိုင်ထားတဲ့ ကြက်မွှေးကို ဘေးမှာ ခဏချပြီး ယဉ်ယဉ့်ခါးက အောက်ခံဘောင်းဘီစကို ကိုင်လိုက်ပါပြီ ။ နောက်တစ်ဖက်ကတော့ တူမကြီးရဲ့ ကျောကုန်းကို ဖိထားဆဲ။ တွန့်လိမ်ခါရမ်းနေတဲ့ ကိုယ်လုံးကြီးကြောင့် ချွတ်ရခက်နေတာမို့ မိမိရရ ကိုင်ပြီး အားကုန်ဆွဲချွတ်ချလိုက်ပါတယ်။

” အားးးးးးးး ဟီးးဟီးး ”

ယဉ်ယဉ့် အာခေါင်သံချစ်သံကြီးနဲ့အတူ အောက်ခံက တစ်ချက်ထဲနဲ့ ဖင်အရင်းပိုင်းအထိ ရောက်သွားပါတယ် ။ ကြားညပ်တုန်းက ကျိန်းခဲ့သလို အခုလို ဆောင့်ဆွဲရင်း ထုတ်သွားတော့လည်း ပွန်းမိပွတ်မိပြီး ဖင်ကြားနာပါတယ် ။ ယဉ်ယဉ့် အော်သံကတော့ စောက်ဖုတ်ကျိန်းလို့ထက် အချွတ်ခံလိုက်ရလို့ ဝမ်းပန်းတနည်း အရှက်တကွဲ အော်တဲ့ အသံကြီးပါ ။ စက်စပိုင်နာလည်း ဒူးခေါက်ကွေးလောက်အရောက် လှုပ်ရှားနေတဲ့ ကိုယ်လုံးကြီးလည်း တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားပါတယ် ။ ခုနက နောက်ဆုံးလက်ကျန် အရှက်လေးအတွက် အားကုန်ထုတ်ခဲ့ရတာတွေလည်း ရပ်သွားပါပြီ။ မျက်နှာကို ဆက်တီမှာ အပ်ကာ ငိုရုံကလွဲလို့ ဘာမှမှမတတ်နိုင်တော့။ အောက်ခံဘောင်းဘီကို အပြီးတိုင် ခြေကျင်းဝတ်ကနေ ဆွဲထုတ်ပြီး ချွတ်သွားတာလည်း ခံလိုက်ရပါပြီ။

ကြက်မွှေးကို ပြန်ယူလိုက်ကာ ဦးမြင့်သောင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပါသည် ။ သူရှေ့မှာ တူမချောကြီးကတော့ ဖင်ပြောင်ကြီးဖြင့် ကုန်းပေးနေရပြီ။ ဒီကောင်မလေးကို အခုလိုပုံစံဖြင့် သူ ဆုံးမရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှပင် မတွေးမိ ။ အပျိုမ ဖင်လုံးပြောင်ပြောင်ကြီးတွေက ဖွေးဥကာ ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင် စင်းလုံးချော။ ပေါင်ကို တင်းတင်းစိထားပေမယ့် ဖင်တုံးကြီးဆုံရာ အောက်ကနေ အင်္ဂါဇာတ်ခေါ် စောက်ဖုတ်ကြီးက ပြူးထွက်နေသည် ။

တော်ရုံစောက်ဖုတ် အရွယ်အစားနဲ့ မိန်းမဆို ဒီလောက်ဖင်ကုန်းရုံနဲ့ ဘာမှပေါ်ဦးမှာမဟုတ် ။ ပေါင်လည်းစိထား၊ ကုန်းတာကလည်း ဖင်ကို နောက်ပစ်ပေးသေးတာ မဟုတ်ပဲ တည့်တည့်သာ ကုန်းထားတာ။ ဖင်သားကလည်း ကြီးသေးသည် ။ ဒါတောင် ဒီလောက် ပြွတ်ထွက်လာမှတော့ ဒီတူမအဖုတ်ကတော့ စံတင်လောက်တယ်လို့ ပြောရပါမယ်။ စပြီးမရိုက်ခင် စွာတေးလန်မာနခဲလေး အရှက်အကြောက်လွန်ပြီး ထူပူနေတာနဲ့ ဘဝမေ့သွားမှာစိုးလို့ နည်းနည်း ပြန်သတိပေးရဦးမယ် ။

“ ယဉ်ယဉ် ကိုယ်ကိုမရွေ့ပဲ ခေါင်းကို နောက်လှည့်ပြီး ငါ့ကိုကြည့်စမ်း။ လှည့်စမ်းဆို ”

“ ဖြန်း ဖြန်း ”

ပြောသည့်အတိုင်း မလှည့်သည့်အတွက် ဖင်ကြီးကို ကြက်မွေးနဲ့ နှစ်ချက် ခပ်စပ်စပ်လေး ဆော်ပေးလိုက်သည် ။ ယဉ်ယဉ့်ရဲ့ မျက်ရည်ပေါက်ကြီးငယ် ကျနေတဲ့ မျက်နှာလေးလည်း အခုမှ သူ့ဘကြီးဖက် သမင်လည်ပြန်လေး လှည့်လို့လာပါတယ် ။

“ ယဉ်ယဉ် ညည်းမေ့နေမှာစိုးလို့ပါ ။ ညည်း အခုလို ဘာလို့ အဆုံးမခံရလဲ သတိကော ရသေးရဲ့လား ။ ဖြေနော် မဖြေရင် ကြက်မွှေးနဲ့ဖင် ထပ်ပြီး မိတ်ဆက်သွားမယ် ”

“ သမီး သမီး ဆိုးလို့ပါ ”

ငိုသံကြီးနဲ့ဖြေတဲ့ ယဉ်ယဉ့်အဖြေက မပြည့်စုံဟု ထင်သည်။

“ ဆိုးတယ် အေးပေါ့။ ဆိုးတယ်ဆိုတာထက် ညည်း ဖင်ခေါင်းကျယ်တာဆို ပိုမှန်မယ် ။ ဖင်ခေါင်းကျယ်တယ် ၊ အချိုးမပြေဘူး၊ မာနက ငယ်ထိပ်တက်စောင့်နေတယ်။ ငါ့ကိုစိန်ခေါ်တယ်။ အခုပြေပြီလား အချိုး။ ဖြေစမ်း။ ငါဟုတ်တစ်လုံးတည်း မကြားချင်ဘူး။ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ဖြေ ”

“ ဟုတ်ဟုတ် ဟီးးး ဟီးးး အချိုးပြေပါ ပါပြီ ဘဘရယ် ”

“ အင်း ငယ်ထိပ်က မာနကော ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ ရှိသေးလား ”

“ မရှိတော့ပါဘူး ဟီးဟင့် ”

“ အေး ဘယ်ရှိတော့မလဲ ဖင်ဟောင်းလောင်းနဲ့ ကုန်းနေရပြီကိုး။ ညည်းကိုယ်ညည်း ဘာမှန်းကော သတိရပါသေးတယ်နော် ။ မရရင်လည်း ငါပဲပြောပြမယ် ။ ၂၂ နှစ် ဆေးကျောင်းသူဆိုတာ ခေါင်းထဲ အခုပြန်ထည့်ထား ။ အဲဒီအရွယ်ကြမှ ဖင်ချွတ်ဆော်ခံရတော့ ညည်း မာနကျန်ပါတော့ဦးမလား ဟေ ”

ဟတ်ထိမယ့် စကားချည်း ရွေးပြောတော့ ယဉ်ယဉ် အရှက်နှစ်ဆတိုးရသည် ။

“ ပြောဦးမယ် ။ ညည်းဖင်စိထားလို့ လုံတယ် ထင်မနေနဲ့ဦး။ ညည်းအဖုတ်ကြီး ဒီမှာမြင်ရတယ် ”

“ ဖုတ် ”

ပြောရင်းဆိုရင်း နောက်ပြူ အဖုတ်သားကြီးကို ကြက်မွှေးထိပ်ဖြင့် ပင့်တင်ရင်း ရိုက်လိုက်ရာ ယဉ်ယဉ် ကိုယ်လုံးကြီး ဓာတ်လိုက်သလို တုန်တက်သွားလေသည် ။ နာလွန်းလို့တော့ မဟုတ်။ ခြေမွဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသော အရှက်တရားကြောင့် ဖြစ်ပါသည် ။

“ ကဲကဲ ရိုက်ရမှာကလည်း များတယ်။ ၂၂ ချက် ဆိုတော့ စမှဖြစ်တော့မယ် ။ ညည်းလက်နှစ်ဖက် နောက်ဖက်ကို လုံး၀ ရောက်မလာစေနဲ့ ”

“ မိနွယ် ညည်းမမလေးကို သေချာချုပ်ထားနော်။ သူထလာရင် ညည်းပါနာမယ် ”

အီး မိနွယ် ခြိမ်းခြောက်ခံရတော့ ကြောက်သည်။ ဒီဘဘကြီးက အပြောမဟုတ် လက်တွေ့သမားကြီးမှန်း လောလောလတ်လတ် သိထားပြီမို့ မမလေးသာ လွတ်သွားရင် တကယ်လုပ်မှာ။ ဒီအချိန်မှာတော့ မမလေးကို လှုပ်မရအောင် အားကုန်သုံးကာ ဖိချုပ်ထားရပေတော့မည် ။ မျက်နှာနာစရာရှိရင်လည်း နောက်ပိုင်းကိစ္စလို့သာ သဘောထားရတော့မည် ။

“ ဖြန်း ”

“ အီးးးးး ”

လွှဲကာရိုက်လိုက်သော ကြက်မွှေးကြောင့် အော်သံကြီးနဲ့အတူ ဖင်လုံးကြီးတွေ တသိမ့်သိမ့် တုန်ခါသွားပါသည် ။ မိနစ်ဝက်ခန့် ငြီးတာငြူတာကို စောင့်ပြီးနောက်တစ်ချက် ထပ်ဆော်သည် ။

“ ဖြန်း ”

“ အားးးးးးး”

ပထမတစ်ချက်အတိုင်းပင် ရဲရဲတွတ်သွားသော အရှိုးရာက ချက်ချင်းပေါ်လာသည် ။ ခါသည် ရမ်းသည် လှုပ်သည် ။

“ ဖြန်း ”

“ အားးးးးးးးး ဟီးအီးအီး ”

နာလွန်းလို့ တင်ပါးကြီးတွေက ဘေးဘက်ကို ရမ်းရုံတင်မက နောက်ဘက်ကိုပါ ကော့ပြီး တက်လာပါတော့သည် ။ နောက်ဖက် ဖင်ကြီး ပစ်လိုက်တော့ စောနက ပြူးထွက်နေတဲ့ စောက်ဖုတ်က ပိုလို့ပြူးကာ ထွက်လာသည် ။ ဖင်ပြောင်ကြီးပေါ် ကြက်မွှေးက ကျလာလိုက်၊ တင်ပါးဝိုင်းဝိုင်းကြီးတွေကို ပုံစံအမျိုးမျိုး ဘက်အမျိုးမျိုးကို ဝေ့ဝိုက်ရင်း သက်သာလို သက်သာညား ခါရမ်းလိုက်ဖြင့် အချက်ရေ တိုးလာတာနှင့်အမျှ ယဉ်ယဉ့်အော်သံတွေ ပိုကျယ်လာသလို ရုန်းကန်မှုတွေက ပြန်လည်ပြင်းထန်လာသည် ။

မိနွယ်က အလုပ်လုပ်ရသူမို့ ပိုသန်တာတောင် အခု တော်တော် ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ ဖိထားရသည် ။ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ဖင်သားကြီးတွေက အခုတော့ ယောင်ကိုင်းစပြုကာ ပန်းနီရောင်ပြောင်းနေပြီး ကာလာ အနိမ့်အမြင့် မတူတဲ့ အရှိုးရာတွေလည်း တော်တော်များလာပြီ ။

“ ဖြန်း ”

” အူးးးးးးးးးးးးးးး ”

တစ်ချက်နဲ့ တစ်ချက်ခြားတဲ့ မိနစ်ဝက်မှာလည်း ကြက်မွှေးထိပ်က ငြိမ်ငြိမ်မနေ ။ လှုပ်ခါနေတဲ့ ဖင်လုံးကြီးကြားက ဖင်အကွဲကြောင်းကြီး တလျှောက်ကို တို့လိုက် ဖိပွတ်လိုက် လုပ်ရင်း တူမကို ကလိနေသေးသည် ။

“ ဖြန်း ”

“ အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးး ”

၁၂ ချက်မြောက်အပြီး ယဉ်ယဉ် ငယ်သံပါအောင်အော်တဲ့ အသံကြီးနဲ့ ကိုယ်လုံးကြီး တစ်ခုလုံး တွန့်တွန့်လူးရင်း အားကုန်သုံးပြီး ရုန်းလိုက်ရာ အပေါ်က ဖိထားသည့် မိနွယ် နောက်လန်သွားလေသည် ။ ဦးမြင့်သောင်းတောင် ရုတ်တရက် လန့်ဖြန့်ပြီး ကြောင်အမ်းသွားသည် ။ ချက်ချင်းပဲ ယဉ်ယဉ့်ရဲ့ ကုန်းထားသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို တစ်ပတ်လှည့်သွားတာမို့ သူ့ဘကြီးဘက် မျက်နှာမူရက်သား ဖြစ်သွားလေသည် ။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့တင်ပါးကြီးကို ဆက်ရိုက်လို့ မရအောင် ကာကွယ်ပြီးသား ဖြစ်လို့နေသည်။ လက်တစ်ဖက်က အလိုအလျောက် ရဲရဲတောက် ပူကျစ်နေပြီဖြစ်တဲ့ နောက်ပိုင်းဆီရောက်သည် ။ ဖင်မချနိုင်တော့သည်မို့ ဖင်ကြွနေရသည်။ ကျောကုန်းက ဆက်တီအခြေကိုမှီပြီး အားပြုကာ ခြေထောက်ကတော့ ကြမ်းပြင်မှာ ဆန့်ကာထားသည်။

အဝတ်မပါတဲ့ အောက်ပိုင်းကြီးမှာ ဖင်ကကြမ်းပြင်နဲ့မကပ်နိုင်အောင် နာနေတာကြောင့် ခါးပိုင်းက လေထဲမှာ မြှောက်လို့ နေသည်။ ပေါင်လယ်လောက်ကစပြီး ဖင်ကြွထားတော့ ရှေ့ဘက်ကို ကော့ပြနေသလို ဖြစ်နေသည် ။ စောက်ဖုတ်အုံ ခုံးခုံးကြီးက တွန့်လိမ်ကောက်ကွေး စောက်မွှေးများဖြင့် ထူထဲလို့ ။ စောက်မွှေးထု ထူထူကြီးရဲ့ အခြေအကွဲကြောင်း နက်နက်ကြီးရဲ့ စောက်စိကြီးက ငေါက်တောက်ထွက်နေသည် ။ ဘေးနှုတ်ခမ်းတွေကလည်း ထူထဲပြီး ဖောင်းကြွနေသည်။ နောက်ဖက်က ကြည့်တာတောင် ပြူးထွက်လာတဲ့ ရွှေကြုတ်ကြီးက အခုရှေ့ဖက်က မြင်ရတော့လည်း ကြီးမားထွားကျိုင်းလှတဲ့ မဟာအဖုတ်ကြီးဖြစ်ကြောင်း သိသာ ထင်ရှားလှသည် ။

“ အီးဟီးဟီး ဘဘရဲ့ သမီး တောင်းပန်ပါတယ် တောင်းပန်ပါတယ် ဟီးးးးးး ”

ရဲတွတ်နေပြီဖြစ်တဲ့ မျက်လုံးတွေကနေ မျက်ရည်တွေရွှဲနစ်ပြီး မို့အစ်နေတဲ့ ပါးပြင်တွေနဲ့အတူ လည်ချောင်းသံကြီးနှင့် တတွတ်တွတ် တောင်းပန်နေတဲ့ ယဉ်ယဉ် ။

“ ဟီးဟီးအီး မခံနိုင်တော့လို့ပါ ဘဘရဲ့။ အဟင့်အဟီးးးးးးးး ရှိခိုးပါတယ် ဘဘရယ် ”

“ မိနွယ် ညည်းကို ငါပြောထားတယ်မလား ၊ ဟိုဘက်လှည့်စမ်း ”

“ ရှင် ”

တိုးရှိုးတောင်းပန်နေတဲ့ ယဉ်ယဉ်ကို ခဏမျက်နှာလွှဲလိုက်ရင်း ပြောထားတဲ့အတိုင်း မလုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အိမ်ဖော်မလေးဆီ ပစ်မှတ်ပြောင်းသည်။ မိနွယ်လည်း တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ဆိုဖာပေါ်တင် ဒူးထောက်ရင်း ဖင်လှည့်ပေးသည် ။

“ မလွှတ်ပါစေနဲ့လို့ ပြောထားရဲ့သားနဲ့ ”

“ဖြန်း . . .ဖြန်း . . . ဖြန်း ”

“ အမေ့ . . . . . အမလေး . . . အား အမေ့ ”

မိနွယ်ဖင်ကြီးကိုတော့ ဆက်တိုက်ပဲ ၃ ချက်တိတိ တရစပ် ဆော်ပစ်လိုက်သည် ။ ထမီတစ်လွှာသာရှိတဲ့ မိနွယ်ရဲ့ ဖင်ဝိုင်းဝိုင်းကြီးတွေ ဂျယ်လီတုန်းကြီးတွေလို တုန်ခါသွားသည် ။

“ အား ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ် ”

ပူသွားတဲ့ တင်ပါးကြီးတွေကို ပွတ်ရင်း ဘဘကြီးရဲ့ လက်ရာ ဘယ်လောက်ပြင်းမှန်း သိသွားသည် ။ မိနွယ်တင်ပါးက မမလေးလို ဘယ်တုတ်မှ မမြည်းစမ်းဖူးတဲ့ တင်ပါးမဟုတ် ။ ရွာမှာနေတုန်းက အမေ၊ ကြီးတော်တွေရဲ့ တံမြက်စည်း၊ ကြိမ်လုံးတွေနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် အတီးခံဖူးသည် ။ သူ့လို တင်ပါးကို အခုလို ခပ်မြန်မြန်လေး ၃ ချက်ဆက်ပြီး ထမီခံ ရိုက်တာတောင် ဒီလောက်ပြင်းရင် နာရင်၊ မမလေးယဉ်ယဉ်လို သူသိသလောက် တစ်ခါမှ အရိုက်မခံဖူးတဲ့ ဖင်နုနုထွတ်ထွတ်ကြီးကို အပြောင်ချွတ်ပြီး တစ်ချက်ချင်းဆီ အားကုန်သုံး ရိုက်မှတော့ အားပါးပါး မမလေးနေရာကနေ တွေးတောင် မတွေးရဲ ။

“ ယဉ်ယဉ် နင့်အစိက တကယ် အတက်ထွက်နေတာပဲ ”

မဟားဒယား ကြီးမားနေတဲ့ စောက်စိကြီးကို ကြည့်ရင်း ဦးမြင့်သောင်း မှတ်ချက်ချလိုက်ပါတယ် ။ ယဉ်ယဉ်ကတော့ လက်အုပ်ချီလိုက် လက်ကာလိုက် ဖင်ပွတ်လိုက်နှင့် တောင်းပန်နေတာ မရပ်။ ကိုယ့်စောက်ဖုတ်ပင် ကိုယ်မကာနိုင်တော့တဲ့ ဘဝ။

“ ငါပြောသလို နှစ် ၄၀ လောက် အဖုတ်တွေ မြင်ဖူးလာတာ ညည်းဟာကြီးကတော့ စံပဲ ယဉ်ယဉ် ။ညည်းအဖုတ်ကြီးလောက် ကြီးတာ မမြင်ဖူးဘူး ”

“ ဟီးအီးဟီး ”

“ ရိုက်တာကတော့ ရပ်လို့မရဘူး ယဉ်ယဉ်။ ငါက ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်တတ်တယ် ။ ၂၂ ချက်မှ မပြည့်သေးတာ ”

“ ဟီးအီးအီး မလုပ်ပါတော့ မရိုက်ပါနဲ့တော့ အီး သမီးတောင်းပန်ပါတယ် ”

“ နင်ပြန်ကုန်းလား မကုန်းဘူးလား ”

ပြောဆိုကာ ဦးမြင့်သောင်း ရှေ့တိုးသွားတော့ ယဉ်ယဉ် လက်ကောခြေကော သုံးလို့ ကာတယ် ။ ဆိုဖာဆက်တီအခြေကို ကြောမှီရင်း လက်နဲ့ကာ ဒူးတွေထောင်ပြီး ခြေထောက်နဲ့ ကန်ပြီးတော့ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်သည် ။ ဖင်ထောင်ကာ အရိုက်ခံရတယ့် ဘဝကို ထပ်မရောက်အောင် မျော့မျော့ပဲကျန်တော့တဲ့ ခွန်အားတွေကို ဖြစ်ညှစ်ထုတ်ကာ ခုခံသည် ။ ဆွဲမပြီး ခုနကလို ပြန်အလှည့် မခံရအောင် ခုခံနေတာမို့ လူတောင် အောက်ပိုလျှောသွားသေးသည်။ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်က တော်တော် ဆိုးလာသည်မို့ ဦးမြင့်သောင်း စိတ်မရှည်တော့ ။

“ ငါပြောနေတာလေ ဟဲ့ ဟာကွာ ”

“ အီးဟီးဟီး ”

လေထဲမြှောက်လာတဲ့ ညာဘက်ခြေထောက်ကို ခြေကျင်းဝတ်ကနေ ကိုင်ပြီး ဆောင့်ဆွဲကာ မလိုက်တာမို့ ယဉ်ယဉ် လျှောခနဲ ပါလာသည် ။ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ကြမ်းပြင်နဲ့ တသားတည်း ဖြစ်သွားပြီ ။ တွေဝေမနေတဲ့ ဦးမြင့်သောင်း မိမိရရ ကိုင်ထားတဲ့ ခြေချင်းဝတ်ကို တတ်နိုင်သမျှမြင့်အောင် လေထဲဆွဲမြှောက်လိုက်ပါသည် ။

“ မိနွယ် ဟိုဘက်ခြေထောက်ကို လာဆွဲမစမ်း ”

ဦးမြင့်သောင်း အော်လိုက်သည်နှင့် မိနွယ်အလျင်အမြန်ပင် သူ့မမလေးရဲ့ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မရမက အတင်းဖမ်းကာ မသည် ။ ခြေထောက်နှစ်ဖက် လေထဲအမြှောက်ခံလိုက်ရသော ယဉ်ယဉ် ခုခံရုန်းကန်လို့ မရသလောက် ဖြစ်သွားပါသည် ။ လက်နဲ့လည်း မမှီတော့ ကာမရတော့ ။ ပြန်ထလို့လည်း မရ ။ သူလုပ်နိုင်တာက ကြမ်းပြင်မှာ ကျောကုန်းနဲ့ ပွတ်တိုက်ရွေ့ရင်း ဘယ်ညာ ရမ်းရုံ ရှိတော့သည် ။ ဒါတောင် ခုနှစ်ချီသံကြီးဖြင့် အော်ရင်း တတ်နိုင်သလောက် ရုန်းနေသေးသည်။

ဘယ်လက်နှင့် ခြေတစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားရင်း ရိုက်ရမယ့် ပစ်မှတ်ကို ကြက်မွှေးနဲ့ ချိန်သည် ။ ရုန်းကန်နေတဲ့ ပေါင်နှစ်ချောင်း ကြားမှာ ဖောင်းကြွ စောက်ဖုတ်ကြီးတစ်ခုလုံး ပိုပြီး ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်နေသည် ။ စောက်ပတ် အကွဲကြောင်းကြီးကို အလျားလိုက်ကြီး အစအဆုံး မြင်နေရသည် ။ သို့ပေမယ့် ရိုက်လို့က အဆင်မပြေ။ အခုရိုက်လျှင် ဖင်ထက် ပေါင်လုံးကြီးတွေသာ ပိုမှန်မည်။ ပြီးတော့ ချုပ်ထားတဲ့ ပုံစံကလည်း ထိထိမိမိမဟုတ် ခြေထောက်တွေက ဆောင့်ဆောင့်ခါရင်း ကန်နေသေးတယ်။ ဒါတောင် ယဉ်ယဉ့်အောက်ပိုင်း တစ်ခုလုံးက ထိုင်ထတန်ခိုးနဲ့ အားက မျော့မျော့ပဲ ကျန်တော့တာ ။ မတတ်နိုင်တော့ မိမိရရလည်းဖြစ် ဒီထက်ပိုပြီးလည်းငြိမ် ရိုက်ကွင်းလည်းကောင်းတဲ့ ပုံစံ ပြောင်းပေးရတော့မည် ။

“ အီးးးးးးးးးးးးး ”

ဦးမြင့်သောင်း ကိုင်ထားတဲ့ ခြေထောက်ကဒူးကို ဖိကွေးချလိုက်ရာ ယဉ်ယဉ့်ဆီကနေ အော်သံအကျယ်ကြီး ထွက်လာသည် ။

“ မိနွယ် ဒူးကို ရင်ဘတ်ထိအောင် ကွေးပစ်စမ်း ”

ရက်ရက်စက်စက်ကို လုပ်ရမှာမို့ မိနွယ် အမ်းနေသေးသော်လည်း အခုအချိန်မှာ ဘဘကြီးကို ပိုကြောက်ရသည်မို့ ပြောသည့်အတိုင်း အားထည့်ကာ ဖိကွေးသည် ။ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် မိထားတဲ့ ကြက်မွှေးသုံးချက်ရဲ့ အစွမ်းလည်း ရှိသေးသည်။ ဒူးနှစ်ဖက်က ယဉ်ယဉ့်ရင်သားအစုံကို မိမိရရကြီး လာထိပါတော့သည် ။ ဖင်ကြီးကလည်း ကြမ်းပြင်က လွတ်ကာ လေထဲမြှောက်ပြီး မိုးပေါ်ထောင်နေသည် ။

နာကျင်ကြောက်လန့်မှုတွေကြောင့် အရှက်တရားကို ခဏတာမျှ မေ့နေတဲ့ ယဉ်ယဉ် ပူလောင်ယောင်ကိုင်းနေတဲ့ တင်ပါးကိုပင် ပြန်မေ့သွားသည် ။ ကြမ်းပြင်မှာ ပက်လက်လှန်တင်ရင်း ဒူးကိုရင်ခေါင်းထိ ကွေးတင်ပြီး ဖင်ဖြဲအဖုတ်ဖြဲ အကုန်ဖြဲပြထားတဲ့ ပုံစံကြီးမှာ ကိုယ့်အဖုတ်ကြီးလည်း ကိုယ်မြင်နေရသည် ။ အပေါ်ကနေ စီးပြီး ငုံ့ကြည့်နေကြတဲ့ ဘကြီးသောင်းမျက်နှာကိုကော မိနွယ်မျက်နှာကိုကောလည်း မြင်ရသည် ။ ရိုက်ကွင်းကောင်းအောင် လုပ်လိုက်ရတဲ့ ပုံစံမှာ မြင်ကွင်းကတော့ ပက်ပက်စက်စက်ကို ကောင်းသည် ။ အပျိုမလေး ယဉ်ယဉ်ရဲ့ စောက်စိထိပ်ဖျားကစလို့ ညိုတိုတို စအိုဝအထိ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မတွေ့ရတာ ဘာမှမရှိ ။ အဖြဲခံနေရပြီမို့ စောက်မြှောင်းကြီးတလျှောက် နီစွေးစွေး စောက်ပတ် အတွင်းသားကြီးများက အသည်းယားစရာ ။ ခုနက တပိုင်းမြှပ်နေသေးတဲ့ ရှည်လမျှော စောက်စိပြူးပြူးကြီးကလည်း ပိုရှည်ပိုပြူးလာသည် ။

စောက်မွှေးထူတဲ့ ယဉ်ယဉ်ရဲ့ စောက်ဖုတ် ဘေးနှုတ်ခမ်း ထူထူဖောင်းဖောင်းကြီး အပေါ်မှာပါ တွန့်လိမ်လောက်ကွေး စောက်မွှေးတိုတွေကလည်း သိပ်မများလှပေမယ့် ကြိုကြား ပေါက်နေသည်။ တစ်ခါမှ ကောင်းကောင်း မတွေ့ရသေးတဲ့ ဖင်ဝပါ ထင်ထင်ရှားရှားကြီး စူပွပွနဲ့ ပေါ်နေသည် ။

တချိန်လုံး ရိုက်ဖို့နှက်ဖို့ကြီး တွေးနေတဲ့ ဦးမြင့်သောင်းတောင် စိတ်ထဲ တစ်မျိုးဖြစ်သွားသည် ။ ဒီတူမ ဖင်ကြီးနို့ကြီးတာ အစောကြီးကတည်းက သိပေမယ့် မိန်းမအင်္ဂါကြီးကလည်း ဒီမျှပင် ဆူဖြိုးနေရာ ဒီကလေးမကိုရတဲ့ ယောင်္ကျားတော့ ခွေးကံကောင်းပဲ ။

မိနွယ်လည်း အံ့သြသည် ။ သူ့ပစ္စည်းသူ ကြီးလှပြီဆိုပြီး မှတ်နေတာ သူ့မမလေး ဟာကြီးကိုတွေ့မှ ဟာ ဒီလောက်ထွားတဲ့ အင်္ဂါဇာတ်ကြီး ရှိသေးတကိုးဟု မှတ်ချက်ချမိသည် ။ မနာလိုချင်ချင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။ ဒါလည်း အတိတ်ကံကောင်းလို့ပဲ နေမှာပဲလေဟု တွေးပြီးမှ အခုလောက် စောက်ရှက်တကွဲကြီးကို ဖြစ်တာလည်း အတိတ်ကံပဲနေမှာဆိုတဲ့ အတွေးက ဖြတ်ကနဲ ဝင်လာသည် ။ တော်ပါပြီ သူ့လောက် စောက်ဖုတ်မကြီးရင်နေပါ။ သူ့လိုကြီးတဲ့ စောက်ဖုတ် ဖြဲမပြရရင် ကျေနပ်ပါပြီဆိုပြီး တွေးလိုက်ပါတယ် ။

“ ယဉ်ယဉ် ညည်းကိုပြောတယ်မလား။ တစ်သက်လုံး အရှက်အကွဲဆုံးအဖြစ် ဖြစ်သွားမယ် ဆိုတာလေ ။ ဘယ်လိုလဲ အခုတော့ အဖုတ်ဖြဲပြရတဲ့ ဘဝရောက်နေပြီမလား ”

လက်နဲ့တင်မက ပါးစပ်နှင့်ပါ မနှိပ်စက်ရ မနေနိုင်သော ဦးမြင့်သောင်း ပြောဖြစ်အောင် ထပ်ပြောလိုက်သေးသည် ။

“ ကဲ ဘယ်နှစ်ချက် ကျန်သေးတာလဲ။ ၁၀ ချက်ကျန်သေးတာ ဟုတ်တယ်မလား ”

“ အီးဟီး မလုပ်ပါနဲ့ ”

မလုပ်ပါနဲ့ဆိုတဲ့ စကားကို အာရုံပင် မထားပဲ ၁၃ ချက်မြောက်သော အချက်ကို လွှဲရိုက်ချလိုက်သည် ။

“ ဖြန်း . . . အူးးးးးးးးးးးး ”

စောနကလို စိထားတာလည်း မဟုတ်တော့ပဲ ဒူးကွေး ပေါင်ကားသလို ဖြစ်နေတာမို့ အတွင်းသားတွေကို ပိုထိပါတယ် ။ မိုးမျှော်နေတဲ့ ဖင်ကြီး ဝေ့ဝိုက်ကာ ရမ်းသွားသည် ။ နောက်တစ်ချက်

“ ဖြန်း . . . အီးးး…. အားးးး ”

လှုပ်ကလည်း လှုပ်ရှားနေ အောက်ပိုင်းကလည်း အပေါ်ပိုရောက်နေတော့ တီရှပ်အဖြူလေးပင် လန်တက်ကာ ရင်ညွန့်ရောက်နေပြီမို့ ဘရာဇီယာတောင် ပေါ်လုလုဖြစ်နေပြီ ။

“ ဖြန်း . . . အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး ”

” ညည်း လက်တွေဖယ်ထားစမ်း ”

လွတ်နေတဲ့ လက်နှစ်ဖက်က ကြက်မွှေးအကျကို လာလာကာသည်မို့ သတိပေးရသည် ။ ဖင်ကြီးကို ဆော်သည် ဖြစ်ပေမယ့် ပေါင်အရင်းမှာ စောက်ဖုတ်သား ထူထူကြီးတွေက ပေါင်နှစ်ချောင်းနှင့် အညှပ်ခံထားပြီး အစ်ထွက်နေသည်မို့ အထိမတော်တဲ့ အချက်မှာ မနေသာပဲ ပြွတ်ထွက်နေတဲ့ စောက်ဖုတ်ပါ အဆစ်မှန်တော့သည် ။ ဒါတောင် တည့်တည့်မဟုတ်သေးပဲ ကန့်လန့်ဖြတ်ပဲ ထိသေးတာ ။ နူးညံလှတဲ့ စောက်ဖုတ်သားကို အရိုက်ခံရတာ ဘာနှင့်မျှမတူ အသည်းခိုက်အောင် နာလှသမို့ အာခေါင်ကွဲအောင် အော်ရသည် ။

အော်ပေမယ့်လည်း ဘကြီးက မရပ် ။ တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက်ပြီး ယဉ်ယဉ့် လှုပ်တာခါတာတွေက ပိုကြမ်းလာပြန်သည် ။ ကြက်မွှေးနဲ့တင်သား မိတ်ဆက်ဆက်ပြီးချင်းတင်မက မိနစ်ဝက်ရပ်ပြီး နောက်တစ်ခေါက် ရိုက်ခါနီးမှာပါ လှုပ်ခါနေမို့ ရိုက်ရခက်လာသည် ။ ထိချက်တွေမမှန် ။ ပေါင်ရင်းကိုလည်း တစ်ချက်သွားထိသည် ။ လက်တစ်ဖက်က မအားသလို ဖင်ကုန်းထားတာကို ရိုက်သလို ချိန်သားမကိုက်။

“ နည်းနည်းငြိမ်စမ်း ငါချိန်မရတော့ဘူး ။ မတော်တရော်တွေ မှန်ကုန်ရင် ငါအပြစ်မဟုတ်ဘူးနော် ”

ပြောလို့လည်း သူ့တူမကြီးက ငြိမ်ကျမသွား။ နောက်ပြီးတော့ ဖင်ဖြဲထားရတာ ကြာလို့ရယ် ၊ နာကျင်မှုကြောင့် ဖင်ဝကို အရှုံ့အပွ လုပ်လို့ရယ် ၊ မိုးပေါ်ထောင်နေရင်း လေထုနဲ့ တိုက်ရိုက် ထိတွေ့နေတာရယ်ကြောင့် ညိုတိုတိုစအို၀က ဟလာသည် ။ ဖင်ခေါင်းကြီး ကျယ်လာသည်ပေါ့ ။

“ ညည်းလှုပ်နေတာနဲ့ ညည်းဖင်ခေါင်းတောင် ကျယ်လာပြီ ။ မထူးပါဘူး ညည်းက အရင်ကတည်းက ဖင်ခေါင်းကျယ်တဲ့သူပဲ ”

ပြောလို့မှ မဆုံးသေး နောက်တစ်ချက် အရိုက်မှာ ယဉ်ယဉ်က တင်ပဆုံကြီးကို ပစ်ပြီးရမ်းကာ ဦးမြင့်သောင်းကအရိုက် လက်ဆချော်ကာ ပေါင်ရင်းကြားထဲ နုထွားတဲ့စောက်ဖုတ်ကို ထိထိမိမိကြီး ရိုက်မိပါတော့သည် ။

“ ရှီးအားးးးးးးးးးးးးးးးးးးး . . . အ အ အ အ အ ”

ယဉ်ယဥ် ငယ်သံပါအော်ပြီးနောက် တအအနှင့် တကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ်တုန်နေသည် ။ ကြိမ်လုံးထိပ်က စောက်စိကြီးတည့်တည့် ကျသွားတာကို အသေအချာ မြင်လိုက်ရတဲ့ မိနွယ် ကြက်သိမ်းဖြန်းဖြန်း ထလို့သွားသည် ။ အလျားလိုက် ထိထိမိမိ အဆော်ခံရလိုက်တဲ့ ညာဘက် စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသား မို့မို့ကြီးက နီရဲတက်လာသည် ။ တကယ့်ငရဲပဲ ဟုတောင် တွေးမိသည် ။ နာလိုက်မယ့် ဖြစ်ခြင်း ။

“ ငါပြောသားပဲ မှန်ကုန်ပါမယ်လို့ ”

ဒီတခါတော့ ၁ မိနစ်ခန့် စောင့်ပြီးမှ နောက်တစ်ချက် ထပ်ဆော်သည် ။ယဉ်ယဉ် အသိစိတ်ပင် မကပ်ချင်တော့ဘူး ။ တဝူးဝူးနှင့် ဖြစ်နေပြီ ။ ၂၁ ချက်မြောက်မှာတော့ ဘယ်လိုမှ မထင်ထားတာ ဖြစ်လာသည် ။ ထုံးစံအတိုင်း အာခေါင်ချစ် အော်သံကြီး ထွက်လာအပြီးမှာ အီးးးးးး ဆိုပြီး တွန့်ခနဲဖြစ်သွားကာ

“ ဟဲ့ဟဲ့ ”

ဦးမြင့်သောင်းကော မိနွယ်ပါ လန့်ပြီး နောက်ဆုတ် လိုက်မိသည် ။ ခြေကျင်းဝတ်ကို ကိုင်ထားတဲ့ လက်တွေကိုတော့ လွှတ်ဖို့ မေ့နေပြီး မှင်တက်ကာ ကြည့်နေကြသည် ။ ယဉ်ယဉ့်ရဲ့ စောက်ပတ်ကြီးထဲကနေ ရှူးရှူးတွေ တလဟော ထွက်ကြလာသည် ။ အပေါ်ထောင်ပန်းတဲ့ ရေပန်းလို ပန်းထွက်လာတဲ့ ရှူးရှူးတွေက စောက်ပတ်ဆီသာ ပြန်ကျလာပါသည် ။ စောက်ဖုတ်က မိုးမျှော်ပြီး မြင့်တဲ့နေရာ ရောက်နေတာမို့ ထွက်လာတဲ့ ရှေ့ဘက်ဗိုက်သား ဖွေးဖွေးပေါ်ကိုကော နောက်ဖက် ဖင်ကြားဆီကိုပါ တရစပ် စီးကျပါတော့သည် ။ ရင်ညွန့်ရောက်နေတဲ့ တီရှပ်အဖြူပါ စိုရွှဲသွားအောင် စီးကျလာတာပါ ။

ဦးမြင့်သောင်း သေးတွေ တပွက်ပွက်ထွက်နေတဲ့ စောက်ဖုတ်ရဲရဲကြီးကို ကြောင်ကြည့်နေရင်းက ယဉ်ယဉ့်မျက်နှာဆီ အကြည့်က ရောက်သွားပါတယ် ။ မျက်လုံး အကြောင်သားနဲ့ သူ့ကိုပြန်ကြည့်နေတဲ့ ယဉ်ယဉ့် နှုတ်ခမ်းတွေက တင်းတင်းစိနေပြီး မေးတွေ တဂတ်ဂတ် တုန်နေပါပြီ ။ ကိုယ့်အဖြစ်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင်ဖြစ်ခြင်းနှင့် ရှိရှိသမျှသော အရှက်တရား၊ သိက္ခာ၊ မာနတွေ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရမှုကြောင့် ယဉ်ယဉ် အသိလက်လွတ် ဖြစ်သလောက် ဖြစ်သွားပါတယ် ။ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ကြီးနဲ့ မချိမဆန့် ဖြစ်နေတဲ့ ကိုယ့်တူမအရင်းကြီးကို ကြည့်ပြီး ဦးမြင့်သောင်း စိတ်ထဲ နင့်ခနဲ တစ်ချက်တော့ ခံစားလိုက်ရပါသည် ။

ဒါပေမယ့် အသဲမာတဲ့ ရဲသားပေမို့ အောက်ပိုင်းဆီကို အကြည့်ပြန်လွှဲပြီး တစ်ချက်ကျန်သေးတယ်ဆိုတာ အာရုံပြုလိုက်ပါတယ် ။ ရှုးရှုးတွေ ထွက်တာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရပ်သွားပါပြီ ။ ဒါပေမယ့် စောက်မွှေးအုံမဲမဲကြီး တစ်ခုလုံး ရွှဲနစ်ပြီး ကျန်ခဲ့သလို စောက်ခေါင်းကြီးထဲမှာ အရည်တွေ အိုင်နေဆဲ ။ မိနွယ်ကို မော့ကြည့်မိတော့ ပါးစပ်ကြီးဟပြီး မျက်လုံးပြူးလို့ အမ်းနေသည် ။

ကဲကွာလို့ စိတ်ကို တစ်ချက်တင်းကာ နောက်ဆုံးအချက် အနေနဲ့ လွှဲရိုက်လိုက်ပါတယ် ။ အရင် အချက်တွေလောက် အားမပါတော့ပေမယ့် ရဲရဲတောက်နေပြီဖြစ်တဲ့ ဖင်သားတွေအတွက်တော့ အသည်းခိုက်အောင် နာကျင်ပါသေးသည် ။

“ ဖြန်း . . . အားးးးးးးးးးးးးးးးးး ”

နောက်ဆုံးအကြိမ် အော်သံထွက်လာအပြီးမှာ ဦးမြင့်သောင်း သူမိမိရရ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ခြေမျက်စိကို ခပ်ဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ချလိုက်ပါတယ်။ မိနွယ်ကလည်း သူလုပ်တဲ့အတိုင်း လိုက်လုပ်ပါတယ်။ ယဉ်ယဉ်ဆုလတ် ဧည့်ခန်းက ကြမ်းပြင်ကြီးပေါ်မှာ အောက်ပိုင်းဗလာဖြင့် ပက်လက်ကြီး။ မျက်လုံးတွေက ဖွင့်ရင်း တန်းလန်းအကြောင်သား။ ရင်သားအစုံက လှိုက်ဖိုစွာနှင့် တက်လိုက်ကျလိုက် ဖြစ်နေသည် ။ လက်သီးတွေက ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားသည် ။ ပေါင်ကကြွက်သားတွေ တဆတ်ဆတ် တုန်နေသည် ။ တစ်ချက်ချက် ရှိုက်တက်လိုက်ရင် ကျောကြီးကော့သွားကာ လေထဲကော့တက်လာသည် ။

“ ငါ့တူမ ယဉ်ယဉ် ”

ကိုယ့်သေးအိုင်ထဲ ကိုယ်လှဲနေရသလို ဖြစ်ပြီး တကိုယ်လုံး ရှုးရှုးတွေ ရွှဲနစ်နေတဲ့ ယဉ်ယဉ့်ဘေးမှာ ဦးမြင့်သောင်း အသာထိုင်ချလိုက်ရင်း ခေါ်လိုက်သည် ။ ယဉ်ယဉ် မျက်လုံးလေး ပေကလပ်ပေကလပ်ဖြင့် သူ့ဘက်ကိုစောင်းရင်း

“ ဘဘ ဘဘ သမီးကို မရိုက်ပါနဲ့တော့နော် နော် ဟီးဟီးဟီး ”

ငိုရင်းရှိုက်ရင်း အထစ်ထစ်နဲ့ ပြောပါတယ် ။

“ အေးလေ ပြီးပြီ ။ ငါ့တူမကို ဆုံးမလို့ပြီးပြီ ”

“ သမီး သမီး ကြောက်ပါပြီ အီးးဟီးး . . . မဆိုး . . . မဆိုးတော့ပါဘူး ”

“ အေးအေး ”

နှာခေါင်းထဲကို ဝင်လာတဲ့ ကျင်ငယ်နံ့ကြောင့် ဦးမြင့်သောင်း ဟိုဘက်ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ မိနွယ်ကို လှမ်း အော်သည် ။

“ မိနွယ်လာစမ်း ညည်းမမလေးကို ဆွဲထူ ”

“ ဟုတ် ဟုတ် ”

မိနွယ် ချိုင်းအောက်ကို လက်ရှိုကာ ယဉ်ယဉ့်ကိုယ်လုံးကြီးကို ဆွဲမထူသည် ။ လေးလိုက်တာ ။ လုံးဝပျော့နေပြီဖြစ်တဲ့ ယဉ်ယဉ်ကို သူ့တစ်ယောက်တည်း မဖို့မလွယ် ။

“ ရေချိုးခန်းထဲ သွားမယ် ။ ဟာ ညည်းမနိုင်ဘူးလား ”

တစ်ဝက်မှာတင် မနိုင်မနင်းဖြစ်နေတဲ့ မိနွယ်ကိုကြည့်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ပါ နောက်တစ်ဖက်ကနေ ဆွဲမ ရတော့သည်။

“ မမလေးက လုံးဝမလှုပ်နိုင်တော့တာ ။ သမီးမနိုင်ဘူး ဘဘကြီး ”

ယဉ်ယဉ့်လက်ကို ပခုံးတစ်ဖက်ဆီပေါ်မှာ သိုင်းလိုက်ရင်း တရွေ့ရွေ့နှင့် ရေချိုးခန်းဆီ ချီတက်ကြပါတယ်။ ရှုးရှုးတွေ ရွှဲရွှဲနစ်နေတဲ့ ယဉ့်ယဉ့်ကိုယ်လုံးကြောင့် သူတို့တောင် အနည်းငယ်ထိမိပြီး စိုကုန်ပါတယ် ။ ရေချိုးခန်းထဲရောက်တော့

“ မိနွယ် ဒီတီရှပ်ကို ချွတ်စမ်း ”

“ ဟုတ်ဟုတ် ”

ဦးမြင့်သောင်းက ထိန်းပေးထားတုန်း ယဉ်ယဉ့်ကိုယ်က အင်္ကျီကို မိနွယ် ခက်ခက်ခဲခဲ ချွတ်ရသည်။ ပြည့်ပြည့်တင်းတင်း ရှိလှသော နို့အုံအစုံကို အဝါဖျော့ရောင် ဘရာဇီယာနဲ့ မနိုင်မနင်း စီးနှောင်ထားသည်။ ဆူဖြိုးတဲ့နို့ကြီးတွေကို ပြွတ်သိပ် ထည့်ထားသလို ဖြစ်ပြီး လွတ်နေတဲ့ ရင်သားတွေက ဖြူဝင်းတင်းပြောင်နေသည် ။

“ ဟဲ့ နင့်လက်ထဲကဟာကို ဟိုဘက်ဘေးပစ်ပြီး ဒါကိုဖြုတ်ဟဲ့ ”

ဘရာဇီယာပါ စိုနေသည်မို့ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည် ။ သနားစဖွယ် မျက်နှာလေးနဲ့ ယဉ်ယဉ် သူ့ဘကြီးကို ပေကလပ်ပေကလပ် ကြည့်သည် ။ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း ဦးမြင့်သောင်း သိပါတယ် ။

“ စိုနေပြီလေ ယဉ်ယဉ်ရဲ့ ။ ရေချိုးလိုက်မှရမှာ ”

“ ချွတ်ဟဲ့ ”

ဦးမြင့်သောင်း အသံကြောင့် မိနွယ် အနောက်က ဘရာစီယာချိတ်ကို ဖြုတ်ပြီး လက်ကလျှိုလို့ ချွတ်ယူလိုက်ပါသည် ။ အစတည်းက အောက်ပိုင်းဟောင်းလောင်း ဖြစ်နေတဲ့ ယဉ်ယဉ် အခုတော့ မိမွေးတိုင်း ဖမွေးတိုင်းကြီး ဝတ်လစ်စလစ် ဖြစ်သွားပါပြီ။ တင်းတင်းရင်းရင်းနဲ့ ပြွတ်အယ်နေတဲ့ နို့ဖြူဖြူကြီးတွေက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေတာကြောင့် တုန်ခါနေသည် ။ ပန်းရောင် မကျတကျ နို့သီးခေါင်းလေးတွေကတော့ အပျိုလေးပီပီ ခပ်သေးသေးရယ် ။

“ မိနွယ် ခုံပုတစ်လုံးနဲ့ ခပ်ထူထူ စောင်တစ်ထည် သွားယူလာစမ်း ”

မိနွယ် ပြေးထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ ဦးမြင့်သောင်း သူ့တူမကို လက်မောင်းကနေ အသာထိန်းပေးရင်း ကျန်ခဲ့သည် ။ ဦးမြင့်သောင်း စကားတစ်ခု စပြောမယ် လုပ်ပြီးကာမှ ပါးစပ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။ ယဉ်ယဉ်ကလည်း ကြမ်းပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်မို့ နှစ်ယောက်သား စကားမပြောမိ။ မိနွယ်ပလစ်စတစ် ခုံပုလေးတစ်ခုနဲ့ စောင်ထူထူကြီးကို ယူပြီး ပြန်ရောက်လာတော့ ခုံပုလေးကို သမံတလင်းမှာချပြီး စောင်ကိုခေါက်ကာ တင်လိုက်သည် ။

“ ယဉ်ယဉ် ဒီမှာထိုင် ”

စောင်ခုထားသော ခုံမှာဖြေးဖြေးချင်း ထိုင်ချလိုက်ပါတယ် ။ ဒါတောင် တင်ပါးကြီးနဲ့ အထိမှာ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး တကျွတ်ကျွတ်နဲ့ ငြီးသံ ထွက်လာသေးတယ် ။

“ ရေပန်းဖွင့်ရင် ငါတို့ပါ စိုကုန်မှာ အုတ်ကန်ထဲကပဲ ခပ်လောင်းဟဲ့ ”

ဖင်တုံးလုံးကြီးနဲ့ ထိုင်နေတဲ့ ယဉ်ယဉ့်ကို မိနွယ်က ရေတစ်ခွက်ချင်းဆီ မှန်မှန်လောင်းပေးပါတယ်။ အခုအခံနဲ့ ထိုင်နေတာတောင် မသက်မသာ ဖြစ်နေသေးတယ်ဆိုတာ ဖင်ကြွချင်လို့ တောင့်တောင့်ကြီးဖြစ်နေတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာ အနေအထားက ညွှန်ပြနေပါတယ်။ ပြီးတော့ ပေါင်လည်း ဟထားရသေးသည် ။ စောက်ဖုတ်ပါရောပြီး အတီးခံထားရသည်မို့ ယောင်နေပြီး ပေါင်တင်းတင်း စိလို့မရ ။

“ ဆပ်ပြာယူလိုက် မိနွယ် ”

“ ယဉ်ယဉ် ကိုယ့်ဘာကို တိုက်နိုင်လား ”

“ ဟုတ် ”

လေးလေးပင်ပင် အက်ကွဲသံကြီးနဲ့ ပြန်ဖြေတဲ့ ယဉ်ယဉ်ဆီ့ကို ဆပ်ပြာ လှမ်းလိုက်ပါတယ် ။

“ တကိုယ်လုံး သေချာတိုက်လိုက် မဟုတ်ရင် အနံ့တွေ စွဲနေလိမ့်မယ် ”

ရေစိုလာလို့ ပိုပြီး တင်းတင်းပြောင်ပြောင် ဖြစ်နေတဲ့ နို့အုံကြီးတွေကို ဆပ်ပြာထပ်တိုက်နေတဲ့ ဝတ်လစ်စလစ် ကိုယ်လုံးကြီးက ကျောက်စစ်ရုပ်နှယ် လှပနေပါသည် ။ ရေဆေးငါးကြီးဆိုတာ ဒီလိုဟာမျိုးကို ခေါ်တာနေမှာ ။

“ မိနွယ် ညည်းမမလေးကို ဆက်ကူပေးလိုက် ငါအဝတ်သွားလဲဦးမယ် ။ ဒီအခန်းထဲကနေ ဘယ်မှမထွက်နဲ့ ညည်းမမလေး ဘေးမှာပဲနေ ”

ဦးမြင့်သောင်း ထွက်သွားအပြီးမှာ ပေါင်ကြားနှင့် ဖင်များပါမကျန် ဖင်ကြွပြီး ဆပ်ပြာနဲ့ ခပ်နှေးနှေးပဲ တိုက်ပါတယ် ။ မိနွယ်ကတော့ တစ်ခွက်ချင်းဆီ ဖြေးဖြေးချင်း လောင်းပေးသည် ။ အချိန်လည်း အတန်ကြာသွားပြီ ။ ရေအေးအေးနဲ့ ထိတွေ့ပြီးပြီမို့ အစွန်းဆုံသော နာကျဉ်မှု၊ ရှက်ရွံ့မှု၊ တုန်လှုပ်မှု၊ အားငယ်မှုတို့ကြောင့် ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်ထားသော စိတ်တွေ ပြန်လည်တည်ငြိမ်စ ပြုလာသည် ။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အားလုံးလည်း ခေါင်းထဲမှာ တရိပ်ရိပ် ပြန်ပေါ်လာသည် ။

“ မမလေး တော်ပြီလား ”

“ အင်း နွယ်လေး ”

မမလေးယဉ်ယဉ် အသံက အရင်ကနဲ့ မတူတာတော့ကို မိနွယ် သတိထားမိပါတယ် ။ ပုံမှန်ရှိနေကြ မာကျောမှု၊ အထက်စီးရှိမှုတွေ အကုန် ကွယ်ပျောက် နေပါတယ် ။

“ ထနိုင်ရဲ့လား မမလေး ”

“ ရပါတယ် ”

ယဉ်ယဉ် အားယူပြီး ထသည် ။ ရေလဲထမီကော သုတ်နေကြ သဘက်ပါ သွားမယူထားမိသည်မို့ မိနွယ် ဘေးတန်းမှာ ရှိနေတဲ့ တဘက်ကိုပဲ ထယူရသည်။ ဘဘကြီးက အပြင်မထွက်ခိုင်းတော့ သွားလည်း မယူပေးရဲ ။ ဘဘကြီး ပြောခဲ့တာလည်း သဘာဝကျသည်။ ကုန်းကောက်စရာ မရှိအောင် အရှက်ကွဲထားတဲ့ ယဉ်ယဉ့်ကို တစ်ယောက်ထဲ ထားခဲ့လျှင် တစ်ခုခုဖြစ်သွားမှာ စိုးလို့နေမယ်။ အဲဒီတိုနှံ့နှံ့ တဘက်နဲ့ပဲ ရေစိုနေတဲ့ တင်းတင်းပြောင်ပြောင် ကိုယ်လုံးကြီးကို သုတ်ပေးတော့

“ ရတယ် နွယ်လေး မမလေးကိုယ်တိုင် လုပ်လိုက်မယ် ”

“ ရပါတယ် မမလေးရယ် သမီးလုပ်ပေးပါ့မယ် ”

မိနွယ် ဂရုတစိုက်နဲ့ ကျောကုန်းတွေ၊ ပေါင်တွေ၊ နို့အုံကြီးတွေကို သေသေချာချာ သုတ်ပေးပါတယ် ။

“ နွယ်လေး တင်ပါးတော့ ”

“ သမီး သိပါတယ် မမလေး ”

ပြောတဲ့အတိုင်းပင် တင်ပါးပြောင်ပြောင်ကြီးတွေကိုတော့ ထိရုံလောက် ဖွဖွလေးနဲ့ပဲ သုတ်ပေးပါတယ် ။ နဂိုကတည်းက ကြီးမားတဲ့ ဖင်ကြီးတွေက ယောင်ကိုင်းပြီး ပိုကြီးပိုတင်း ပိုဖောင်းနေသလိုပင် ။ အရင်လို ဖြူဖြူပြောင်ပြောင်ကြီးတော့မဟုတ်။ အရှိုးရာ အထပ်ထပ်နဲ့ ရဲရဲပြောင်ပြောင်ကြီး ဖြစ်နေသည် ။ အခုတော့လည်း ဖင်နီမ ယဉ်ယဉ်ပေါ့ ။

အနည်းဆုံး ၁ ပတ်၂ ပတ်တော့ ကောင်းကောင်း ဖင်ချထိုင်နိုင်မယ် မထင် ။ မမလေးယဉ်ယဉ် ကိုယ်လုံးကြီး တစ်ခုလုံးကတော့ အိစက်နေသည်မှာ မိန်းမချင်းပင် တပ်မက်စေလောက်သည့် နုနုထွားထွား ဘော်ဒီကြီး ဖြစ်ကြောင်း မငြင်းနိုင်ပါပေ ။

ဦးမြင့်သောင်း အဝတ်လဲပြီး ပြန်ရောက်လာတော့ ရေသုတ်ပြီးလုပြီ။ ဘာမှမရှိသည်မို့ သဘက်နှင့်သာ ရင်လျားပတ်လိုက်ရသည် ။ ဒါတောင် သဘက်က တိုနေတော့ အစနှစ်ဖက်ကြား နည်းနည်း မမှီသေးသည်မို့ ယဉ်ယဉ်လက်တစ်ဖက်နဲ့ အစနှစ်ခုကို ပူးပြီး ကိုင်ထားရသည် ။ သဘက်က ခါးသာသာ ရောက်သောကြောင့် ခါးအောက်ပိုင်းက ဟောင်းလောင်း ။ မပတ်ထားသည်နှင့် ဘာမှတော့မကွာ ။ ဒီနေ့အတွက် ယဉ်ယဉ် ခါးအောက်ပိုင်း အဝတ်မကပ်မယ့် ကံဇာတာ ပါနေပုံရသည် ။

“ တွဲပေးရမလား ယဉ်ယဉ် ”

“ ရပါတယ် ဘဘ ။ သမီးလျှောက်နိုင်ပါတယ် ”

အာခေါင်သံ ကွဲအက်အက်က မပျောက်သေးသော်လည်း စကားတော့ ကောင်းကောင်း ပြန်ပြောပြီမို့ ဒီတူမ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာပြီဟု ဘကြီးသောင်း စိတ်ထဲ မှတ်ချက်ပြုလိုက်ပါသည် ။ ဖင်တုန်ကြီး လှုပ်တုပ်လှုပ်တုပ်နဲ့ ယိုင်နဲ့ပြီး ပေါင်ကွကာ လျှောက်လာတဲ့ တူမဘေးက အသာလိုက်လာရင်း ယဉ်ယဉ့်အခန်း၀ ရောက်တော့ နောက်ကပါလာတဲ့ မိနွယ်ကို လှမ်းပြောပါတယ် ။

“ မိနွယ် ဒီနေ့ ညည်းမမလေးကို ငါဆုံးမတာ ပြီးသွားပြီ ။ ညည်းနောက်ကို ဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သတ်ပြီး ယဉ်ယဉ့် ရှေ့မှာကော နောက်ကွယ်မှာပါ တည့်တည့်ပဲဖြစ်ဖြစ် စောင်းစောင်းပဲဖြစ်ဖြစ် ပြန်မပြောရဘူး ။ ကြားလား ”

“ ဟုတ်ကဲ့ ဘဘကြီး ”

“ ဆုံးမရမယ့် အချိန်မှာ ဆုံးမသင့် ဆုံးမတန်သလောက် ဆုံးမပြီးပြီမို့ ညည်းမေ့လိုက်တော့ ။ ဒီကိစ္စက ပြီးသွားပြီ ။ ကြားတယ်နော် ”

“ ဟုတ်ကဲ့ ”

“ အေး ညည်းပါးစပ် သရမ်းတယ်လို့ ငါကြားရင် ညည်း ငါ့အကြောင်းသိတယ်မလား ”

ဘဘကြီး အကြောင်းကတော့ လောလောလတ်လတ်ကြီးကို အရှင်လတ်လတ် မြင်ထားရတာမို့ မိနွယ် ဟုတ်ကဲ့ အကြိမ်ကြိမ်ထူးရင်း ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ် ငြိမ့်ရင်း နားထောင်ပါမည် ဟု ဝန်ခံပါတော့သည် ။ မမလေးလို ကိုယ့်တူမ အရင်းခေါက်ခေါက် ဆေးကျောင်းသူ နောက်ဆုံးနှစ်ကြီးကိုတောင်မှ ဒီလောက်တောင် ဖင်ချွတ်၊ အဖုတ်ဖြဲ၊ ဖင်ဖြဲပြီး သေးထွက်ကျတဲ့အထိ ရိုက်တာ သူ့လို အိမ်ဖော်မလေးကို ဆိုရင်တော့ အားပါးပါး တွေးတောင် မတွေးရဲ ။

“ သွားသွား လိမ်းဆေး ဘာရှိတုန်း။ ရှိတာတွေအကုန်ယူခဲ့ ”

မိနွယ် လှစ်ကနဲ ပြေးထွက်သွားတော့ ယဉ်ယဉ့်ကို အခန်းထဲထိ လိုက်ပို့သည် ။

“ အဝတ်လဲလိုက်ဦး။ ငါ ပြီးမှ ဆေးလူးပေးမယ် ”

“ ဘဘ ”

အပြင်ထွက်မလို့ လုပ်ပြီးမှ ခက်အက်အက်ခေါ်သံကြောင့် ပြန်လှည့်ကြည့်မိသည် ။ သူ့ကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေတဲ့ ယဉ်ယဉ်။ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငိုထားတဲ့ မျက်လုံးတွေက မို့အစ်နေဆဲ၊ မျက်နှာကြီးက ဖောင်းမို့နေဆဲ ။ သူ့ကိုမျက်လုံးချင်း စေ့စေ့ကြည့်နေပေမယ့် အရင်ကလို မာနတွေ၊ တင်းမာမှုတွေ ပျောက်ဆုံးနေသည် ။ နာကျဉ်းမှုတွေလည်း မပါ ။ အရိုးခံအကြည့်ဖြစ်မှန်း မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲ ပြောနိုင်ပါတယ် ။

“ ပြော ယဉ်ယဉ် ”

“ ဘဘ အပေါ်ကို သမီးမိုက်ရိုင်းခဲ့တာတွေ အတွက် တောင်းပန်ပါတယ် ဘဘ ”

ဦးမြင့်သောင်း ရုတ်တရက်မို့ အံသြသွားသည် ။ ပြီးမှ တဖြည်းဖြည်း ပြုံးလာရင်း

“ ဘဘ ခွင့်လွှတ်ပါတယ် ငါ့တူမ ”

ဖြေးဖြေးနဲ့ အေးအေးပဲ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောလိုက်သေးသည် ။

“ ငါ့တူမကို ဖင်ချွတ်ပြီး ရိုက်နှက်ဆုံးမ အပြစ်ပေးခဲ့တာတွေ အတွက်တော့ ဘဘ စိတ်ဖြောင့်ပါတယ် ယဉ်ယဉ် ”

ယဉ်ယဉ်မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့မဲ့ဖြစ်သွားပြီးမှ မဲ့ပြုံးလေးပြုံးလေးကာ ရှေ့သို့လှမ်းလာသည်။ ဦးမြင့်သောင်းလည်း အလိုအလျောက်ပင် တူမရှိရာသို့ လှမ်းလိုက်မိသည် ။ ဦးမြင့်သောင်း ရင်ခွင်ထဲကို ခေါင်းတိုးဝင်ကာ ဖက်လိုက်တော့ ယဉ်ယဉ်ကိုယ်ပေါ်က တဘက် လက်ကလွတ်ပြီးသား ဖြစ်ကာ အသာအယာပင် လျှောကျသွားသည် ။ ဖင်တုံးလုံးကြီးနဲ့ပဲ ဘကြီးရင်ခွင်ထဲကို ကလေးလေးပမာ မျက်နှာအပ်ထားတဲ့ ယဉ်ယဉ်နဲ့ ကိုယ့်တူမခေါင်းက ဆံပင်စတွေကို အသာအယာ သပ်ပေးရင်း မိန့်မိန့်ကြီး ပြုံးနေတဲ့ ဦးမြင့်သောင်း။

တူဝရီး ၂ ဦးတို့ရဲ့ မြင်ကွင်းက လွန်ခဲ့သော နာရီဝက်ခန့်ကနှင့် လားလားမှမဆိုင်။ အခန်းဝက မိနွယ်ကတော့ လိမ်းဆေးပေါင်းစုံ ထည့်ယူလာတဲ့ ပလစ်စတစ်ဇကာကို ဆက်ကိုင်ထားရင်း ဝင်ရမလို ထွက်ရမလို ဝေခွဲမရနဲ့ ရပ်နေမိပါတော့သည် ။

၂ ရက်ခန့်အကြာ …..

“ သမီး ကျူရှင်သွားတော့မယ် ဘဘ ”

အလောသုံးဆယ် ထွက်လာရင်း ပြောတဲ့ ယဉ်ယဉ့် အသံကြောင့် တီဗီကြည့်နေတဲ့ ဘကြီးဦးမြင့်သောင်းကော၊ စားပွဲကို ဖုံသုတ်နေတဲ့ မိနွယ်ပါ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပါတယ် ။ ဝတ်ထားတဲ့ ခပ်ပွပွ ဂါဝန်လေးက ဒူးခေါင်းအောက်နား မကျတကျထိ ရောက်နေသည် ။ နဂိုအတိုင်းပင် ဖွံ့ထွားနေဆဲ တင်ပါးကြီးတွေ ပေါ်မှာတော့ မြင်နေကြ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ကြိုးရာကြီး ရှိမနေ။ ဂါဝန်ပဲ ပွနေလို့လား ဒါမှမဟုတ် . . .

ဦးမြင့်သောင်း ပြုံးရိပ်သန်းသွားရင်း တံခါး၀ရောက်နေပြီ ဖြစ်တဲ့ ယဉ်ယဉ်ဆုလတ်ကို

“ စောစောပြန်ခဲ့နော် ငါ့တူမ ”

ပြီးပါပြီ။